دسته بندی :باب

‌‌ باب: ‌با علوم، آشنايي ندارم! آقاي‌ عباس‌ امانت‌ (متعلق‌ به‌ خانواده‌ بهائي‌ «امانت» ) از مورّخان‌ معاصر است‌ که‌ در غرب‌ مي‌زيد و تعلق‌ خاطرش‌ به‌ باب‌ و بهاء، از خلال‌ سطور کتابش: «قبله‌ عالم» ، هويدا است. ‌ اين‌ مورخ‌ بهائي‌ (در گزارش‌ مذاکره‌ علماي‌ تبريز با باب)

يکي از واقعيات غير قابل انکار، وجود جملاتي در آثار و نوشته هاي عليمحمد شيرازي (باب) است که در آن ها مطالبي بيان شده است که از نظر بهائيان اعتقاد به آن مطالب خرافه و دروغ و افسانه است. تنوع موضوعاتي که در اين مجموعه مي گنجند بسيار زياد است

چنان که از مطالب ايقان برمي‌آيد نويسنده در هنگام نوشتن آن، اعتقاد جزم به دعاوي سيد باب داشته، اسلام را منسوخ و دوره‌ي قرآن را پايان يافته و دين جديد را شرع بيان و کتاب آسماني اين آئين را “بيان” واحکام آن را واجب الاتباع مي‌دانسته است. او باب رادر

يكي از احكامي كه در كتب بابيان و بهائيان به چشم مي خورد دستور آنها به پرهيز از كسب علم و تدريس (غير از بيان) مي باشد. در اين مكتب كسب علم و دانش روا نمي باشد و مردم حق الفت و انس با كتابهاي گوناگون را ندارند. براي اثبات

1- حضرت باب در کتاب بيان فارسي درباره ي عمر جهان ذکر نموده اند: ” من ظهور آدم الي اول ظهور نقطه البيان از عمر اين عالم نگذشته الا دوازده هزار و دويست و ده سال” !(بيان فارسي – صفحه 95) غير علمي بودن اين مطلب بر همگان ثابت شده

ميرزا علي محمد باب در آثار خود بارها به شخصي به نام ” محمد بن الحسن” اشاره کرده است، به عنوان نمونه در تفسير سوره يوسف ذکر نموده است:  “الله قد قدّر ?ن يخرج  ذالک  الکتاب في تفسير أحسن القصص من عند محمّد بن الحسن بن علي بن محمّد بن

مطالعه جامعه ايران عصر قاجار حاكي از وجود دو منبع اقتدار و قدرت در اين دوره است. يكي اقتدار دولت و ديگري اقتداري است كه منشا مردمي دارد و مي توان از آن به عنوان اقتدار ملت يادكرد. اين نوع از اقتدار از مردم ناشي شده و رهبر و نماينده

آن اشيائي كه مخصوص ميت بوده، و پس از فوت او باقي مانده است، حبوه گويند. اين اشياء جزو ميراث ميت حساب نشده، و به نزديكترين شخصي كه سمت جانشيني ميت را دارد: واگذار مي شود. در اقدس (ص 8 س 13) مي گويد: و جعلنا الدار المسكونة و الالبسة

ياس که سلسله مقالات” آشنائي با کتاب اقدس” را در سي قسمت نوشته است در پاسخ به سخنان کوشا (در يکي از سايت هاي بهائي که بين اقارب و محارم فرق قائل شده و خواسته است از اين طريق به حرمت ازدواج با اقارب در بهائيت برسد)جوابيه اي نوشته که

نماز دسته جمعي (جماعت) در آئين بابي تحريم شده است. (بيان فارسي- الباب التاسع من الواحد التاسع )ولي اسناد و مدارک تاريخي نشان مي دهند که بابيان ، بعضاً نماز را به جماعت مي خواندند. به عنوان نمونه در کتاب کواکب الدريه آمده که ملا حسين بشرويه اي ( ازنخستين

يكي ديگر از احكام و دستوراتي كه باب و بهاء به آن دستور مي دهند حج مي باشد ولي حج از نظر آنها يعني طواف خانه آنها (باب و بهاء) و وارد شدن به خانه آنها چنان كه در كتب خود به آن اشاره مي كنند. باب در بيان باب

يكي از احكامي كه باب و بهاء در كتاب بيان و اقدس به بيان آن پرداخته اند حكم مربوط به جواز زنا و استمناء مي باشد كه به آن اشاره مي كنيم: علي محمد باب در واحد هشتم، باب 15 بيان فارسي مي گويد: «بر هر شخصي واجب شده است

يكي ديگر از احكام و دستوراتي كه باب و بهاء پيروان خود را به آن امر مي كنند حكم به حلال بودن ربا مي باشد كه در كتابهايشان به آن اشاره كرده اند. ميرزا علي محمد باب در بيان باب 18 از واحد پنجم مي گويد: «و اذن فرموده خداوند

