پرسش. اين روايت كه اگر مسلماني نماز مغرب را زماني بخواند كه ستاره ها آسمان را پر كرده باشند، ملعون است، به چه معناست و اشاره به چه حقيقتي دارد؟
پاسخ: در مورد فضيلت نماز اول وقت روايات فراواني آمده است؛ از جمله اينكه امام صادق عليه السلام فرمود: فضيلت نماز اول وقت نسبت به آخر وقت مانند فضيلت آخرت به دنياست.(بحارالانوار، ج 80 ، ص 12.)
در روايت ديگري آمده است كه:مَلْعُونٌ مَنْ أَخَّرَ الْمَغْرِبَ طَلَبا لِفَضْلِهَا. (بحارالانوار، ج 80 ، ص 66 )
كسي كه نماز مغرب را از وقتش به تأخير اندازد ملعون است تا اينكه فضيلت نماز مغرب را درك كند.
مجموع اين روايات از اهميت خواندن نماز در اول وقت حكايت ميكند. آنچه كه در توضيح المسائل مراجع آمده است كه ميتوان نماز صبح را تا آخر وقت تأخير انداخت، به اين معنا نيست كه بتواند عمدا تا آخر وقت معطل كند. بلكه اگر كسي نماز را به آخر وقت تأخير اندازد، ملعون است يعني از رحمت الهي دور است امّا خداوند به لطفش چنين كاري را بخشيده است.
امّا اين روايت كه اگر كسي نماز مغرب را به تأخير اندازد مورد لعن الهياند، اشاره به داستاني دارد: شخصي به نام ابوطالب از اهل غلّو بود. برخلاف اهل سنت ـ كه معتقدند بايد نماز را با غروب آفتاب خواند نه مغرب ـ او معتقد بود كه نماز مغرب را بايد تا زماني كه آسمان پر از ستاره شود به تأخير انداخت. امام صادق عليهالسلام در مقابل اين عقيده و در آن فضاي فرهنگي فرمود: اگر كسي نماز مغرب را عمدا به تأخير اندازد [تا اين هدف ابوالخطاب برآورده شود] مورد لعن است. (من لا يحضره الفقيه، ج1، ص 221.)
چنين سخناني به اين معنا نيست كه اگر كسي به علتي مثل خواب نمازش به تأخير افتاد، مورد لعن باشد. آن كسي كه از روي بياعتنايي به نماز آن را به تأخير اندازد، جزء كساني است كه در نماز سهل انگاري كردهاند پس مورد «وَيْل» بر او صادق بوده، او مصداق اين آيه «فَوَيْلٌ لِلْمُصلّينَ» است. امّا اگر كسي نمازش به صورت سهوي تأخير افتاد تا آنگاه كه آسمان پر از ستاره شد يا نماز صبح را خواب ماند تا ستاره هاي آسمان ملعون نيست.
