درست است که کارهای خانهداری بر عهده زنها است و در این باره حرفی ندارند،لیکن بایدتوجه داشت که اداره یک منزل کار آسانی نیست.
یک بانوی خانه دار اگر شبانه روز هم در منزل کار کند باز هم مقداری از کارها لنگ میماند.مخصوصا در مواقع غیر عادی مانندمهمانداری کارها روی هم متراکم میگردند و کدبانوی خانه را خسته و وامانده میسازند.زن در انجام کارهای خانه حرفی ندارد لیکن از شوهرش انتظار دارد که گاه گاه او را کمک کند و دستی به بالش بگیرد.
وقتی مرد وارد خانه میشود و میبیند کارها از چپ و راستهمسرش را احاطه نموده اندسزاوار نیستبرود در گوشهای استراحت کند و انتظار داشته باشد فورا چای و ناهار حاضرشود.بلکه مقتضایمحبت و صفای خانوادگی اینست که در چنین مواقع به یاریهمسرشبشتابد و هر کاری را که از عهده اش ساخته است انجام دهد.
زن این عمل را دلیل صفا و محبت میشمارد و به خانه و زندگی علاقه مند میگردد.
مردانگی به این نیست که وقتی وارد خانه شد دستبه سیاه و سفیدنگذارد و فقط امر و نهی کند.خانه ستاد فرماندهی نیست بلکه کانون صفا و محبت و محل همکاری و تشریک مساعیاست.پیش خود نگو:اگر درمنزل کار کنم از ابهت و جلالم کاسته میشود و موقعیتم متزلزلمیگردد.
ابدا چنین نیست بلکه در نظر همسرت مردی با صفا و در نظر دیگران دلسوز و مهربانمعرفی میشوی.
پیغمبر اسلام (ص) با آن عظمت و جلالش در منزل کار میکرد (۱۲) .
عایشه همسر پیغمبر میگوید:وقتی خلوت میشد رسول خدا لباسش را میدوخت و کفشش را وصله میکرد و مانند سایر مردها در منزلکار میکرد (۱۳) .
و همچنین علی بن ابیطالب و سایر امامها (ع) در امور خانهداری بههمسرانشان کمکمیکردند.
