آتشی نمى سوزاند “ابراهیم” راو دریایى غرق نمی کند “موسى” را
مادری، کودک دلبندش را به دست موجهاى خروشان “نیل” می سپاردتا برسد به خانه ی فرعونِ تشنه به خونَش
دیگری را برادرانش به چاه مى اندازندسر از خانه ی عزیز مصر درمی آوردمکر زلیخا زندانیش می کند ، اما عاقبت بر تخت ملک می نشیند
از این “قِصَص” قرآنى هنوز هم نیاموختی؟!که اگر همه ی عالم قصد ضرر رساندن به تو را داشته باشندو خدا نخواهد، نمی توانند
او که یگانه تکیه گاه من و توستپس ؛به “تدبیرش” اعتماد کن ،به “حکمتش” دل بسپار ،به او “توکل” کن ؛و به سمت او “قدمی بردار” ،تا ده قدم آمدنش به سوى خود را به تماشا بنشینی …
