داستان های صدر اسلام

تابستان چند سال پیش، یکی از همکاران مقیم تهران که از دوستان باصفا و مسلمان معتقدی است، برای یک سفر کاری همراه خانواده‌اش به مشهد آمد و میهمان ما شد. آخرین شب حضورش در مشهد، در میان گفت‌وگوها سخن از ماجرای غدیر به میان آمد. میهمان تاریخ‌دان و اهل ‌مطالعه من، اصل ماجرا را قبول

حجه الوداع؛ آخرین حج پیامبر خاتم (ص) در آخرین سال زندیگیشان بود. در سال دهم هجرت، پیامبر اکرم (ص) در آیین حج رو به مردم فرمودند: «ای مردم؛ مناسک حج را از من بیاموزید که شاید دیگر مرا نبینید». یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ ۖ. وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ

مسأله مباهله مناظره پیامبر اکرم(ص) با نصاری نجران بخش با صفای «نجران»، با هفتاد دهکده تابع خود، در نقطه مرزی حجاز و یمن قرار گرفته است. در آغاز طلوع اسلام، این نقطه تنها منطقه مسیحی‌نشین حجاز بود که به عللی از بت‌پرستی دست کشیده و به آئین مسیح گرویده بودند.[1] پیامبر اسلام ـ صلّی الله

پناه به پیغمبر(ص) پیغمبر در رفتار خود مدبرانه عمل کرد و سرعت‌عمل داشت. نگذاشت در هیچ قضیه‌ای وقت بگذرد، قناعت و طهارت شخصی داشت و هیچ نقطه‌ضعفی در وجود مبارکش نبود، او معصوم و پاکیزه بود؛ این خودش مهم‌ترین عامل در اثرگذاری است. اثرگذاری با عمل، به‌مراتب فراگیرتر و عمیق‌تر است از اثرگذاری با زبان،

دوگانگی مبدأ هستی مناظره پیامبر اسلام(ص) با گروه دوگانه پرست پنج گروه از مخالفین اسلام که هر گروه پنج نفر و جمعاً 25 نفر بودند، باهم تفاهم کردند و هم رأی شدند که به حضور پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ شرفیاب شده و به بحث و مناظره بپردازند. این گروه‌ها عبارت بودند

حضرت علی علیه السلام در نخستین روزهای حكومت خویش، مشغول پاكسازی محیط جامعه اسلامی از حكام خود كامه ای شد كه بیت المال مسلمانان را تیول خویش قرار داده، بخش مهمی از آن را به صورت گنج در آورده بودند و بخش دیگر را در راه مصالح شخصی خود مصرف می كردند و هر كدام

روزشمار وقایع تاریخی بهمن سال 1357 تقویم بهمن 1357 – وقایع روز دوازدهم بهمن – بازگشت پيروزمندانه‌ی امام خمينی(ره) به ميهن پس از سال‌ها تبعيد در دوازدهم بهمن 1357، گروهي‌ به ‌نام «سازمان كماندويي مبارزه در راه قانون اساسي» با دفتر خبرگزاري آسوشيتدپرس تماس گرفته و هشدار مي‌دهد كه اگر آيت‌الله خميني قصد داشته‌باشد از

مناظره پیامبر اسلام(ص) با اشراف قریش در ابتدای بعثت، روزی پیامبر اسلام ـ صلی الله علیه و آله ـ در صحن کعبه نشسته بود، جماعتی از اشراف و بزرگان قریش مانند ابوالبختری، ابوجهل و عاص‌ابن وائل و… وارد مسجد شدند. پیامبر اسلام ـ صلی الله علیه و آله ـ مشغول یاد دادن قرآن، و قوانین

در سال يازدهم هجرت رسول اكرم (ص) در آخرين سفرحج (در عرفه)، در مكه و در غديرخم، در مدينه قبل از بيمارى و بعد از آن در جمع ياران و يا در ضمن ‏سخنرانى عمومى، با صراحت و بدون هيچ ابهام، از رحلت ‏خود خبر داد. چنان كه قرآن رهروان رسول خدا (ص) را آگاه

از آنجایی‌که شمار دانشمندان زن در تاریخ نظام آموزش اسلامی در مقایسه با مردها کمتر است، بعضی‌هاپنداشته‌اند در اسلام محدودیتی درباره تحصیل زنان و دختران وجود دارد. زنان دانشمندی که کم و بیش‌نامشان در تاریخ برده شده به طور غیر رسمی تحصیل کرده‌اند و شیوه آموزشی اسلام ویژه مردان است. برای رفع این پندار طرح

اما آیه ای که درباره رسول خدا است معنایش این است که خدای متعال نام همسران حضرت رسول اکرم را برای او فاش کرده بود. یکی از آنها زینب دختر جحش بود که در آن روز همسر زید بن حارثه بود. رسول خدا نام او را نزد خود مخفی می داشت و برای کسی نقل

مهم ترین نکته درباره جنگ بدر مسئله ایمان محکم و راسخ مسلمانان است. جامعه اسلامی امروز تشنه چنین ایمان محکمی است که مردم دیندار با آن در مقابل دشمنان اسلام ایستادگی کنند بدون آنکه ذره‌ای دلشان بلرزد. جنگ بدر بین دو جناح اسلام و شرک در حالی رخ داد که مشرکین چند برابر مسلمانان نیرو

