دسته بندی :بهائیت

عباس علوی (مبلغ بهائی) تهران را به نام موطن حضرت کردگار توصیف کرده است می گوید به قصر شیرین حرکت نموده مهمان حکومت که یکی از احباب (بهائیان) بود شدیم بعد به کرمانشاه… و از آنجا به موطن حضرت کردگار رهسپار شدیم [۱] . خواننده گرامی اکنون که توجه نمودید

بعد از اینکه جناب بهاالله ادعاهای خویش را مطرح کرد و پیروانی پیدا نمود، کم کم بین ایشان و برادرشان صبح ازل اختلاف بوجود آمد و طرفدارانشان به جان همدیگر افتادند. جناب صبح ازل بر برادر غضب نمود و وی را از خود راند و میرزا حسینعلی ناچار شد تا

یکی از مبلغان بهائیت به نام محمدطاهر یزدی در عکا در نظر گرفت که در حضور مبارک با لسان قلب به عرض برساند زیرا می دانست که هر فکری به خاطرش خطور کند جمال قدم (بهاء) به آن آگاه است و هر مسئلتی که در قلب داشته باشد بدون آنکه

عبدالبهاء در ۲۸ نوامبر ۱۹۲۱میلادی  ، در سن هفتاد و هشت سالگی  درگذشت . درارتباط با  وقایع  رخ داده شده پس از درگذشت عبدالبهاء در صفحه ۶۳۸ کتاب قرن بدیع اثر قلم شوقی افندی ، ترجمه ی  نصر الله مودّت آورده شده: “جرائد و مطبوعات مهمّه ی عالم نیز از

ادعای خدایی رهبران بهائی برای اثبات تناقضات فکری باب و بهاء با بررسی مجدد برخی از کتاب های بهائیت، مطالب جدیدی را در اختیار خوانندگان محترم می گذاریم تا روشن شود که رهبران بهائیت علاوه بر ادعای مقام مهدویت و پیغمبری، پا را فراتر گذاشته و ادعای خدایی و الوهیت

در اوایل قرن جاری شمسی، کتابی به عنوان ترجمه ی یادداشتها (یا خاطرات و اعترافات) کینیاز دالگوروکی، جاسوس روسیه تزاری در ایران، در کشورمان نشر یافت که نویسنده ی آن، اشعار می دارد: در ژانویه ۱۸۳۴ برابر شعبان ۱۲۴۹ (حدودا دو ماه پس از وفات عباس میرزا)، به عنوان مترجم

بهاء الله نیز مانند سیّد باب ادّعای خدایی نمود، در ارتباط با این موضوع می توان اسناد زیر را ارائه نمود:   ۱- میرزا حسینعلی(بهاء الله) در صفحه ۲۹۹ کتاب مبین اظهار می دارد : تنها لا اله الّا انا المسجون الفرید: یعنی نیست خدایی غیر از من زندانی تنها.

ترکیه در رشد بهائیت نقش موثری داشت و از طرفی یهودیان هم در دولت عثمانی ناظران و مشاورانی در سه وزارت (نافعه، تجارت و زراعت، پست و تلگراف) داشتند که «بسا یارافندی» صهیونیست یهودی تبار، ناظر وزارت نافعه، دست یهود را در تملک غاصبانه بسیاری از اراضی قدس شریف بازگذاشت

شاید به سادگی باور کردنی نباشد که در نوشته های «باب» و «بهاء» از الوهیت و ربوبیت آن ها سخن رفته است و درباره ی جلال و جبروت خود، رجزها خوانده اند. به گونه ای که خود را «اصل قدیم» و «رب جلیل» دانسته و زمین و آسمان را ساخته

با شروع جنگ جهانگیر و پیوستن عثمانی به آلمان در جنگ با متفقین (انگلیس، فرانسه و امریکا)، روابط پیشوای بهائیان با غرب صلیبی شدیدتر و نتیجتاً حساسیت و مخالفت دولت عثمانی با وی افزونتر گردید. این حساسیت و مخالفت به جایی رسید که جمال پاشا، «فرمانده ی کل قوای عثمانی»

