بهشت، رشوة‌عبادت‌نيست؛ نتيجة‌عمل‌انسان‌و پاداش‌كار است. كسي كه در دنيا براي‌تأمين معاش خود كشت‌و كار كند، و به آباد كردن زمين خشكي بپردازد، ثمره و پايان عمل خود را خواهد ديد.
اين نكته تمثيلي براي جهان آخرت و پاداش بزرگي چون بهشت است. انساني كه دنيا را مزرعه‌اي براي آخرت حساب كند، سعي خواهد كرد كه‌اين‌مزرعه‌را به‌بهترين‌وجه‌ممكن‌كشت‌كند. عمل‌صالح، ايمان، تقوا، نوع دوستي و پرهيز از گناه عوامل رويش نيكي و كشت مي‌باشد، در نتيجه آن چه به دست مي‌آيد، مُزد عمل است، نه رشوه. قرآن مي‌فرمايد: ” پس‌هر كس‌هموزن‌ذرّه‌اي‌كار خير انجام‌دهد، آن‌را مي‌بيند و هر كس هم وزن ذرّه‌اي كار بد كرده، آن‌را مي‌بيند “.[11]بهشت‌و جهنّم‌نتيجة‌عمل‌است. عمل‌انسان‌در سراي‌آخرت‌به‌صورت‌بهشت‌يا جهنم مجسّم مي‌شود: ” هر كس‌خدا و رسولش‌را اطاعت‌كند، او را در باغ‌هايي‌از بهشت‌وارد مي‌كند كه‌همواره‌از زير درختانش‌نهرها جاري‌است. جاودانه در آن مي‌مانند و اين پيروزي بزرگي است”.[12]اين‌چنين‌است‌كه‌خدا بهره‌مندي‌از بهشت و نعمات الهي را مشروط به اطاعت از خود و رسولش كرده است. اگر شخصي براي ديگري كاري انجام داده است، مستحق مزد و پاداش‌نيست؟ آيا گرفتن اجرت و مزد، رشوه مي‌باشد و شخصي‌كه‌اجير گرفته‌رشوه‌داده‌است؟
[11] زلزال(99) آية‌و 7.[12] نساء (4) آية.
آیا بهشت ، رشوه براي عبادت نیست؟
