از این نظر كه مسلمان دوست مى دارد با مردم معاشرت كند و با آنان آمیزش داشته باشد به نظافت بدن و لباسش مى رسد زیرا لباس نظیف غم و اندوه را از بین مى برد. طهارت براى نماز نیز هست، لباس پاكیزه موجب خوارى و ذلت دشمن مى گردد، مسلمان براى برادر مسلمانش لباسهاى خوبش را مى پوشد، همانگونه كه دوست دارد افراد بیگانه او را در قیافه اى نیك مشاهده كنند. مسلمان از قذارت و كثافت به دور است زیرا بنده چرك و كثیف بد بنده اى است، بلكه در نظافت و پاكیزگى مى كوشد كه این خود، از ایمان محسوب مى گردد و خداوند پاكیزگان را دوست مى دارد.
مسلمان بدنش را از چرك پاك مى كند، به هنگامى كه داخل حمام مى شود لنگ مى بندد، عورتش را حفظ مى كند، به عورت دیگران نگاه نمى كند، با لنگ صورتش را خشك نمى كند كه طراوت صورت را از بین مى برد، هنگامى به حمام مى رود كه شكمش پر از غذا نباشد زیرا موجب ضعف بدن مى گردد، در حمام به پشت نمى خوابد كه موجب آب شدن پیه كلیه ها است، در حمام آب سرد نمى نوشد كه موجب فساد معده است. موهاى زیربغل و پشت عورت را با نوره از بین مى برد كه موجب پاكیزگى بدن، طرد میكربهاى مضر، امنیت از بیماریها و از بین رفتن فقر است و ازاله این موها را بیش از چهل روز تأخیر نمى اندازد زیرا این سنت است. سر را با سدر مى شوید كه موجب جلب روزى و از بین بردن وسوسه هاى شیطان است.
كسوت خداوند :
موى سپید نور است و خضاب و رنگ، سنت پیامبر (ص)، خضاب با رنگ مشكى موجب محبت همسران و ترس در قلوب دشمنان مى باشد. محاسن را با شانه، شانه مى كند كه موجب از بین رفتن ضعف بدن و استحكام دندانها است، بلندى موى سر وباء را از بین مى برد، روزى را زیاد مى كند و بر قدرت آمیزش جنسى مى افزاید، گرچه تراشیدن آن موجب ازدیاد زیبائى، جلاى چشم و استراحت بدن مى شود. مسلمان اگرموى گذاشت باید در شستشو و شانه آن بكوشد و آن را تمیز نگهدارد كه موى خوب از كسوت و پوشش خداوند است.
مسواك :
چون سزاوار است مسلمان متخلق به اخلاق پیامبران باشد، لذا از جمله كارهائى كه انجام مى دهد مسواك و استعمال عطر است كه هر دو از سنتهاى پیامبران مى باشد. مسواك فوائدى دارد كه پاكیزگى دهان، جلاى چشم، رضایت و خشنودى پروردگار، ازدیاد قوه حافظه، سفیدى دندانها، استحكام لثه ها، جلوگیرى از خرابى آنها، اشتها در خوراك و از بین رفتن بلغم را مى توان از آن جمله به شمار آورد. اوقات مسواك كردن: سحر، آخر شب و یا اول صبح است، و در چگونگى مسواك باید توجه داشت مسواك در عرض لثه ها و طول دندانها باید باشد.
بوى خوش :
و همین طور در بوى خوش فوائدى است كه قوت قلب و ازدیاد قدرت آمیزش جنسى از آن جمله است. نماز با عطر، برتر از هفتاد نماز بدون عطر است. پیامبر اسلام (ص) هزینه اى كه براى تهیه عطر داشت از هزینه غذا و طعام بیشتر بود. انفاق و خرج براى به دست آوردن و تهیه عطر از اسراف به شمار نمى آید. از این نظر كه هدیه عطر كرامت است مسلمان آن را مى پذیرد، هدیه عطر، حلوا و بالش و پشتى را رد نمى كند زیرا از قبول كرامت، موجودى جز الاغ امتناع نمى نماید.
آداب دیگر :
مسلمان با اثمد (سنگ سورمه) سرمه مى كشد كه موجب جلاى چشم و تیزبینى مى شود، مژه ها را مى رویاند و از ریزش آب چشم جلوگیرى مى كند. سرمه در شب براى چشم بهره دارد و در روز زینت و موجب زیبائى است و از این نظر كه روز جمعه روز دید و بازدید و اجتماع و نشست و برخاست دوستان با یكدیگر است، بر مسلمان لازم است كه در نظافتش بكوشد، ناخنهایش را مى گیرد، شاربش و موهاى داخل بینى را كوتاه مى كند، عطر و بوى خوش را استعمال مى نماید. گرفتن ناخن در روز جمعه موجب نزول روزى، ازدیاد حافظه و امنیت از بیمارى است اما در عین حال باید توجه داشت كه لازم نیست حتما این كار در روز جمعه انجام شود بلكه هر موقع ناخنها بلند شد باید آنها را كوتاه كرد. كوتاه كردن شارب باعث از بین رفتن میكربها و امنیت از جذام است و گرفتن موهاى بینى بر زیبائى صورت مى افزاید.
