باد

از آيات(عظمت) خدا اين است که بادها را به عنوان بشارتگراني مي فرستد تا شما را از رحمتش بچشاند(و سيراب کند) و کشتيها بفرمانش حرکت کنند و از فضل او بهره گيريد؛ شايد شکرگزاري کنيد.
خداوند همان کسي است که بادها را مي فرستد تا ابرهايي را به حرکت درآورند، سپس آن ها را در پهنه آسمان آن گونه که بخواهد مي گستراند و متراکم مي سازد؛ در اين هنگام دانه هاي باران را مي بيني که از لا به لاي آن خارج مي شود، هنگامي که اين (باران حياتبخش) را به هر کس از بندگانش که بخواهد مي رساند، ناگهان خوشحال مي شوند…
اگر ما بادي بفرستيم (داغ و سوزان)، و بر اثر آن زراعت و باغ خود را زرد و پژمرده ببينند، (مايوس شده) و پس از آن راه کفران پيش مي گيرند!
تو نمي تواني صداي خود را به گوش مردگان برساني، و نه سخنت را به گوش کران هنگامي که روي برگردانند و دور شوند !
و (نيز) نمي توان نابينايان را از گمراهيشان هدايت کني؛ تو تنها سخنت را به گوش کساني مي رساني که ايمان به آيات ما مي آورند و در برابر حق تسليمند!
خدا همان کسي است که شما را آفريد در حالي که ضعيف بوديد؛ سپس بعد از ناتواني، قوت بخشيد و باز بعد از قوت، ضعف و پيري قرار داد؛ او هرچه بخواهد مي آفريند، و دانا و تواناست.