افضل اعمال، محبت به کوچولوها

محبت نياز اساسي كودكان
نياز به محبت و يا به عبارت کامل‌تر نياز به محبت متقابل (اينكه فرد هم بتواند مورد محبت واقع شود و هم بتواند به ديگران محبت نمايد) از نيازهاي اساسي انسان به شمار می‌رود. بر اساس تحقيقات روانشناسي اين نياز در سراسر زندگي فرد, خصوصاً در سال‌های اوليه زندگي نقشي مؤثر دارد. چنانكه رشد و سلامت شخصيت كودك همان اندازه كه به نيازهاي بدني مبتني است, نيازمند به محبت می‌باشد.
علاقه به فرزند يك امر طبيعي است, كمتر پدر و مادري پيدا می‌شود كه قلبا فرزند خود را دوست نداشته باشند, ولي دوست داشتن تمامي كودكان داراي ارزش است. انسان‌های رشد يافته كه درجاتي از كمال را طي نموده‌اند تمامي كودكان را دوست دارند, چون تمامي هستي را جلوه‌های خداوندي می‌دانند و كودكان نيز يكي از جلوه‌های خداوندی‌اند.
((كودكان به محبتي نيازمندند كه آثار آن را در رفتار والدين (بزرگ‌ترها) مشاهده و لمس نمايند. محبت‌های قلبي والدين نسبت به كودكان بايد در نوازش‌ها, بوسه‌ها, در آغوش گرفتن‌ها, تبسم‌ها و حتي آهنگ محبت آميز سخنان والدين مشاهده شود. ممكن است والدين فرزند خود را دوست داشته باشند, اما اين محبت را اظهار نكنند, اين نوع محبت تأثیر چنداني ندارد و گاه اثر منفي دارد چون تفكر كودك در سطح عينيات می‌باشد و هر چيزي را كه مشاهده و لمس كند برايش معني و مفهوم پيدا می‌کند.))
بنابراين والدين بايد دوست داشتن و علاقه‌ی خويش را در رفتار نشان داده و ابراز نمايند, محبت را بايد از دل به زبان و عمل آورد تا كودك آن را با تمام وجود احساس و لمس كند.
پيامبر اكرم(ص) می‌فرماید: ((هرگاه يكي از شما كسي را دوست دارد بايد او را آگاه گرداند.))
امام صادق(ع) فرمود: حضرت موسي از خداي متعال سؤال كرد افضل اعمال چيست؟ فرمود: ((دوست داشتن فرزندان بهترين اعمال است, زيرا آفرينش آنان بر توحيد است و اگر مرگشان فرا رسيد به رحمت من ، داخل بهشت خواهند شد.))
و نيز امام صادق(ع) فرمود: ((خدا بنده‌اش را به‌واسطه‌ی شدت محبتي كه نسبت به فرزند خود دارد, مورد مرحمت قرار می‌دهد.))
فضل بن عمر می‌گوید بر امام كاظم(ع) وارد شدم ديدم آن حضرت فرزند[ علي بن موسی‌الرضا] را در دامان خود نشانده او را می‌بوسد و زبانش را می‌مکد و گاه بر شانه‌اش می‌گذارد و گاه او را در آغوش می‌گیرد و می‌گوید: پدرم فداي تو باد. چه بوي خوشي داري و چه اخلاق پاکیزه‌ای و چه روشن و آشكار است, فضل و دانشت.
اظهار محبت و علاقه پيامبر(ص) به كودكان
مهر و عطوفت رسول اكرم(ص) شامل همه كودكان می‌شد, رسول اكرم(ص) وقتي از سفري مراجعت می‌فرمودند و در راه با كودكان مواجه می‌شدند به احترام آنان می‌ایستادند, كودكان می‌آمدند, حضرت بعضي را در آغوش می‌گرفتند و بعضي را بر پشت و دوش خود سوار می‌کردند و به اصحاب خويش نيز توصيه می‌فرمودند كه چنين كنند, بچه‌ها از اين صحنه‌های مسرت آميز بی‌اندازه خوشحال می‌شدند و اين خاطرات شيرين را هرگز فراموش نمی‌کردند.
روزي پيامبر(ص) نشسته بودند, حسن(ع) و حسين(ع) وارد شدند, حضرت به احترام آن‌ها از جاي برخاستند و به انتظار ايستادند, كودكان در راه رفتن ضعيف بودند, لحظاتي چند طول كشيد, نرسيدند. آن حضرت به‌طرف كودكان پيش رفتند و از آنان استقبال نموده آغوش باز كرده و هر دو را بر دوش خود سوار نمودند و به راه افتادند و در همان حال فرمودند:
((فرزندان عزيز, مركب شما چه خوب مركبي است و شما چه سواران خوبي هستيد.))
گاهي مادران, كودكان خردسال خويش را به پيامبر گرامي اسلام (ص) می‌دادند كه براي آن‌ها دعا كند, اتفاق می‌افتاد كه احیاناً آن كودكان جامه‌ی ايشان را آلوده می‌کردند, مادران ناراحت و شرمنده می‌شدند و حضرت به آنان می‌فرمود: ادرارش را قطع مكنيد و كودك را به حال خود می‌گذاشت تا ادرارش تمام شود, سپس برايش دعا می‌کرد يا نامي براي او انتخاب می‌نمود و بدين ترتيب باعث سرور و شادي پدر و مادر طفل می‌گشت, و آن‌ها احساس نمی‌کردند كه پيامبر از ادرار فرزندشان ناراحت شده باشد.