بیان چگونگی و کمّ و کیف سفر معراج در بردارنده شنیدنی هایی از بهترین مخلوق عالم و برترین موجود الهی است. در این فرصت دکتر مریم حاج‌عبدالباقی نکاتی را در این باره برای ما بیان می‌کنند. یکی از موضوعاتی که از گذشته تا به حال مورد توجه مفسرین و بزرگان قرار گرفته، مسأله معراج پیامبر

ازلي و ابدي بودن پديده‌ها؟ مناظره پيامبر اسلام(ص) با گروه ماديون پنج گروه از مخالفين اسلام كه هر گروه پنج نفر و جمعاً 25 نفر بودند، باهم تفاهم كردند و هم رأي شدند كه به حضور پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ شرفياب شده و به بحث و مناظره بپردازند. اين گروه‌ها عبارت

دهم رمضان(سال ده بعثت) نقطه پايان بر 25 سال همراهي خديجه، بانوي آسماني با رسول خدا(ص) بود؛ بانويي مبارکه(1) طاهره، راضيه، مرضيه، زکيه، صديقه، کبري، (2) شامخه،(3) فاضله، کامله (4) و عفيفه(5) که 55 سال قبل از بعثت چشم به جهان گشوده و از سال 15 قبل از بعثت(دهم ربيع الاول) در کنار برگزيده الهي

 آسيه، دختر «مزاحم» و همسر فرعون، مخفيانه به حضرت موسي عليه السلام ايمان آورده بود، ولي در دستگاه پرقدرت فرعون چه کسي مي‌توانست جرأت ايمان به خدا داشته باشد.  وقتي فرعون همسر حزقيل ( مؤمن آل فرعون ) را به قتل رساند آسيه ديد ملائکه الهي روح آن زن را به سوي آسمان بالا مي‏برند.

به خدا سوگند او را قطعه‌ قطعه کردند، ولی خدا او را از اینکه در دینش فریبش بدهند نگاه داشت. «مومن آل فرعون» مردى بود از دربار فرعونیان كه به حضرت موسى ایمان آورده بود اما ایمان خود را مخفی می کرد. او در جلسه شورای امنیتِ دربار فرعون، از موسی علیه‌السلام دفاع کرد. موضوع

نام مبارك حضرت ابراهیم(علیه‌السلام) در بیست و پنج سوره قرآن، حداقل شصت و نه بار تكرار شده است.[1] راجع به این پیامبر و حالات گوناگون او از كودكی تا شیخوخیت قریب صد و نود و پنج آیه و نیز سوره‌ای مستقل به نام او در قرآن وجود دارد. ابراهیم (علیه‌السلام) نامی است سریانی به نام

صف های نماز جماعت تشکیل شد و مسلمانان پشت سر رسول خدا (ص) به نماز ظهر ایستادند. هنگامی که پیامبر نماز عصر را آغاز نمودند، ناگهان صدای گریه آن کودک خردسال به هوا بلند شد وپشت سر هم اشک می ریخت و فریاد می زد.  دراین هنگام رسول خدا(ص) نماز خویش را به اختصار خواند

در سال دهم بعثت دو حادثه دردناک و جان‌سوز بر پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله وارد گشت، چنان که در تاریخ آمده است: «وَردَ عَلَی رَسولِ الله أمْران شدیدانِ عَظیمانِ وَجَزَعَ جَزَعاً شدیداً؛ دو امر بزرگ وسخت بر پیامبر وارد شد به گونه‌ای که فریاد و ناله شدید حضرت بلند شد.» آن دو

صدر اسلام شاهد شيرزنانى بود مجاهد، كه به روز نبرد دوشادوش مردان رزمنده لباس رزم پوشيده و به مصاف خصم رفته، و يا به پرستارى و مداواى مجروحان مى‏پرداختند. در كنار پيامبر(ص)، در ركاب على(ع) و در خانه زهرا(س)، بزرگ بانوانى بودند صبور و شكيبا كه محبت آل طه تمام وجودشان را احاطه كرده بود،

دلاورمرد مذحج     ضحاک بن قيس والي شهرهاي حران، رقه، از طرف اميرمؤمنان (ع) بود. مالک تصميم گرفت تا او را دستگير کند. ضحاک با شنيدن اين خبر مردم حران ورقه را جمع کرد و در مرج مرنيا آماده نبرد شد. مالک نيز به آن‌جا رفت و نبردي سخت بين اين دو گروه اتفاق افتاد.

خير و نيكي     روزي گروهي از اصحاب به ديدار ابن مسعود رفته بودند، ابن مسعود از آنان پرسيد : «آيا با هم نشست و برخاست مي‌كنيد و جلسه داريد؟» گفتند: «آري، اين را ترك نمي‌كنيم.» پرسيد: «آيا به ديدار يكديگر مي‌رويد؟» گفتند: «آري، اي ابا عبدالرحمن گاهي اتفاق مي‌افتد كه يك نفر از ما