شرور نسبی در مقابل حقیقی

مقصود از جمله شر، نسبی است. نسبیت در مقابل حقیقی بودن است، نسبی است یعنی مقایسه ای است. نسبی بودن گاهی در مقابل مطلق بودن بکار میرود در این صورت به معنی اینست که واقعیت شئی وابسته به یک سلسله شرائط است و معنی مطلق بودن، رها بودن از یک سلسله شرایط است. اگر نسبیت را به این معنی بگیریم همه امور مادی و طبیعی از آن نظر که وابسته به یک سلسله شرائط محدود زمانی و مکانی می باشند و تنها در آن شرائط و وابسته به آن شرائط واقعیت خاص خود را دارند، نسبی می باشند.
تنها مجردات، وجود مطلق دارند، بلکه مطلق حقیقی که واقعیتی است رها از هر شرط و علت و از هر حیثیت، ذات مقدس حق است، و از همین نظر است که ضرورت ذات او ضرورت ازلی است نه ضرورت ذاتی مصطلح. مقصود اینست که اکنون که بحث درباره نسبی بودن شریت وجوداتی است که شرور ذاتی یعنی اعلام از آنها ناشی می شود، مقصود نسبی بودن در مقابل حقیقی بودن است نه نسبی بودن در مقابل مطلق بودن که بسیاری از خیرات هم به این معنی نسبی می باشند.