بازگو كردن نعمتها :
مسلمان در هر حال امتثال اوامر قرآن مى كند و نعمتهائى را كه خداوند به او داده بازگو مى نماید زیرا خداوند مى فرماید: و اما بنعمة ربك فحدث؛ نعمتهاى خداوند را بازگو نما (ضحی/11)! لذا هر گاه خداوند نعمتى به او عنایت كرد آن را آشكار مى سازد، بازگو كردن نعمتهاى الهى تنها با زبان نیست بلكه با عمل نیز هست، یعنى نعمتهائى كه خداوند داده است باید در زندگى انسان مشهود بندگان خدا باشد، زیرا خداوند دوست دارد اثر نعمت خویش را بر بندگانش ببیند. مسلمان خود را با نعمتهاى خداوند مى آراید و حبیب و دوست خداوند محسوب مى گردد كه خداوند جمیل و زیبا است، جمال و خودآرائى را دوست مى دارد. اگر نعمت خداوند را بازگو نكند و آن را در زندگى خود آشكار نسازد تكذیب كننده نعمتها به شمار مى آید. بنابراین از میان لباسهایش بهترین و پاكیزه ترین آنها را مى پوشد و به نیكوترین رسمى كه در بین قوم خویش است جلوه مى كند، در صورتى كه دارا و ثروتمند باشد از توسعه اى كه خداوند به او داده است در این راه خرج مى كند كه اسراف به شمار نمى آید، و در صورتى كه از حلال تهیه شده باشد مورد حساب خداوند نیز قرار نخواهد گرفت. اینكه مى گوئیم: باید از این نعمتها استفاده كند به خاطر این است كه خداوند استفاده از زینتهائى را كه براى بندگانش آفریده، روزیهاى پاكیزه اى را كه برایشان مهیا ساخته، تحریم نساخته است. اما از پوشیدن لباس شهرت لباسى كه انسان را مورد استهزاء، مسخره و عیبجوئى مردم قرار مى دهد، احتراز مى جوید زیرا خداوند چنین لباسى را مبغوض مى دارد، بنابراین بهترین لباس هر زمان لباسى است كه اكثریت مردم مى پوشند.
انگشتر :
مسلمان انگشتر را به دست مى كند زیرا از سنتهاى پیامبر (ص) است و هرگز انگشتر طلا را نمى پوشد زیرا این زینت ویژه آخرت است، بلكه انگشتر عقیق مى پوشد كه مبارك و با میمنت است و در مسافرت نیز مفید خواهد بود و نیز از انگشترى یاقوت و فیروزه مى تواند استفاده نماید و همچنین انگشتر زمرد، اینها هر كدام فوائدى دارند كه جاى بحث آن در اینجا نیست و از نشانه هاى ایمان در دست كردن انگشتر مى باشد. بعید نیست مسأله شمارش انگشتر از علامتهاى ایمان جنبه موقتى داشته است، یعنى در عصرى كه تعداد مسلمانان كم بوده براى اینكه یكدیگر را بشناسند اسلام آن را جزو نشانه هاى ایمان قرار داده است. همانطور كه در صدر اسلام وظیفه داشتند محاسن سفید خود را رنگ ببندند كه بعدها وقتى از امیر مؤمنان (ع) در این مورد پرسیدند مى فرماید: این حكم موقتى بود كه مسلمانان شبیه یهودیان نباشند و ممتاز باشند، اما الآن كه دین توسعه یافته، مسلمانان آزادند: سئل علیه السلام عن قول الرسول (ص) غیروا الشیب، و لا تشبهوا بالیهود فقال (ع) : انما قال (ص) و الدین قل، فأما الآن و قد اتسع نطاقه، و ضرب بجرانه، فامرؤ و ما اختار؛ از آن حضرت درباره این سخن پیامبر (ص) پرسیدند که فرمود: موی سپید خود را رنگ کنید و خود را شبیه یهودان نسازید. فرمود: رسول خدا (ص) این سخن را زمانی فرمود که پیروان دین اندک بودند، امام اکنون که دایره اسلام گسترده شده و دین استقرار یافته، هر کس به اختیار خود است (نهج البلاغة، حكمت 17).
