قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم :
آزار رساندن به مؤمن
مَن آذي مُؤمناً فَقَدْ آذاني.(1/118؛ بحار: 67/72)
هر كه مؤمني را بيازارد، بي گمان مرا آزرده است.
نگاه ترسناك به مؤمن
مَن نَظَرَ الي مؤمنٍ نظرةً يُخيفُهُ بها أخافَهُ اللَّهُ تعالي يومَ لا ظِلَّ الّا ظِلّهُ.(1/118؛ بحار: 75/150)
هر كس مؤمني را با نگاهش بترساند، خداوند در روزي كه سايهاي جز سايه او نيست وي را بترساند!
اندوهناك كردن مؤمن
مَن أحْزَن مُؤمناً ثمّ أعطاهُ الدُّنيا لم يَكُنْ ذلكَ كَفّارتَه، ولم يُؤْجَرْ عَلَيهِ.(1/118؛ بحار: 75/150)
هر كه مؤمني را اندوهناك سازد و سپس دنيا را به او بدهد، اين بخشش، سبب بخشودگي گناهش نشود و بر آن پاداشي نبيند.
بي آزاري
كُفَّ أذاكَ عنِ النّاسِ؛ فانّهُ صَدَقةٌ تَصَّدَّقُ بها عَلي نَفْسِكَ. (1/118؛ بحار: 75/54)
به مردم آزار نرسان، كه بيآزاري، خود صدقهاي است براي خودت.
