پرسش. چرا در برخي موارد رفتار پدر و مادر با فرزندان، تبعيض آميز است؟
پاسخ: نخست بايد گفت معلوم نيست آنچه تصور كردي از تبعيض پدر و مادر نسبت به فرزندان، واقعي باشد. گاه رعايت سن كم فرزند دوم، حساسيت فرزند اول را برميانگيزد؛ اگر چه غرض پدر و مادر تبعيض نيست؛ چنانكه حضرت يعقوب عليه السلام بنا به مصالحي نسبت به حضرت يوسف عليه السلام توجه بيشتري داشت. فرزندان يعقوب با اين كار پدرشان در مورد پدر معصوم خويش گمان كردند كه او دچار تبعيض شده است.
در مرحله بعدي به پدران و مادران توصيه ميشود كه در فضاي تعليم و تربيت، نبايد بين فرزندان حتي در بوسيدن تبعيض رفتاري داشت. در روايت است كه شخصي نزد پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله يكي از دو فرزندش را بوسيد. آن حضرت بلافاصله فرمود: چرا تبعيض قائل شدي و ديگري را نبوسيدي. ( بحارالانوار، ج 101، ص 99.)
تبعيض بين فرزندان افزون بر اينكه عواقب اخروي دارد، در اين دنيا نيز آثار سوئي به جا ميگذارد؛ از جمله اينكه شايد در اثر حسّاسيّت و حسادت نسبت به فرزندي كه مورد محبت بيشتر پدر و مادر قرار ميگيرد، بلايي به سر او بياورند. (در داستان يوسف پيامبر، برادرانش بر اساس تصور اينكه مورد تبعيض واقع شده اند، تصميم به قتل او گرفتند و در نهايت او را به چاه انداختند.) تبعيض رفتاري بين فرزندان موجب انزواي فرزندي ميشود كه احساس ميكند مورد ظلم واقع شده است. واكنش اين فرزند شايد به اين صورت بروز كند كه براي مورد توجه قرار گرفتن دست به هر كاري بزند.
همان گونه كه به فرزندان توصيه ميشود كه بدبين نباشند و امكان وجود مصلحت هايي در رفتار والدين را منتفي ندانند؛ چرا كه پدر و مادر به لحاظ عاطفي نميتوانند بين فرزندان خود تفاوتي بگذارند؛ به والدين توصيه ميشود كه مسئله خيلي حساس است. اگر پدر و مادري نسبت به فرزندش محبت بيشتري در دل دارند سعي شود اين محبت جلوي ديگران به ويژه جلوي فرزندان ديگر، بروز نكند. در بوسيدن و نگاه كردن، لبخند زدن مشورت كردن و… مراقبت كامل داشته باشيد تا منجر به مشكلات عاطفي براي فرزندان ديگر نشود.
