اشعار

وسوسهٔ گناه دزدان عفاف، از دیوار کوتاه بدحجابی و بی‌حجابی، راحت‌تر به حریم کرامت زنان و دختران دستبرد می‌زنند اما زنان باحجاب چون در سنگر حفاظتی عفاف و پوشش‌اند، از این گونه تعرض‌ها و وسوسه‌های شیطانی مصون‌ترند. خوشا آنان که با پوشش و حجاب، محیط را هم برای خودشان ایمن و سالم می‌سازند، هم وسیلهٔ

دژ كرامت هيچ كس به اسم آزادي، ديوار خانه‌اش را برنمي‌دارد و در حياطش را باز نمي‌گذارد. چون ممكن است دزدي رخنه كند و اموالش را به يغما ببرد. حجاب، ديواري است كه راه را بر دزد عفاف مي‌بندد و زن را در دژ كرامت مصون مي‌سازد. اين ديوار را بر‌‌نداريم و اين دژ را

من از نجابت گل‌های لاله ساده‌ترم شبیه پاکی لبخند مادرم…. پدرم  پدر که آمده از کربلا و سوغاتی‌ اش حریر چادری ساده‌ایست روی سرم هبوط کرد شبی که فرشته باران بود و من که خیس عروجم که غرق بال و پرم  چقدر خاطره تعریف می‌کند مادر چه نرم دست مرا می‌گرفت توی حرم  پدرکه شانه به

بوييدن عطر و گل، روح را آرامش و دل و جان را نشاط مي‌بخشد. عفونت مرداب و لجن‌‌زار و لاشه هم، آزار دهنده و نفرت‌‌آور است. هر يك از اين «گلبرگ»ها عطر خاصّ خود را دارد. رايحه گلبرگ‌ها روح‌پرور است و شميم آنها، مشام جان را نوازش مي‌دهد. مخاطب اين دسته گل، هم بانوان با

رخت زيباي آسماني را خواهرم با غرور بر سر کن نه خجالت بکش نه غمگين باش چادرت ارزش است باور کن بوي  ِ زهرا و مريم و هاجر از پر ِ چادرت سرازير است بشکند آن قلم که بنويسد: “دِمُدِه گشت و دست و پا گير” است توي بال  ِ فرشته ها انگار حفظ وقت

اين زمهرير فصل شکوفايي تو نيست چيزي بجز تراکم تنهايي تو نيست با صدهزار جلوه برون آمدي، ولي چشمي براي ديدن زيبايي تو نيست يک تن از اين جماعت ابن السلامها مجنون يک کرشمه ليلايي تو نيست نامردها بغير تنت را نخواستند با قيمتي که خرج تن آرايي تو نيست! برق غرور وحشي يک ببر

نشانم مي دهد چادر حيا را  شرف را عصمت جانان ما را  چنان زيبا نموده روي او را   نمي بيني برويش جز صفا را  تو داري مقنعه اي ماه رعنا   بود زيباتر از تاج زليخا  حيا را او به رخسارت نشانده   صفاي ديگري را کرده بر پا

کسي که در قفس غرب استحاله شود  به پنجه هوس غربيان مچاله شود در خيابان چهره آرايش مکن  از جوانان سلب آسايش مکن زلف خود از روسري بيرون مريز  در مسير چشم‌ها افسون مريز ياد کن از آتش روز معاد  طره گيسو مده در دست باد خواهرم ديگر تو کودک نيستي  فاش‌ترگويم عروسک نيستي خواهرم

در کلاس حفظ تقوي و شرف  دختران درند و چادر چون صدف بهترين سرمايه زن چادر است زانکه زن را زينت زن چادر است چادر از بهر زنان الزامي است  بهر زن بي چادري ناکامي است حفظ چادر  در سراي اقتدار دختران را هست تاج افتخار حفظ چادر حفظ دين و مذهب است  شيوه زهرا

در خيابان چهره آرايش مکن از جوانان سلب آسايش مکن زلف خود از روسري بيرون مريز در مسير چشم ها افسون مريز ياد کن از آتش روز معاد طره ي گيسو مده بر دست باد  خواهرم ديگر تو کودک نيستي فاشتر گويم عروسک نيستي خواهر من اين لباس تنگ چيست ؟؟ پوشش چسبان رنگارنگ چيست؟

چو غنچه رو بپوش از چشم طماع هوسرانان وگرنه جز صباحي چند نباشي در فرح زائي  تا که مهتاب زيبا رخ نپوشد پرده شب را کجا در صبح پيروزي ببيند روز پيدائي برون از کيسه چون در شد کمينش دزد چادر زد خيال شوم دارد او از اين توصيف زيبائي فناي ماهي زيبا همان آزادي

چادر زن تاج سلطاني بود حافظش از شر شيطاني بود چادر زن برهوس غالب شود عزت زن را زحق طالب شود چادر زن کيمياي غيرت است  چون نشان غيرت مليت است از برون شرح دروني مي‌دهد خشم دشمن را فزوني مي‌دهد صرفه دارد بهر زن در اقتصاد صرفه‌اش باشد عيان از صد جهات بر سر