واقعه بدشت (اعلان نسخ اسلام ورفتار های قبیح بعضی از سران بابیه) واقعه بدشت نخستین و مهم ترین گردهمایی سران بابی در ???? در بدشت بود.پس از دستگیری و تبعید سید علی محمد باب به قلعه چهریق در ماکو (اعتضادالسطلنه ، ص ??) ملاحسین بشرو یه ای ملقب به باب

حمایت امیرکبیر از اقلیت های دینی در ایران البته نه دین سازان دغل باز روادار، اما نه‌ با دین‌سازان‌ وحدت‌ شکن‌   ‌تاریخ‌ ایران، میرزا تقی‌ خان‌ امیرکبیر را رادمردی‌ اصلاحگر می‌داند که‌ عاشق‌ پیشرفت‌ و تعالی‌ ایران‌ بود و جان‌ بر سر دفاع‌ از آزادی‌ و استقلال‌ کشور گذاشت.‌

‌منابع‌ بهائی، رفتن‌ بهاء (پس‌ از ترور شاه‌ و دستگیری‌ بابیان‌ توسط‌ حکومت‌ ایران) به‌ خانه‌ منشی‌ سفارت‌ روسیه‌ در زرگنده‌ (محل‌ ییلاقی‌ سفارت‌ روس) را، امری‌ ساده‌ (رفتن‌ بها به‌ میهمانی‌ شوهر خواهرش!) تلقی‌ کرده‌ و بسادگی‌ از کنار این‌ مساله‌ مهم‌ گذشته‌اند.? حال‌ آنکه‌ دقت‌ در زوایای‌ مساله،

یکی‌ از طرق‌ شناسایی‌ ماهیت‌ و مواضع‌ سیاسی‌ میرزا حسینعلی‌ بهاء، مؤ‌سس‌ بهائیت، بررسی‌ روابط‌ و مناسباتش‌ با رجال‌ عصر خویش‌ است. وضعیت‌ فکری‌ و سیاسی‌ رجالی‌ که‌ با او در «پیوند» یا «ستیز» بوده‌اند، نشان‌ می‌دهد که‌ بهاء، در چه‌ خطی‌ سیر می‌کرده: خط‌ دفاع‌ از مصالح‌ ایران‌ یا

“تا مرد سخن نگفته باشد / عیب وهنرش نهفته باشد“ برای پی بردن به این مهم درسیر تاریخی خود به سراغ گفته ها، نوشته ها و احکامی که محمد علی باب و میرزا حسینعلی بهاء برای فرقه‏ی ساخته‏ی خویش بیان کرده اند می رویم. به سراغ کتاب های باب و

زنده یاد جلال آلاحمد در نامهای تند و کوبنده به مدیر مسوول آن مجله در اعتراض به این امر ضمن تمسخر «معجزات این تخم دو زرده» (یعنی بهائیت)خطاب به مدیر مسوول نوشت…  ادیان نیوز: در شهریور سال ۴۵ شاپور راسخ (از عناصر سرشناس بهائیت و معاون سازمان برنامه و بودجه

امیرکبیر بزرگ مرد تاریخ کشوری است که در مسموم ترین فضای حکومت وابسته قاجار، و در زمانی که کشور از بیرون اسیر توطئه های استعماری روس و انگلیس و از درون درگیر توطئه های دشمنان دین یعنی حرکات بابیان بود کمر به همت و تلاش بست تا ایران را بسازد

 اختلاف و انشعاب را باید عارضه ای طبیعی برای فرقه هایی چون بابیه تلقی کرد. اساساً نزاع و کشمکش، بخشی از فرایند تبلور و زیست آنان را شکل می دهد. در این میان، از قلم نیز به صورت ابزاری در این میدان  استفاده شده است و نگارش کتب و رسالات

به گزارش آینده روشن، در کتاب «کشف الغطاء» نوشته میرزا ابوالفضل و مهدی گلپایگانی که از معتبرترین کتب مورد قبول بهائیان است و به سفارش عباس افندی نوشته شده است، شرحی از مجلس توبه باب که در آن توبه‌نامه معروف باب نوشته شده است، وجود دارد که بدین دلیل که

