مقاله
در رابطه با غسل دو سؤال را باید پاسخ گفت: ۱- فلسفه و هدف از انجام غسل چیست و چرا خداوند آنرا واجب کرده است؟ ۲- شکل غسل و شیوه انجام آن چگونه است؟ در پاسخ به سؤال اول یعنی فلسفه غسل و هدف آن، باید بگوئیم از آنجایی که
عبادت راز آفرینش قال الله تبارک و تعالی : «و ما خلقت الجنّ و الانس الاّ لیعبدون»[۱] « من جن و انس را نیافریدم جز برای اینکه عبادتم کنند (و از این طریق تکامل یابند و به من نزدیک شوند». از مهمترین سؤالاتی که هر کس از خود میکند این
(والّذین اجتنبوا الطّاغوت ان یعبدوها و انابوا الی الله لهم البشری). با توجه به اینکه «بشری» در اینجا مطلق است همه گونه بشارت بر نعمتهای الهی اعم از مادی و معنوی را شامل میشود، اما این بشارت وسیع و گسترده مخصوص کسانی است که از پرستش طاغوت اجتناب ورزند، و
غسلهاى واجب هفت است : اول : غسل جنابت . دوم : غسل حیض . سوم : غسل نفاس . چهارم : غسل استحاضه . پنجم : غسل مسّ میت . ششم : غسل میت . هفتم : غسلى که بواسطه نذر و قسَم و مانند اینها واجب مىشود .
مسأله ۶۳۳ ـ در شرع مقدس اسلام غسلهاى مستحب زیاد است ، و از آن جمله است : ۱ ـ غسل جمعه : و وقت آن بعد از اذان صبح است تا غروب آفتاب ، و بهتر آن است که نزدیک ظهر بجا آورده شود ، و اگر تا ظهر
مسأله ۳۵۶ ـ غسل جنابت براى خواندن نماز واجب و مانند آن واجب مىباشد ، ولى براى نماز میت ، و سجده سهو ، و سجده شکر ، و سجدههاى واجب قرآن ، غسل جنابت لازم نیست . مسأله ۳۵۷ ـ لازم نیست در وقت غسل ، نیّت کند که
مسأله ۳۴۴ ـ به دو چیز انسان جنب مىشود : اول : جماع . دوم : بیرون آمدن منى ، در خواب باشد یا بیدارى ، کم باشد یا زیاد ، با شهوت باشد یا بى شهوت ، با اختیار باشد یا بى اختیار . مسأله ۳۴۵ ـ اگر رطوبتى
مسأله ۳۵۴ ـ پنج چیز بر جنب حرام است : اول : رساندن جائى از بدن خود به خط قرآن یا به اسم خداوند به هر لغت که باشد ، و بهتر آن است که به أسماء پیغمبران ، و امامان و حضرت زهراء علیهمالسلام نیز نرساند . دوم :
مسأله ۳۵۵ ـ نُه چیز بر جنب مکروه است : اول و دوم : خوردن و آشامیدن ، ولى اگر صورت و دستها را بشوید و مضمضه بکند مکروه نیست ، و اگر تنها دستها را بشوید کراهت کمتر مىشود . سوم : خواندن بیشتر از هفت آیه از قرآن
۱- انسان نمی تواند بدون نماز و عبادت زیست ؛ همه مردم به شکلی و به نوعی عبادت و پرستش دارند و این پرستش جزء غرائز ذاتی و فطری بشر است ، یعنی بشر فطرتاً گرایش دارد که یک چیزی را تقدیس و تنزیه کند و خویشتن را به
تمام احکام و اعمالی که از جانب خداوند برای ما قرار داده شده است؛ دارای فضایل و فلسفههایی است که ما برخی را میدانیم و خیلیها را نیز نمیدانیم. ولی چیزی که مسلم است این که هیچ عملی بدون حکمت نیست. یکی از مواردی که ما انجام میدهیم، نماز است.
یا ایّها الّذین آمنوا اذا قمتم الی الصّلوه فاغسلوا وجوهکم و ایدیکم الی المرافق و امسحوا برؤوسکم و ارجلکم الی الکعبین و ان کنتم جنباً فاطّهّروا و ان کنتم مرضی او علی سفر او جاء احد منکم من الغائط او لمستم النّساء فلم تجدوا مآءً فتیمّموا صعیداً طیّباً فامسحوا بوجوهکم
«ذکر»، یعنی یادکردن، خواه با زبان باشد، یا با قلب یا با هر دو، بعد از نسیان باشد، یا بعد از ادامه ذکر.[۱] به عبارت دیگر، ذکر حالت روحی خاصی است که انسان در آن حال، دانسته خویش را مورد توجه قرار می دهد و گاهی به یادآوری چیزی با
اهمیت نیت پاک در بینش و نگرش اسلامی و قرآنی، کارها براساس نیت، معنا ومفهوم می یابد. هرکاری به سبب نیت فاعل می تواند شکل مثبت و منفی و یا تقربی و ضدتقربی پیدا می کند. از این رو افزون بر حسن فعلی بر حسن فاعلی توجه داده شده است.
