قزوینی ـ هاشم (۱۲۷۰ـ ۱۳۳۹ ش)
در قزوین به دنیا آمد و مقدمات و بخشی از سطح را، نخست در همانجا و سپس در تهران آموخت و عازم نجف شد و سرانجام به مشهد آمد و از محضر اساتیدی همچون آیتالله میرزا محمد آقازاده و میرزا مهدی اصفهانی بهره برد و خود به تدریس پرداخت و به پرورش شاگردانی نامدار دست یازید و تأثیری شگرف بر فضای علمی و معنوی حوزه مشهد نهاد.
او نمونه برجسته یک عالم دینی و روحانی اسلامی واقعی بود؛ مردی خردمند، وارسته، متواضع، هوشیار، متعهد، شجاع، روشنبین و بیزار از عوامفریبی و انحطاطپراکنی و ارتجاعگرایی بود.
وی در جریانهای سیاسی خراسان شرکت فعال داشت و در شمار مجتهدانی بود که پیش از واقعه گوهرشاد، در منزل مرحوم سید یونس اردبیلی، به رضاخان تلگراف زدند و عمل وی را در زمینه کشف حجاب نکوهیدند؛ به همین دلیل در صبح روز ۱۲ ربیعالثانی سال ۱۳۱۴ش همراه دیگر امضاکنندگان نامه بازداشت شد و شبهنگام به تهران انتقال یافت و تا شهریور ۱۳۲۰ اجازه بازگشت به مشهد را پیدا نکرد. با سقوط رضاخان و به اصرار مرحوم میرزا مهدی اصفهانی به مشهد بازگشت و به تدریس پرداخت. و در روز ۲۰ ربیعالثانی ۱۳۸۱ق برابر با ۲۲ مهر ۱۳۳۹ش در مشهد درگذشت و پیکرش در رواق دارالضیافه حرم مطهر (محل کنونی کفشداری شماره ۷) به خاک سپرده شد.
