ازدواج موقت

بهاء در کتاب اقدس گفته است:
خداوند ازدواج موقت را حرام کرده است در این دوره پاک، مردم از هوی پرستی منع شده اند تا متلبس به لباس پرهیزگاری باشند.
نکات:
1 – ازدواج با بیش از دو زن حرام کرده ولی خدمت گرفتن دختر باکره را حلال و بی عیب دانسته است.
به همین دلیل، بهائیان ازدواج شرعی و قانونی با بیش از دو تن از زنان را مباح نمی دانند اما ارتباط حرام را جایز می شمارند.
عامر النجار، البهائیه و جذورها البابیه، ص ۱۰۲.
2 – از نظر اسلام ازدواج با ۹ گروه از زنان آنها حرام است ولی در مسلک بهائیت فقط یک گروه حرام می باشند و آن گروه تنها زنان پدران است.
بهاء الله (میرزا حسین علی نوری) در کتاب اقدس (ص ۳۰، سطر ۱۰) اظهار می دارد: من برای شما ازدواج با زنان پدرانتان را حرام کردم و از ذکر حکم پسران حیاء می کنم.
دکتر ـ ح ـ م ـ ت، محاکمه و بررسی باب و بهاء، ج ۲، ص ۱۶۲، دوم، کتاب سرای سعادت، تهران، ۱۳۳۸ ش، و به احمد ولید سراج الدین، البهائیه و النظام العالمی الجدید، ج ۲، ص ۲۷۷، اول، داودی، دمشق، ۱۹۹۴ میلادی
و به همین دلیل، هیچ یک از بزرگان بهائیت چه شوقی افندی، چه عبدالبهاء و پسرش عباس، در کتابهایشان به غیر از حرام بودن نکاح زنان پدران، کسی را از نزدیکان، چه خواهران، و چه دختران آنها، و چه دختران برادران، و چه عمه ها و خاله ها، و چه مادرانی که انسان شیر آنها را خورده (مادران رضاعی) و خواهران رضاعی، مادر زن، جمع کردن میان دو خواهر در زوجیت و… متعرض نشده اند تا جایی که عباس عبدالبهاء فتوی به حلال بودن ازدواج با نزدیکان می دهد و می گوید:
مادامی که بهائیون ضعیف و در قلت هستند نکاح نزدیکان از زنان حرام نمی باشد، تا اینکه بهائیت تقویت شود و تعدادشان فزونی پیدا بکند.
عامر النجار، البهائیه و جذورها البابیه، ص ۱۰۱، اول، دارالمنتخب العربی، بیروت، لبنان، ۱۴۱۹ هـ، ۱۹۹۹ میلادی.
و لذا محمد فاضل در کتاب “الحراب فی صدر البهاء و الباب” به نقل از محمد مهدی خان صاحب کتاب “مفتاح باب الابواب” تصریح می کند: حتی ازدواج با زنانی که در نزد یهودیان و مسیحیان حرام بوده، بهائیان تجویز کردند.
عامر النجار، البهائیه و جذورها البابیه ص ۲۷۹، چاپ دارالمدنی، جده، ۱۴۰۷ هـ. ۱۹۸۶ میلادی.
و جلال الدین شمس در تعلیقی که بر قول بهاء در کتاب اقدس زده می گوید:
اکتفاء بهائیان به تحریم ازدواج با زنان پدران، و سکوت از ذکر سائر زنان اقارب، دلیل قاطعی بر جایز بودن ازدواج با آنان و حلال بودن آنها به مردان نزدیک می باشد. سپس تصریح می کند: ما نمی دانیم علت حیا “بهاء” از ذکر حکم پسران نوجوان چیست؟ که می گوید: “ما حیا می کنیم حکم پسران را ذکر کنیم.” بلی سکوت او از ذکر حکم پسران سبب شده است که عده ای از پیروان وی به این عمل زشت (لواط) مرتکب شوند، و ذکر نکردن بهاء را، دلیل عمل خود قرار دهند.
عامر النجار، البهائیه و جذورها البابیه، ص ۱۰۱.