بهاء در كتاب اقدس گفته است: خداوند ازدواج موقت را حرام كرده است در اين دوره پاك، مردم از هوي پرستي منع شده اند تا متلبس به لباس پرهيزگاري باشند. نكات: 1 – ازدواج با بيش از دو زن حرام كرده ولي خدمت گرفتن دختر باكره را حلال و بي

1- بهاء الله تعاليم و دستورات سيد باب را وحشيانه مي داند و بيان مي کند: ” معرضين و منکرين به چهار کلمه متمسک (بودند): اول کلمه فضرب الرقاب(=زدن گردن ها) و ثاني حرق(= سوزاندن) کتب و ثالث اجتناب از ملل اخري و رابع فناي احزاب ، حال از فضل

باز متذكر شدم از يادداشتهائيكه داشتم، و يادم آمد كه: خود جناب بهاء خداي مقصود و مطلوب خويشرا نيز معين نموده، و اشكال گذشته را در هشتاد سال پيش از اينكه ما متوجه باشكال باشيم، حل كرده است. جناب بهاء در موارد زيادي بعنوان رب و اله و مقصود و

در اينجا يك مرتبه قسمتي از اشكال گذشته براي نويسنده حل شده، و از خود نوشته هاي جناب بهاء: خداي سيد باب و محبوب و مقصود او را پيدا كرديم، و معلوم ميشود سيد باب در همه ي طاعات و عبادات و امور و شئون خود، بجناب بهاء متوجه ميشده،

عباس علوي (مبلغ بهائي) تهران را به نام موطن حضرت كردگار توصيف كرده است مي گويد به قصر شيرين حركت نموده مهمان حكومت كه يكي از احباب (بهائيان) بود شديم بعد به كرمانشاه… و از آنجا به موطن حضرت كردگار رهسپار شديم [1] . خواننده گرامي اكنون كه توجه نموديد

شايد به سادگي باور كردني نباشد كه در نوشته هاي «باب» و «بهاء» از الوهيت و ربوبيت آن ها سخن رفته است و درباره ي جلال و جبروت خود، رجزها خوانده اند. به گونه اي كه خود را «اصل قديم» و «رب جليل» دانسته و زمين و آسمان را ساخته

بخش قابل توجهي از ايرانيان روستائيان فقيري بودند که در روستاهاي اربابان و مالکان بهائي زندگي مي‌کردند. تعداد قابل توجهي از اين‌گونه روستاها در سراسر ايران وجود داشت که يا ملک بهائيان ثروتمند بود يا از موقوفات بهائي. از مالکين بزرگ بهائي در دوران متأخر قاجار، مي‌توان به افراد زير

 ‌وزير همايون، اواخر‌ عمر (دوران ورشکستگي‌ سياسي) به‌ قول‌ بامداد: «انحراف‌ عقيده‌ مذهبي» يافت?، يعني‌ «بابي‌ شد و ترتيبات‌ ديگري‌ در زندگاني‌ او به‌ وجود آمد و به‌ صورت‌ خيلي‌ عبرت‌ آور و تأ‌سف‌ انگيز درگذشت» ? و کارش‌ (در پريشان‌ حالي‌) به‌ آنجا کشيد که‌ حتي‌ قبرش‌ بر بازماندگان‌

محمد بيك چاپارچي باشي با غلاماني چند باب را به طرف تبريز بردند ولي آرزوي سيد اين بود كه او را به تهران ببرند چنان چه باب مقصود خود را محرمانه با محمد بيگ گفت و اين شخص نيز چون آدم سليم و ملايمي بود و نسبت به سادات و

ميرزا حيدرعلي اصفهاني ظاهرا از بهائيان دو آتشه و طرفدار پر و پا قرص ميرزا حسينعلي و عباس عبدالبهاء و از مبلغان طراز اول اين طايفه عقيده خود را در كتابي به نام بهجة الصدور نوشته و از قول بهاءالله يادآور شده هر چه مي گوئيم و مي نويسيم تفسيري

از شاهکارهاي استاد فقيد محيط طباطبائي ،تحقيقات رشيقه ايشان در کتب تاريخي بابيه و بهائيه است ونيز تحريفاتي که در آنها انجام شده و پره برداري از حقايق آنهاست.يکي از نويسندگان هتاک بهايي در يکي از سايت هاي بهايي ،ضمن دشنام گوئي به اسطوره پژوهش مرحوم استاد محيط ، از

در جمادي الاولي سال ???? ميرزا آقاسي صدر اعظم وقت (زمان محمد شاه قاجار) امر نمود سيد علي محمد باب را از ماکو به چهريق[?] منتقل ساختند تا کمتر در دسترس مريدان باشد و به آرامي ذکر بابيت به فراموشي سپرده گردد. اين کار خشم باب و بابيان را برانگيخت.

مقدمتا بايد دانست كه ميرزا عباس نوري معروف به ميرزا بزرگ از اهل نور (جائي است در مازندران) بوده و به سبب خط و انشا از افراد خانواده ي خود ممتاز سپس براي كسب مال و رسيدن به جاه و جلال مسافرتي به كرمان مي نمايد و نزد حاكم كرمان