س ـ در مورد فضيلت «آية الكرسي» (بقره 2، آيه 255. ) توضيح دهيد؟
ج ـ آيه الكرسي،مجموعه اي از معارف اسلامي وصفات خداوند مخصوصاً مسئله توحيد در ابعاد مختلف را دربردارد.اين اوصاف كه به دوازده بخش ميرسد، ( تفسير نمونه، ج 2، ص 262 ـ 272. ) هر كدام ميتواند ناظر به يكي از مسائل تربيتي انسان باشد. ( همان، ص 277. )
اين آيه شريفه نزد پيامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) داراي اهميّت خاصّي بوده، و با مراجعه به شمار زيادي از روايات در باب فضيلت و ثواب قرائت آيه مذكور، ميتوان به جايگاه و ارزش آن پي برد. براي مثال، امير مؤمنان علي(ع) در فضيلت آية الكرسي فرموده است:
باور نميكنم كسي اسلام را فهميده باشد يا در اسلام متولد شده باشد و سياهي شب را به صبح سر كند و اين آيه را نخواند.
آنگاه فرمود:
اگر بدانيد كه اين آيه چيست؟ ـ يا اگر بدانيد كه در اين آيه چيست؟ ـ در هيچ حالي آن را ترك نخواهيد كرد. (ترجمه الميزان، ج 2، ص 514. )
براي آگاهي بيشتر از ثواب آية الكرسي به حاشيه مفاتيح الجنان شيخ عباس قمي مراجعه كنيد.
س ـ چرا خداوند در قرآن خود را مذكر خطاب كرده است؟
ج ـ اين امر مربوط به قواعد زبان عربي است و قرآن نيز به زبان عربي نازل شده است. طبق دستور زبان عربي، لفظي كه مؤنث حقيقي و يا مجازي نبوده و يا لفظاً مؤنث نباشد مذكر محسوب شده و مثل مذكر با آن برخورد ميشود و بهطور خلاصه ميتوان گفت: مواردي كه مذكر و مؤنث ندارد و لفظاً نيز علامت تأنيث همراه ندارد، در حكم مذكر است. لفظ جلاله «اللّه» و يا قرآن نيز از همين قبيل هستند.
