مثل کمان

انسان وقتی که حرف میزند باید بداند چه میگوید به که میگوید و حرفش به کجا برمیخورد.چون دهان چیزی درست شبیه کمان است و حرف همانند تیر.
تیراندازها را ندیده ای که هنگام پرتاب تیر چه آرامشی دارند و چه تمرکز و توجهی و چگونه هدف را تماشا میکنند نشانه و هدف گیری میکنند و اگر احساس کنند که در کنار هدف عزیزی است یا چیزی گرانبها که ممکن است آسیب ببیند هرگز تیر را رها نمیکنند هر چند که پاداشی سنگین را از دست بدهند.