قزوينی ـ هاشم (1270ـ 1339 ش)
در قزوين به دنيا آمد و مقدمات و بخشی از سطح را، نخست در همانجا و سپس در تهران آموخت و عازم نجف شد و سرانجام به مشهد آمد و از محضر اساتيدی همچون آيتالله ميرزا محمد آقازاده و ميرزا مهدی اصفهانی بهره برد و خود به تدريس پرداخت و به پرورش شاگردانی نامدار دست يازيد و تأثيری شگرف بر فضای علمی و معنوی حوزه مشهد نهاد.
او نمونه برجسته يک عالم دينی و روحانی اسلامی واقعی بود؛ مردی خردمند، وارسته، متواضع، هوشيار، متعهد، شجاع، روشنبين و بيزار از عوامفريبی و انحطاطپراکنی و ارتجاعگرايی بود.
وی در جريانهای سياسی خراسان شرکت فعال داشت و در شمار مجتهدانی بود که پيش از واقعه گوهرشاد، در منزل مرحوم سيد يونس اردبيلی، به رضاخان تلگراف زدند و عمل وی را در زمينه کشف حجاب نکوهيدند؛ به همين دليل در صبح روز 12 ربيعالثانی سال 1314ش همراه ديگر امضاکنندگان نامه بازداشت شد و شبهنگام به تهران انتقال يافت و تا شهريور 1320 اجازه بازگشت به مشهد را پيدا نکرد. با سقوط رضاخان و به اصرار مرحوم ميرزا مهدی اصفهانی به مشهد بازگشت و به تدريس پرداخت. و در روز 20 ربيعالثانی 1381ق برابر با 22 مهر 1339ش در مشهد درگذشت و پيکرش در رواق دارالضيافه حرم مطهر (محل کنونی کفشداری شماره 7) به خاک سپرده شد.
