لباس احرام،لباس طاعت

این که لباس دوخته را از تن بیرون مى‌آورى؛ یعنى آن لباس گناه و عصیان را که تا کنون، تار و پود آن را بافتید و دوختید و در بر کردید، بیرون آوردید وگرنه چه فرقى است بین لباس دوخته و نادوخته؟! پس اینها همه سرّ حج است. البته چنین نیست که عبادت در لباس دوخته قبول نباشد، چون انسان در طول سال در لباس دوخته نماز مى‌خواند و عبادت مى‌کند.
امّا در حج قبول نیست؛ و این براى آن است که مى‌خواهند اسرار حج را به انسان تفهیم کنند که او روزى را هم در پیش دارد که باید با لباس ندوخته وارد آن روز شود و آن «روزِ مرگ» است که کفن در بَر مى‌کند و در قیامت با همان کفن ظهور و حضور پیدا مى‌کند. چون مى‌خواهند اسرار قیامت را در مناسک و مراسم حج تجلّى دهند، از این رو فرمودند: لباس ساده در بر کنید که هرگونه فخر برطرف شود. لباس نادوخته، یعنى لباس احرام بپوشید تا سفر مرگ در نظرتان مجسّم شود و مسأله مردن و قیامت در حضورتان حاضر باشد.
امام سجّاد(علیه السلام) به شبلى فرمود: معناى کندن لباس دوخته شده؛ یعنى «خدایا! من دیگر لباس گناه در بر نمى‌کنم و از هر گناهى توبه کردم.»تنها «گناه نکردن» مهم نیست، «اطاعت کردن» مهم است، به همین جهت، حاجى لباس احرام؛ لباس نادوخته و رنگ نگرفته و حلال و پاک و جامه طاعت بر تن مى‌کند.