سهم حلالت را کم نکن:
در حدیث داریم رزق هرکسی با حلال اندازهگیری شده است؛ آنهایی که به حرام میپرند، خدا از حلال کمشان میگذارد. دانشجو! جوان! دختر! پسر! تو بناست از حلال یک همسر خوبی گیرت بیاید، منتهی حالا میگویی «این دختر هم بد نیست، یکخرده او را ببینم. حالا یک بستنی با این بخوریم، یکخرده یک پارکی، یک پیامکی به این بزنیم.» یک دو ساعتی، چهار ساعتی با این پسر، با این دختر، تاب میخوری. شد؟! دو سال ازدواجت عقب میافتد که اگر این گناه را نمیکردی، گره ازدواجت باز میشد. تا میروی ازدواج کنی عمه عروس میمیرد، عموی داماد میمیرد. چهل روز عقب بینداز. میروی درست کنی، بنّایی داریم. میروی درست کنی، میبینی اوه… دو سه سال اینها لفتش دادند. اینها حدیث هست. میگوید: هرکس از حرام کام بگیرد، خدا سهم حلالش را کم میگذارد.
اگر کسی گناه بکند و بگوید «این چیزی نیست.» خدا این را نمیبخشد. گاهی وقتها خدا گناهان کوچک را نمیبخشد. چون میگوییم که چیزی نیست. اما گاهی خدا ممکن است گناه بزرگ را ببخشد.
خانم! این دو تار مو که بیرون است حرام است. میگوید: «برو بابا! مردم کل موهایشان بیرون است! حالا این دو تا! به دو تا مو گیر نده!» شاید آن بیحجاب را خدا ببخشد. این دو تا مو را نبخشد. چون میگوید: چیزی نیست.
یک کسی نمازش غلط بود. گفتند: آقا نمازت غلط است. گفت: «برو! اینقدر خدا تارکالصلاه دارد که الان فرشتهها سر همین نماز غلط من دعوایشان میشود! او میگوید به من بده، او میگوید به من بده!»
ممکن است خدا آن تارکالصلاه را ببخشد، ولی اینکه میگوید چیزی نیست. هم میخواند، هم غلط میخواند و هم میگوید اشکالی ندارد. خدا این را نمیبخشد. هیچوقت به گناه نگویید این چیزی نیست.
