پرسش ـ اگر خداوند رئوف و مهربان است، پس چرا ما را به ترس از خود دعوت ميكند؟
پاسخ ـ مراد از ترس از خداوند، ترسيدن از اعمالي است كه سبب دوري از خداوند ميشود؛ چون خداوند مظهر كمال و زيبايي است و ترسيدن از ذات مقدس او مفهوم درستي ندارد. مراد واقعي آن است كه از رفتار و كردار خويش در برابر خداي باعظمت خائف باشيم؛ چون دورشدن از خداوند زمينه سقوط انسان را فراهم نموده و او را در معرض هلاكت و عذاب الهي قرار ميدهد.
آري! نوعي ترس در برابر خداوند مطلوب است كه در زبان قرآن به آن خشيت گفته ميشود؛ و آن حالتي است كه براي اولياي الهي به سبب معرفت عميق و تقرّبشان به خداوند حاصل ميشود. آنان وقتي عظمت و جلال الهي را با عمق جان خويش احساس ميكنند حالت خشيت به آنان دست ميدهد. جهت تقريب به ذهن ميتوان از تأثير شخصيّت اولياي الهي در روح اطرافيانشان نام برد. بديهي است كه اين حالت با ترس تفاوت بسياري دارد.
