دسته بندی :بهائیت

کتاب هشت بهشت درباره احکام بیان و پاره ای از وقایع تاریخی می باشد و اثر مشترک میرزا آقا خان کرمانی و شیخ احمد روحی است. شیخ احمد روحی کرمانی از مشاهیر ازلیان و داماد میرزا یحیی نوری معروف بصبح ازل و مترجم کتاب حاجی بابا از انگلیسی به فارسی

یکی از دوستان بهائی به نام فاران دوستی چند روز پیش مطالبی را با عنوان “در پس حفظ آرمانهای ادیان بزرگ” در یکی از سایت های بهائی مطرح فرمودند. مطالب مذکور در نقد گزارشی تنظیم شده بود که “در ۲۹ دیماه ۱۳۸۷ در سایت شیعه نیوز” پیرامون سخنان “دکتر احمدی

کتاب نظر اجمالی در دیانت بهائی در ۱۴۸ صفحه با فهرست و هر صفحه در ۱۹ سطر در سال ۱۳۲۶ شمسی با تصویب لجنه ملی نشریات امری در تهران تکثیر شده است و باز در مرتبه دوم در ۱۶۰ صفحه و هر صفحه در ۲۰ سطر در سال ۱۳۲۷ شمسی

قبلاً ذکر کردیم که جناب درویش محمد همان میرزا حسینعلی بهاء است که مدتی را در لباس قلندری در کوههای سلیمانیه همراه با دراویش و قلندران یاهو می کشیده و بعد هم آمده و ادعای پیامبری و خدایی و خدا آفرینی نموده است ،حال در این بخش می خواهیم از

این بنده صالح نام مراغه ای در سنه ۱۳۳۸ به عنوان تحقیق و تحری حقیقت به میان جماعت بهائی ها رفته و در پی تفحص و تجسس بر آمده ، در ضمن چون در ایران ما ، از عادات مضره یکی این است که اگر کسی به عنوانی با مذاهب

جناب عبدالبهاء در مورد  سیاهان آفریقا فرموده اند: ” مثلاً چه فرق است میان سیاهان افریک و سیاهان امریک ، اینها خلق الله البقر علی صوره البشرند ‏آنان متمدن و با هوش و فرهنگ ،  حتی در این سفر در مجامع و مدارس و کنائس سیاهان در ‏واشنگتن صحبت های

یکی از واقعیات غیر قابل انکار، وجود جملاتی در آثار و نوشته های علیمحمد شیرازی (باب) است که در آن ها مطالبی بیان شده است که از نظر بهائیان اعتقاد به آن مطالب خرافه و دروغ و افسانه است. تنوع موضوعاتی که در این مجموعه می گنجند بسیار زیاد است

نگارش کتاب به منظور تشریح و تبلیغ عقاید، و شرح زندگی رهبران، از ابزارها و وسایلی است که فرق و مکاتب مختلف در طی تاریخ به آن توجه نموده و به منظور ترویج عقاید خود از آن سود جسته‌اند. بابیت و بهائیت نیز از این امر مستثنا نیستند. پیروان این

‌‌ باب: ‌با علوم، آشنایی ندارم! آقای‌ عباس‌ امانت‌ (متعلق‌ به‌ خانواده‌ بهائی‌ «امانت» ) از مورّخان‌ معاصر است‌ که‌ در غرب‌ می‌زید و تعلق‌ خاطرش‌ به‌ باب‌ و بهاء، از خلال‌ سطور کتابش: «قبله‌ عالم» ، هویدا است. ‌ این‌ مورخ‌ بهائی‌ (در گزارش‌ مذاکره‌ علمای‌ تبریز با باب)

مقایسه‌ی ایقان با قرآن! سر انجام آخرین تیر ترکش دوستان بهائی رها شد: اگر ایقان اغلاط بی شمار دارد امر تازه‌ای نیست در قرآن هم غلط ادبی وجود دارد! این سخن آن چنان مرا دچار شعف نمود که گفتنی نیست، زیرا انتظار آن را داشتم بالاخره اولیای امر بهائی بعد

