توبه، پوشاننده خطاها
التَّوبهُ تَجُبُّ ما قَبلَها(۲/۶۳۶؛ مستدرک الوسایل: ۱۲/۱۲۹)
توبه، گذشته ها را میپوشاند.
پاک شدن توبه کار
التّائبُ مِن الذَّنبِ کَمَنْ لا ذَنْبَ لَهُ(۲/۶۳۶؛ کنزالعمال: ۱۰۱۷۴)
توبه کننده از گناه، مانند انسان بی گناه است.
کسب دوستی خدا با توبه
لیسَ شَیءٌ أحَبَّ الی اللَّهِ مِن مُؤمنٍ تائبٍ أو مُؤمنهٍ تائبهٍ(۲/۶۳۶؛ بحار: ۶/۲۱)
نزد خدا چیزی محبوب تر از مرد مؤمن یا زن مؤمنِ توبه کننده نیست.
توبه کاران، بهترین خطاکاران
کُلُّ بَنی آدمَ خَطّاءٌ، وخَیرُ الخَطّائینَ التَّوّابونَ(۲/۶۳۶؛ الدرالمنثور: ۱/۶۲۶)
همه آدمیان خطا میکنند و بهترین خطاکاران، توبه کنندگان اند.
توبه و خشنودی خدا
لَلَّهُ أفْرَحُ بتَوبهِ عبدِهِ مِن العَقیمِ الوالِدِ، ومِن الضّالِّ الواجِدِ، ومِن الظّمآنِ الوارِدِ. (۲/۶۳۶؛ کنزالعمال: ۱۰۱۶۵)
هر آینه خشنودی خداوند از توبه بنده خود بیشتر است از خوشحالی نازایی که بچّه می آورد و گم کرده ای که گمشده خود را مییابد و تشنه ای که به آب میرسد.
نشانه های توبه گر
أمَّا عَلامهُ التّائبِ فأربَعهٌ: النَّصیحهُ للَّهِ فی عَمَلِهِ، وتَرْکُ الباطِلِ، ولُزومُ الحَقِّ، والحِرْصُ علی الخَیرِ.(۲/۶۳۸؛ تحف العقول: ۲۰)
نشانه توبهگر چهار چیز است: اخلاصِ عمل برای خدا، فرو گذاشتن باطل، پایبندی به حقّ و شوق و حرص به نیکی.
مهلت توبه
مَن تابَ قَبْلَ أنْ یُعایِنَ قَبِلَ اللَّهُ تَوبَتَهُ.(۲/۶۴۰؛ کافی: ۲/۴۴۰)
هر کس، پیش از مشاهده (عذاب)، توبه کند خداوند توبه اش را میپذیرد.
حقیقت توبه
النَّدَمُ تَوبَهٌ.(۲/۶۴۲؛ کنزالعمال: ۱۰۳۰۱)
پشیمانی، توبه است.
توبه، متناسب با گناه
أحْدِثْ لکُلِّ ذَنبٍ تَوبَهً، السِّرُّ بالسِّرِّ والعَلانِیَهُ بالعَلانِیَهِ.(۲/۶۴۸؛ بحار: ۷۷/۱۲۷)
برای هر گناهی توبه ای بساز: برای گناه پنهانی توبه پنهانی و برای گناه آشکار توبه آشکار.
توبه نصوح
التَّوبهُ النّصوحُ النَّدمُ علی الذَّنبِ حینَ یَفْرُطُ مِنکَ، فتَسْتَغفِرُ اللَّهَ، ثُمّ لا تَعودُ الَیهِ أبداً.(۲/۶۴۸؛ کنزالعمال: ۱۰۳۰۲)
توبه نصوح پشیمانی از گناهی است که مرتکب شده ای و آمرزش خواستن از خدا و این که هرگز بدان باز نگردی!
