ـ نگاه كردن مرد به بدن و موي زن نامحرم ـ چه با قصد لذّت و چه بدون آن ، و چه با ترس وقوع در حرام و چه بدون آن ـ حرام است ، و نگاه كردن بصورت و دستهاي او اگر به قصد لذّت باشد يا ترس وقوع در حرام داشته باشد ، حرام است ، و احتياط مستحبّ آن است كه بصورت و دستها تا مچ ـ هر چند بدون قصد لذّت و ترس وقوع در حرام ـ نگاه نكند ، و نيز نگاه كردن زن به بدن مرد نامحرم حرام است مگر به جاهايي كه سيره متشرّعه و متدينين بر پوشانيدن آن نيست ، مانند سر و صورت و گردن و دستها و ساق پاها ، كه نگاه كردن زن به اين مواضع بدون قصد لذّت و ترس وقوع در حرام جايز است.
ـ زنهايي كه اگر آنهارا از نپوشيدن بدن خود از نامحرم نهي كنند تأثير در آنها ندارد ـ چه كافر و چه مسلمان ـ نگاه كردن به جاهايي از بدن آنها كه بحسب متعارف عادت بپوشانيدن آن ندارند در صورتي كه قصد لذّت و ترس وقوع در حرام نباشد ، جايز است.
ـ زن بايد موي و بدن خودرا از مرد نامحرم بپوشاند ، و نيز صورت و دستهارا تا مچ ، در صورتي كه قصد نشان دادن داشته باشد و مرد هم بقصد لذّت نظر مي كند ، و همچنين است بنابر احتياط واجب در صورتي كه مي داند بيننده بقصد لذّت نظر مي كند ، هرچند زن قصد نشان دادن نداشته باشد.
و پوشاندن سر و موي از پسر نابالغ واجب نيست مگر در صورتي كه موجب هيجان شهوت آن پسر باشد كه بنا بر احتياط واجب بپوشاند.
ـ نگاه كردن به عورت ديگري ـ حتّي به عورت بچّه مميزي كه خوب و بد را مي فهمد ـ حرام است ، اگرچه از پشت شيشه يا در آيينه يا آب صاف و مانند اينها باشد ، و زن و شوهر مي توانند به تمام بدن يكديگر نگاه كنند، و نظر به عورت كافر بنابر احتياط واجب جائز نيست .
ـ مرد و زني كه با يكديگر محرمند ، اگر قصد لذّت نداشته باشند مي توانند به تمام بدن يكديگر به جز عورت نگاه كنند.
ـ نگاه كردن مرد به بدن مرد ديگر ، و زن به بدن زن ديگر به قصد لذّت حرام است.
ـ نگاه كردن به عكس زن نامحرمي كه انسان او را مي شناسد و از زناني است كه اگر او را از نشان دادن خود به نامحرم نهي كنند مي پذيرد ، بنابر احتياط جايز نيست.
ـ اگر زن بخواهد زن ديگري يا مردي غير از شوهر خود را تنقيه كند ، يا عورت او را آب بكشد ، بايد چيزي در دست كند كه دست آن زن به عورت او نرسد ، و همچنين است اگر مرد بخواهد مرد ديگري ، يا زني غير زن خود را تنقيه كند ، يا عورت او را آب بكشد.
ـ اگر زن ناچار باشد براي معالجه به مرد نامحرم مراجعه كند و مرد هم براي معالجه ناچار باشد كه او را نگاه كند و دست به بدن او بزند ، جايز است ، ولي اگر با نگاه كردن بتواند معالجه كند نبايد دست ببدن او بزند ، و اگر با دست زدن بتواند معالجه كند نبايد او را نگاه كند ، و در هر صورت اگر بتواند با دستكش معالجه كند نبايد با دست معالجه نمايد.
ـ اگر انسان براي معالجه ناچار باشد به شخصي مراجعه كند و آن شخص هم ناچار باشد كه در معالجه به عورت او نگاه كند ، بنابر احتياط واجب به وسيله آيينه به عورت او نگاه كند ، ولي اگر چاره اي جز نگاه كردن به عورت نباشد يا معالجه با نگاه كردن در آيينه حرجي باشد ، اشكال ندارد.
احکام نگاه کردن (قسمت پنجم)