سید علی محمد شیرازی (۱۲۳۶ ـ ۱۲۶۶) یکی از شاگردان سیدکاظم رشتی مؤسس فرقه شیخیه بود که پس از فوت استاد، ادعا کرد که باب واسطه وصول به امام زمان است و بعد ادعا کرد که خود قائم موعود است و در نهایت نیز ادعای نبوت و… را نمود تا

چنان چه عرض شد درون مایه‌ی کتاب ایقان ، اثبات مظهریت سید باب است و بهاءاله در آن تاریخ خود را تابع و پیرو باب و جانشین او را ازل می‌شمرده است و برای خویشتن هیچ مقامی قائل نبوده و خود را عبد و خادم فانی و باب را رب

 به نام خدا ویژگی ها و ارزشهایی که خداوند در وجود انسان قرار داده است ، سبب تمایز بنیادین او با سایر موجودات شده . یکی از این ویژگی ها ، توانایی تفکّر و تعقّل اوست. عقل وسیله فهم پیام الهی است که از سوی پیامبران به بشر ابلاغ می

کتابی که ار ناحیه خدا باشد به دانش ذات ذوالجلال متکی است و شک وریبی در آن نیست.در نقطه مقابل کتاب های بشری که تراوش فکر پدید آورنده آنهاست آینه تمام نمای همه ضعف های بشری است.دانش بشر از مسموعات و مکتسبات وافکار او نشاءت گرفته است و منقولاتش از

با گذری بر  کتاب تنبیه النائمین عبدالبها در نامه اش به عمه خانم عزیه ، بعد از مقدار زیادی مقدمه چینی سر انجام به زبان کنایه ،عمویش ازل را درباره فرزندانش که پدر را رها کرده و به نزد میرزا حسینعلی رفته اتد مورد نقد قرار می دهدو می گوید

مقدمه: در شماره‌های‌ پیشین‌ مجله، در موضوع‌ (بابیت) و تاریخچهِ‌ این‌ مسلک‌ استعماری‌ و پایه‌گذاری‌ تشکیل‌ مسلک‌ انحرافی‌ دیگر – بهائیت‌ – مطالبی‌ ارایه‌ شد. بهائیت، آیینی‌ بی‌بها، ادّعایی‌ دروغین، آموزه‌هایی‌ استعماری‌ و ابزار گمراهی‌ مردم‌ در دست‌ قدرت‌های‌ استکباری‌ است. در بخش‌ پیشین‌ این‌ سلسله‌ نوشتار به‌ نمونه‌ هایی‌

کتاب ایقان به گفته‌ی شوقی افندی، بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین کتاب بهائیت محسوب می‌شود. این کتاب توسط میرزا حسینعلی بهاء برای اثبات دعاوی سید علی محمّد باب در سال‌های ۱۲۷۷ یا ۱۲۷۸ یا ۱۲۸۰ هجری قمری نوشته شده است. نویسنده در این کتاب خود را “خادم فانی” و عبد فانی” و

اشخاص ساده لوح و عوام از شنیدن این عنوان، چنان مجذوب و مسرور و بی اختیار میشوند که: گوئی چهره ی حقیقت تنها در مظهر اتحاد و یگانگی جلوه گر گشته، و این معنی بزرگترین برهان و بالاترین دلیل جهان نور و حق و روحانیت است. این مردم هنوز نفهمیده

مبلغ بهائی در کتاب روشنائی می نویسد: “در این ظهور ابتدا باب ظاهر گشت و بشارت به شهر علم داد که بعداً ظاهر می شود و آنرا من یظهره الله نامید … حضرت باب در کتاب بیان صریحاً به نام آن شهر علم چنین اشاره فرموده اند:((طوبی لمن ینظر الی

اذعان و تصدیق رهبران بهائی به امیت و درس ناخواندگی پیامبر اکرم (ص) رادر قسمت قبلآوردیم که نفس بروز آن معجزه جاوید(قرآن) و معارف مبدئی و معادی (روایات)از یک امی درمیان اقوام بی سواد و بیابانی نشان از اعجاز الهی و گواه صادق نبوت و رسالت آن بزرگواربوده است.نویسندگان بهایی

