آينده جهان امام زمان (ع)

گاه‌ و بیگاه انسان ایـن سؤال را از خود می کند که راستی سرنوشت این‌ دنیای‌ کنونی سرانجام به کجا می کشد؟ آیا این‌ غـوغائی‌ که مادیات بر پا سـاخته، ایـن همه ظلم و بیدادگری همه اختلافات و کشمکش ها، دزدی ها و جنایت ها، صف آرائی‌ دولت ها با خطرناک ترین سلاح ها در […]

در جهان معاصر جامعه هاي انساني، در شرايط سخت و طاقت فرسايي از نظر فقدان امنيت و آرامش در ابعاد گوناگون حيات، زندگي مي کنند. براي نمونه: سرقت اموال و دارايي مردم از خانه ها و محلات، سرقت ماشينها و سرقت بانکها بوسيله ي سارقان حرفه اي و باندهاي خطرناک… جناياتي که راهزنها به آن

ويژگي اول: از روايات فراوان اين مسأله استفاده مي شودعلاوه بر اين، آيه «…اِنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّلِحُونَ»و آيات ديگر دلالت مي کند که يک زماني صالحان حاکم زمين مي شوند. يکي از خصوصيات اين حکومت که با حکومت هاي ديگر خيلي تفاوت دارد، حکومت واحد جهاني بودن است. حکومت هاي متعدد نيست. شما مطلع

فرض کنيد مهم ترين ويژگي هاي حکومت امام مهدي (ع) ويژگيهاي حاکم نمونه ويژگيهاي حاکم اسلامي است. منجي يعني نجات دهنده يا نجات بخش. خود واژه به معناي رها بخشيدن و قيد و بند را از کسي بر داشتن است. کلمة منجي در اديان مختلف بکار رفته است و قديمي ترين ديني که درباره اين

پايه و مايه مقاومت ها و نگاه به آينده تمامي پيروان اديان الهي، در فراز و نشيب هاي تاريخي، اعتقادي به وجود موعود بوده است. اين باور سرخوردگي ها، بن بست ها و مشقات مادي و معنوي را براي معتقدان قابل تحمل کرده، و آنان را به گشايش اميدوار ساخته است. از اين منظر موعود

عصر ظهور، زمان گسترش و شکوفايي علم و دانايي است، و مدينه فاضله اسلامي، شهر علم و دانش است. با آمدن منجي عالم، همان گونه که ظلم و بيداد جاي خود را به عدل و دادگري مي سپارد، و نابساماني هاي اجتماعي به سامان مي گرايد; جهل و ناداني نيز جاي خود را به علم

در عصر ظهور، به جهت وسايل فوق مدرني که در اختيار مردم قرار مي گيرد، سفر به فضا و کرات بالا، همانند سفرهاي زميني امري عادي خواهد شد. البته روايات اين باب، سفر به آسمان ها را براي خود آن حضرت مي دانند; لکن ظاهرا وضع آن زمان، به گونه اي خواهد بود که سفر

مدينه فاضله اسلامي، در حقيقت آرمان شهر آسايش و رفاه همگاني است. رفاه و تنعم به گونه اي خواهد بود که ديگر نيازمندي در سطح جامعه يافت نمي شود; چون توزيع عادلانه منابع و ثروت جايي براي فقر و طبقه ضعيف باقي نمي گذارد. در آن جامعه، مانند جوامع کنوني عمل نمي شود که بيش

بشر در چندين قرن اخير، براي آسايش تن، هر چه فرمول اقتصادي و سياسي و هر چه امکانات علمي و تکنيکي در اختيار داشته، به استخدام در آورده است تا شايد بتواند آسايش اين جهاني انسان را بدو باز گرداند. حال آن که او، پس از اين همه تلاش، هيچ گونه آرامشي در خود نمي