اسم من ((موز)) است !

یکی از میوه های خونساز هستم .
برای چاق شدن مرا مصرف کنید.
لینت دهنده مزاجم .
اگر به شوره سر مبتلا هستید، مرا انتخاب کنید.
در پوست من خواص بسیاری نهفته است .
خاکستر پوستم برای بند آوردن خونریزی مفید است .
اسم من موز است . به من طلح و بنان نیز می گویند. در کتب قدیم طلر و طلح منضود ذکر شده است . زادگاه اول من مناطق استوایی و گرمسیر است اخیرا در بلوچستان مرا کاشته و محصول خوبی بدست آورده اند. در کتابهای قدیم نوشته اند که در جنوب ایران و سواحل خلیج فارس کمی به عمل می آید و میوه ی آن شیرین تر از موز هندی است . درخت من با همه بزرگی که گاهی قامت آن به سه متر و عرض برگ آن شصت سانتی متر میرسد، جزو گیاهان علفی به حساب می آید و در هندوستان مغز ساقه درخت مرا ورقه ورقه کرده ، و آنرا با ماهی و یا تنهایی پخته مانند سایر سبزی ها و ریشه ها می خورند. من دارای انواع و اقسام می باشم و یک نوع نامرغوب من دارای هسته است . میوه ی من در صورت رسیدن دارای عطری ملایم ، خوش طعم و شیرین است . میوه ی من نرم و بسیار مغذی است و قدرت غذایی آن کمی از سیب زمینی بیشتر است . میوه ی من دارای ویتامین های آ – ب – ث و هشتاد درصد قند می باشد، ولی از نظر مواد چربی – سفیده ای – ترشی – سلولز و کلسیم فقیر است و به همین جهت کسانی که در نواحی مرزخیز قوت غالب آنها میوه ی من است ، پس از مدتی مبتلا به اختلالات معدی و سوء هاضمه و یبوست شده ، کم خون و ضعیف می شوند. مبتلایان به آلبومین می توانند مرا همراه با غذاهای مناسب دیگر میل نمایند و چون فاقد مواد سفیده ای هستم برای آنها مفید می باشم . میوه ی مرا همیشه موقعی میل نمایید که کاملا رسیده باشد. خوردن میوه ی خام من تولید ورم قولون (کولیت ) می نماید و در روده ایجاد تخمیر می کند. خوردن من برای مبتلایان به مرض قند خوب نیست و مبتلایان به یبوست نیز باید از خوردن من پرهیز کنند. بعضی ها نسبت به میوه من حساسیت داشته ، پس از خوردن آن زبانشان ورم کرده و یا جوش میزند. باین اشخاص توصیه می نماییم که بلافاصله بعد از خوردن من یک میوه ترش میل نمایند و یا با آب لیمو مضمضه کنند. از سوزاندن شاخ و برگ خشک شده ی من خاکستری بدست می آید که در بعضی از شهرهای هندوستان با آن لباس می شویند و به جای صابون به کار می برند و نیز از این خاکستر می توان قلیا و تیزاب صابون درست کرد. میوه ی نارس من دیر هضم و نفاخ است ، ولی پس از رسیدن زود هضم می شود. من یکی از میوه های خونساز هستم و اشخاص ضعیف البنیه را چاق می کنم . من مسرورکننده و ملین می باشم .سرفه های خشک را آسان می کنم و سینه را نرم می نمایم و به مزاج لینت می دهم . شهوت را تحریک می نمایم . مالیدن میوه ی کال من با سرکه جهت کچلی و شوره سر و همچنین جرب و خارش تجویز شده است .
مالیدن میوه من مخلوط با مغز تخم خربوزه جهت کک و مک و نیکویی رنگ چهره مفید است . ضماد پخته ی برگ من فرو برنده ی اورام است و ضماد میوه من جهت سوختگی آتش مفید می باشد و چنانچه بلافاصله به کار رود، از تاول زدن جلوگیری می نماید. پاشیدن خاکستر پوست درخت من جهت بند آوردن خون و درمان زخم ها نافع می باشد. زیاده روی در خوردن میوه ی کال من باعث زیادی بلغم و باعث قولنج و پیچش شکم خواهد شد. مخصوصا در پیران و اشخاص سرد مزاج – هرگز بعد از خوردن میوه ی من آب ننوشید و مرا هیچگاه ناشتا میل ننمایید. جوشانده ی ریشه درخت من ضد کرم است . پوست میوه من از سمت داخل جوهر را بخود می گیرد و برای پاک کردن جوهر و مرکب از روی دست به کار می رود. عصاره میوه ی مرا به اطفال شیرخوار می توان داد – کمپوت میوه ی من جهت پیران و اشخاصی که معده ای ضعیف دارند تجویز می شود. در بعضی از کتاب های فلاحی قدیم نوشته اند اگر هسته ی خرما را میان فیل گوش (نوعی سیب زمینی است ) گذاشته و بکارند درخت موز می شود. من نسبت به صحت این موضوع تردید دارم و بایستی حقیقت آن را از متخصصین کشاورزی پرسید.