 اشاره خیلی وقت ها چینش و کنار هم گذاردن وقایع تاریخی می تواند گزاره های جامعه شناسانه و مردم شناسانه ارائه دهد؛ گزاره هایی که شاید قطعیت نداشته باشند اما در درجه بالایی از گمان قرار دارند. دیدن جریانی واحد در سیر تاریخی یک ملت و در فراز و فرود

کتابشناسی در مورد زرین تاج قزوینی که بهائیان او را “طاهره و قره العین “می نامندمطالب زیادی گفته و نوشته شده است.در کنفرانس تورنتو سخنرانی بود در مورد او و مقایسه ای بود بین حرکت او در بدشت و حرکت یکی از زنان امریکائی در سنکافالز که نقدی توسط یاس

واژه مضحک در عنوان” تاویلات بی مبنا و مضحک” قسمت بیست و یکم این مجموعه، ظاهرا برای متین بهایی خوشایند بود.چون علت این عصبانیت را نمی دانم حدس میزنم یامطلب این قسمت را خوب مطالعه نکرده و پیام آن را دریافت نکرده اند یا خدای نکرده حجاب تعصبات (که به

از نگاه خواهر ( آشنایی با کتاب تنبیه النائمین) ۱۹-وضعیت جسمانی بهاءاله *********** عبدالبها در نامه اش به عمه خانم عزیه ، بعد از مقدار زیادی مقدمه چینی سر انجام به زبان کنایه ،عمویش ازل را درباره فرزندانش که پدر را رها کرده و به نزد میرزا حسینعلی رفته اتد

اشاره به تمام عقاید و ادعاهای بهائیها بحث زیادی را می?طلبد، لکن به بیان برخی ازاحکام آنها اکتفا می کنم:الف) لزوم تسلط براموال افراد غیر بهائی اینان معتقدند چنانچه بهائیت قدرت را به دست گیرد می بایست تمام اموال غیربهائیها را مصادره بکنند!: «فلتاخذنَّ من لم یدخل فی البیان? …

نسبت دادن چیزی به خداوند و دین منزول از ناحیه او تهمت است و گناهی بزرگ.بهاءاله در کتاب ایقان ص۲۴ س۱۰ در مورد” روزه” در اسلام می گوید:”…از جمیع احکام محکمتر و اعظم تر است…”اولا عبارت “اعظمتر ” غلط است زیرا که معنایش می شود:بزرگترتر !و گفتیم از این اغلاط

حسن خان نامی بیان می کند: ” من هم اگر بنا باشد زیر بار دین بروم فقط دین بهاء الله را قبول می کنم ، چرا که من اندازه ی بزرگواری و عظمت هر یک را می دانم و مغز جمیع آنها را وزن کرده !!! و دانسته ام مغز

دین و مذهب همواره عاملی سرنوشت ساز در تحولات کشورها بوده و جنبش های اجتماعی فراوانی به نام آن در سراسر جهان به ویژه ایران شکل گرفته است. در این میان، استفاده از مذهب و علائق دینی مردم برای ایجاد تغییرات گسترده سیاسی و اجتماعی حکم شمشیر دو لبه را

بهاءاله پس از آنکه همه علائم ظهور قائم را معنوی دانسته آیه مربوط به قیامت ورستخیز “یوم تاتی السماء بدخان مبین ” را مربوط به دوره ظهور قائم گفته و دخان مبین رادخان اوهام ناس شمرده (!) از رواج و رونق امر بابیت در اطراف و اکناف کشور و تزاید

آنچه که در زیر می خوانید شرح ملاقات میرزا علی محمد ملقب به (ورقا) فرزند ملا مهدی یزدی از جمله مبلغان بهائی با میرزا حسینعلی است: “ورقا به اتفاق پدر و برادر عازم ساحت اقدس شد والدش حاجی ملا مهدی در بیروت مریض و در مزرعه وفات کرد و ورقا