اگر شما والد يک نوزاد يا کودک هستيد بايد بدانيد که وظيفه حمايت از کودکتان در مقابل صدمات با شماست. طي تحقيقات به عمل آمده و بر اساس مطالعهاي که در دانشگاه کاليفرنيا انجام شده مشخص گرديد، کودکان در هر سن و جنسيتي که باشند به صدمات مختلفي دچار ميشوند که در صورت عدم حمايت پدر و مادر به عواقب ناخوشايندي دچار ميشوند.
در اوايل سنين 3 تا 5 ماهگي نسبت به سنين بالاتر، خطر صدمات در کودکان افزايش مييابد. بيشترين ميزان آسيبديدگي در سنين 15 تا 17 ماهگي رخ ميدهد.
به طور کلي مهمترين علل صدمات در کودکان ناشي از افتادن، مسموميت، حمل و نقل، خفگي، زخمهاي سر باز کرده يا ديگر صدمات ناشي از اشياي خارجي و يا سوختگيها ميباشد. مهمترين علل صدمات بر حسب گروههاي سني، شامل موارد ذيل ميباشد:
ـ تا 2 ماهگي: افتادن از بلندي (نظير صندلي کودک يا تختخواب)؛
ـ 3 تا 5 ماهگي: ضربه و ضرب و شتم؛
ـ 6 تا 8 ماهگي: افتادن از مبلمان؛
ـ 9 تا 11 ماهگي: صدمات ناشي از اشياي خارجي؛
ـ 12 تا 17 ماهگي: مايعات داغ و بخار مايعات؛
ـ 18 تا 35 ماهگي: مسموميت دارويي؛
ـ36 تا 47 ماهگي:صدمات در هنگام راه رفتن در خيابان؛ شما چه بايد بکنيد
خطر صدمات کودکان با افزايش سن آنها، افزايش مييابد. هنگامي که کودک راه ميافتد و وابستگي او به والدين کمتر ميشود، در هنگام بازي و فعاليت با خطرات بيشتري مواجه ميشود.
بهترين روش براي جلوگيري از صدمات دوران کودکي، نظارت بر کودک در تمام مواقع ميباشد. به علاوه نظارت والدين مستلزم وجود معيارهاي کودکايمني براي جلوگيري از صدمات است. همزمان با رشد کودک، نظارت بر معيارهاي کودکايمني بايد افزايش يابد تا اطمينان حاصل شود که کودک شما در مقابل خطرات جديد مصون است.
صدمات دوران کودکي و نوزادي
