تصوف

اشاره هيچ كس نمى تواند نقش و تأثير تصوف را در گسترش اسلام و بسط معنويت ناديده بگيرد. با اين همه ، همواره اين رويكرد و اين نحوه سلوك بحث ها و چالش هاى بسيارى را برانگيخته است. آن نقش آفرينى و اين بحث انگيزى ما را بر آن مى دارد كه اين قلمرو را […]

تصوف به عنوان يکي از انحرافات جدي در امت اسلام ، دوران پر فراز و نشيبي را طي نموده است ، اهل بيت عليهم السلام به عنوان رهبران الهي از همان ابتداي تشکيل اين جريان به مخالفت با اين جريان پرداختند. اين انحراف از بين اهل سنت آغاز گرديد و تقريبا تا دوران صفويه در

در تعريف لغوي و اصطلاحي شَطَح، اختلافات زيادي وجود دارد. از ديدگاه صوفي، شَطَح در زبان راندن عبارتي است که به ظاهر گزاف و گران و سنگين باشد، مانند «انا الحق» حلاج و «سبحاني ما اعظم شأني» بايزيد بسطامي. و از ديدگاه فقه، يعني به زبان راندن عبارات کفرآميز که منع شرعي دارد. صاحب تاج‏العروس

در تعبيرى كلى، تصوف را مى توان به درونى كردن و تقويت ايمان و عمل اسلامى تعريف كرد; اما قرن هاست كه موافقان و مخالفان، واژه عربى صوفى را در معانى بسيار گوناگونى به كار برده اندکه هم در منابع اصلى و هم فرعى بازتاب يافته است. درباره اشتقاق اين كلمه بحث هاى فراوانى شده

بيش از هزار سال پيش شيخى به نام على بن احمد، از اهالى بوشنج در شرق ايران، شكوه كرد كه كمتر كسى مى داند «تصوف» چيست. او به زبان عربى گفت: «امروزه تصوف نامى است بى حقيقت، اما پيش از اين حقيقتى بود بدون نام.» امروزه در غرب، اين نام بيشتر شناخته شده است، اما

  در جهان اسلام كسى را كه تقريباً به هر گونه رازورزى، مشغول باشد، صوفى مى دانند[1]. اين نام از واژه عربىِ صوف به معناى پشم برگرفته شده است. اين پوشش رسم برخى از نخستين زاهدانى بود كه پيشينيانِ تصوّف متأخر بودند. البته صوفيسم يا تصوّف نوعى فلسفه نيست; بلكه تجربه اى است عرفانى كه

اشاره   اين مقاله در مرحله اوّل به معرفى اجمالى طايفه ملامتيه نيشابور در قرون اوليه پرداخته و سپس به تفاوت هاى نظرى و عملى اين طايفه با صوفيان ديگر، و اينكه آنان در مقابله با زهدفروشى و رياكارى صوفيانه دوران خود نهضتى مبتنى بر بازگشت به خلوص و زهد قرون اوليه اسلامى و دورى

زمينه‌هاي تاريخي   تاريخ پر فراز و نشيب شمال آفريقا از هنگام فتح اسلامي در قرن اول هجري تا گسترش قلمرو اسلامي در اندلس و تا هنگامة فتور و سستي مسلمين در آن ديار و تهاجمات دولت‌هاي مسيحي اروپايي به قلمرو اسلامي، شاهد حضور مخلصانه و پرشور صوفيان مجاهدي بوده است که در بسط و

بدون‌ مقدمه‌ و به‌ سادگي‌ مي‌توان‌ گفت‌ که‌: تصوف‌ و عرفان‌ در همه‌ي‌ اديان‌ و مذاهب‌ و حتي‌ مکاتب‌ فلسفي‌ کم‌ و بيش‌ وجود دارد. و پس‌ از اين‌ همه‌ تحقيقات‌ که‌ درباره‌ي‌ پيداشدن‌ صوفي‌گري‌ و درويشي‌ و عرفان‌ انجام‌ شده‌، هنوز هيچ‌کس‌ نتوانسته‌ بگويد که‌ منشأ اصلي‌ تصوف‌ اسلامي‌ و ايراني‌ چيست‌ و يا

محاسبي موسس اين مکتب حارث بن اسعد محاسبي است.وي از مردم بصره و ساکن بغدا بود و در سال 243 درگذشته است. اعتقاد محاسبي بر رضا بود . در مورد اين واژه دو معني متصور است: 1- مقام 2- احوال در مورد رضا دومعني را بيان مي کنند: 1- رضاي خدا از انسان : برابر

مي خواهيم درباره اين مطلب صحبت کنيم که «عرفان چيست؟» خواستگاه عرفان چه چيزي است؟ و چگونه مي توان عرفان را مطالعه کرد؟ نکته اول اين است که ما به عرفان چه نگاهي داشته باشيم و آيا عرفان هم مثل ساير علوم نظير مثل فلسفه، کلام، تفسير و… يک علم محسوب مي شود؟ يا خير.

يكى از مهمترين فرقه هاى صوفى در تركيه امروز، فرقه خلوتيه جَرّاحيه در كشور مصر گسترش يافت و از آن به بعد تاكنون در آنجا پابرجا مانده است. اين فرقه رشد قابل توجهى را در قرن سيزدهم هجرى/نوزدهم ميلادى، به ويژه، درنتيجه تعاليم كمال الدين البكرى، مؤسس شاخه «بكريه» خلوتيه، كسب كرد. علاوه بر اين،

نگاهي بر آسيب‌ها و اشکالات فرق صوفيه   بحث پيرامون فرقه‌هاي صوفيه از دو جهت داراي حساسيت و اهميت ويژه‌اي است: نخست آن‌که، اين فرقه‌ها در جوامع اسلامي بسيار متنوع و تأثيرگذارند و به همين دليل، داوري يکساني نيز نمي‌توان بر ‌آن‌ها داشت و لازم است با دقت و بدون پيش‌داوري آن‌ها را گزارش و

تفاوت عرفان و تصوف   كلمه عارف و عرفان در روايات شيعه بسيار زياد است و چون مخالفت با صوفيه اوج گرفت از اوايل قرن چهارم لفظ عارف را به جاي صوفي براي خود قرار دادند . وشهيد مطهري در بحثي راجع به اينكه عارف از چه زماني باب شده ميگويند كه قدر مسلم اين