دست هایت آن روز

آن روز دستهایت پنجره را وا کرده بود و بسته بود
دستهایت آن روز پنجره را وابسته کرده بود
و تبسمی رو به رنگ
بر آج از هم گسیخته ی باد
کوک باران بیاید و
کوک می روم می زد
بعدها
بومی برهنه تنی می گفت:
آسمان گریبان دریده بود و
زمین پر از دکمه های خیس
می گفت بابت هر بهار پیراهنی سفید و
بابت هر مکاشفه کتابی آسمانی از کرامت دریا
با خودم گفتم
حالا تو به کنار
اصلا وا بماند این پنجره و این تو
این کتاب و این که نشد کاروان که راه
وای جرس که می رسد
از خودت بیرون بزنی که یار ای یار و
پس بیفتی و آن وقت
هر چیزی ممکن است پیش بیاید جز من
یا که می خواهی باز کسی برهنه بگوید
که چه سازگار بوده اند بهار خواب و خواب بهار
باز با خودم گفتم
تو دیگر چرا
تو که هر اینه
سپیده تا غروب
به خودت می رسی چرا دور مانده ای
نزدیکتر بیا
بیا و خطی بر شیب سرکش کاف
بیا و انگشت اشاره در حلق آسمان
توفان که نه
که نسیم
که شام تا کام الف لام میم
تا صبح روز برف
با لحنی به نحو الکن صرف