شرط اصلی قبولى عبادات

در حدیث از امام باقر علیه السلام است: «مَنْ دانَ اللّهَ بعبادَهٍ یَجْهَدُ فیها نَفْسَهُ وَ لا اِمام لَهُ مِنَ اللّه فَسَعْیُهُ غَیر مُقْبُولٍ» (وسائل‏ الشیعه، ج۱، ص۹۰)
کسى که به خدا ایمان دارد و عبادت ‏هاى طاقت‏ فرسا هم انجام مى‏ دهد ولى امام لایقى از طرف خدا ندارد، تلاشش بى‏ فایده است.
اگر رهبر آسمانى بود، پرستش خدا به طاغوت پرستى کشیده نمى ‏شد و قوانین آسمانى تبدیل به خرافات نمى‏ گردید و نمازهاى جمعه، با همه شکوهش، به نفع طاغوت ‏ها نمى ‏انجامید و حج، این مظهر قدرت و عزّت اسلام و مسلمین، چنین بى اثر یا به سود حکام دور از اسلام تبدیل نمى ‏شد.
در حدیث مى‏ خوانیم: «فَمَنْ لَم یَتَوَّلنا لَم یَرْفَعِ اللّهُ لَهُ عَمَلاً» (کافى، ج۱، ص۴۳۰) هر کس ولایت و رهبرى ما را نپذیرد، خدا هم اعمال او را قبول نمى ‏کند.
حضرت على علیه السلام فرمود: ما «باب الله» هستیم و راه خدا از طریق ما معرّفى و شناخته مى ‏شود. (کافى، ج۱، ص۱۹۳، و ۱۴۵)
پس شرط قبولى عبادات، ولایت است. ولى همراهش باید تقوا هم باشد. امام باقر علیه السلام مى ‏فرماید: «وَ ما تَنالُ وِلایَتَنا اِلاّ بِالعَمَلِ وَالوَرَعِ» (کافى، ج۲، ص۷۵)
در خط رهبرى ما نیست، مگر آنانکه اهل عمل و تقوا باشد.