دو راه برای رسیدن به خدا

قرآن و اهل بیت. در مورد قرآن داریم: «إِنَّ هذِهِ تَذْکِرَهٌ فَمَنْ شاءَ اتَّخَذَ إِلى‏ رَبِّهِ سَبیلاً»(الإنسان/۲۹)
این قرآن مایه‌ ی تذکّر است، هرکس می خواهد با آن راهی به سمت خدا باز بکند. یعنی هر کسی هر چقدر می ‌خواهد خود را به خداوند نزدیک کند، باید «فَاقْرَؤُا ما تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ» قرآن زیاد بخواند، ترجمه ‌ی قرآن هم نه، خود قرآن.
راه رسیدن به خدا از مسیر اهل بیت هم با دو آیه زیر معرفی می شود:
قلْ لَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَى(شوری/۲۳)
 اجر رسالت، مودّت فی القربی است. و بر اساس آیه «قُلْ مَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شَاءَ أَنْ یتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِیلًا» (الفرقان/۵۷) این اجر و طلب مودت، از کسانیست که می خواهند راهی به سمت خدا باز کنند.
این دو راه به سمت خدا باز است، بقیه‎ی راه‌ ها هم راه نیست.