هویدا از بهمن ماه سال ???? تا مردادماه سال ???? برای مدت ?? سال پست نخست وزیری را در اختیار گرفت . او در تاریخ ایران رکورددار زمامداری کشور است و همانطور که بارها در مصاحبه های مطبوعاتی و رادیو تلوزیون پس از خروج از ایران گفته ام ارتباط ما

سوال : چرا کتاب‌ «کشف‌ الغطاء» را جمع‌ کردند؟!‌ پاسخ : نقطه‌ الکاف‌ از مآخذ تاریخی‌ کهن‌ بابیه‌ است‌ که‌ مشخصات‌ کامل‌ کتابشناسی‌ آن‌ از قرار زیر است: نقطه‌ الکاف‌ در تاریخ‌ ظهور باب‌ و وقایع‌ هشت‌ سال‌ اول‌ از تاریخ‌ بابیه، حاجی‌ میرزا جانی‌ کاشانی، به‌ سعی‌ و اهتمام‌

از شاهکارهای استاد فقید محیط طباطبائی ،تحقیقات رشیقه ایشان در کتب تاریخی بابیه و بهائیه است ونیز تحریفاتی که در آنها انجام شده و پره برداری از حقایق آنهاست.یکی از نویسندگان هتاک بهایی در یکی از سایت های بهایی ،ضمن دشنام گوئی به اسطوره پژوهش مرحوم استاد محیط ، از

ماهیت بلواهای ضدّ بهائی مورخان بهائی درباره شورش‌های ضدّبهائی فراوان سخن می‌گویند و می‌کوشند چهره‌ای بسیار مظلوم از سرگذشت این فرقه در ایران ترسیم کنند. از این زاویه، تاریخ‌نگاری بهائی شباهتی عجیب به تاریخ‌نگاری یهودی دارد؛ گویا بهائیان گروهی بودند که به جرم دگراندیشی دینی قربانی تعصب و کین جاهلانه

  مقدمه در روزگاری که ابرهای تیره ظلم و جنایت آسمان دنیای انسانی را پر کرده و ناله مظلومان و بی کسان با فریادهای پیر مردان و بیوه زنان در هم پیچیده شده و چشمان بی رمق یتیمان در جستجوی ناجی و فریاد رسی بود تا شاید دست آنان را

اسناد و مدارک زیادی در دست است که نشان می دهد جناب بهاء الله استقامت چندانی بر دعاوی خویش نداشته و هر جا دچار گرفتاری می شده ، سخن خود را دگرگون می ساخته است! چنانچه چاپلوسی های او در مقابل مخالفین سرسختش گویای همین ناپایداری است ، برای نمونه

یکی از افاضل دوستان که به جمع آوری کتاب خطی و مینیاتور قطعه علاقه فراوانی دارد چندی پیش به من مژده داد که اخیراً دوستی جدید کتاب تاریخ نبیل زرندی را در تاریخ قیام سید علی محمد باب به وی هدیه کرده ، که از حیث تفصیل بر نقطه الکاف

سید محمود آلوسی مؤلف کتاب روح المعانی، یکی از بزرگان سنی مذهب بود که مواضع ضد شیعی هم داشت ، برخی ایشان را از بزرگان وهابیت دانسته اند. او در نوشتجات خود بارها به شیعه تاخته و تهمت هایی را وارد کرده است ، به عنوان نمونه در ارتباط با

عبدالبهاء در یکی از خطابات خود  بیان داشته: “در همچو وقتی و همچو ظلمتی حضرت بهاءالله ظهور کرد و آن ظلمات را زائل کرد اعلان وحدت عالم انسانی فرمود اعلان وحدت عمومی کرد اعلان وحدت جمیع ادیان کرد اعلان وحدت جمیع اقوام کرد. کسانی که آن حضرت را پذیرفتند الآن

بهائیت فرقه ای منشعب از آیین بابی است.بهائیان این آیین را دین میخوانندولی مسلمانان عموماً آن را به رسمیت نشناخته اند و آن را فرقه ای منحرف می شمارند و معمولاً تعبیر «فرقه ضاله» را برای آن به کار می برند. بنیانگذار آیین بهائی، میرزا حسینعلی نوری معروف به بهاءالله