مي دانيم كه هر كس اسم اعظم را بداند، دعاي او مستجاب مي شود و مي تواند معجزات و كارهاي خارق العاده و عجيبي انجام دهد، و مطابق روايات بسيار، امامان معصوم ما داراي اسم اعظم در سطح بالا بودند، تا آنجا كه از امام باقر(ع) و امام صادق(ع) نقل شده كه فرمودند: ((آصف برخيا (وزير حضرت سليمان) كه تخت بلقيس را در يك لحظه از يمن به بيت المقدس آورد، فقط داراي يك حرف از اسم اعظم بود، ولي ما داراي 72 حرف از اسم اعظم هستيم.))
اينك سوال اين است كه اسم اعظم چيست؟
پاسخ: اسم اعظم، تنها اسم و نام كلمه يا اسم صفتي از صفات خدا نيست، بلكه بيشتر مربوط به عمل است، لذا دانستن اسمإ الهي و لفظ تنها، كارساز نخواهد بود.
همانطور كه نام فروردين ايجاد گل و گلستان نمي كند و اسم چراغ، شب تاريك را روشن نمي نمايد، لذا بايد در پشت اين اسم، در جستجوي مسمي بود، اسم بي مسمي هرگز معجزه آفرين و داراي قدرت تصرف در جهان آفرينش نخواهد بود. به همين دليل بلعم باعورا كه در عصر حضرت موسي(ع) مي زيست و بر اثر علم و تقوا به مقامي رسيده بود كه به اسم اعظم آگاهي يافته بود، و به همين دليل، دعايش مستجاب مي شد، وقتي كه هوس هاي نفساني به او راه يافت و با موسي(ع) در ماجراي جنگ با عمالقه، مخالفت كرد، اين موقعيت از او گرفته شد و ديگر دعايش به استجابت نمي رسيد،و نور اسم اعظم نيز از او خارج شد و تاريكي گمراهي او را فرا گرفت.
خداوند نيز در قرآن او را چنين نكوهش مي كند:
((فمثله كمثل الكلب، مثل او همچون سگ است))
نتيجه اين كه اسمإ حسني و نام هاي الهي نشان گر همان صفات الهي هستند و كسي كه به اين صفات تخلق يابد و داراي مفاهيم اين صفات شود، يعني مظهر اين صفات ، حتي بخشي از اين صفات ، گردد مي تواند آن چنان تكامل روحي يابد كه حامل اسم اعظم گردد و خداگونه شود، وگرنه يك شخص گناهكار هرگز نمي تواند با تلفظ يك كلمه از اسمإ الهي، مستجاب الدعوه و مانند آن شود.
