انسان عبد و معبد یعنی کسی که رام و تسلیم و مطیع است و هیچ گونه عصیانی ندارد. این گونه بودن یعنی رام و مطیع بودن. یک ذره عاصی بودن، حالتی است که انسان باید فقط نسبت به خداوند داشته باشد.
عبد خدا بودن یعنی این حالت را نسبت به ذات حق و فرمان های ذات حق داشتن و اما توحید در عبد بودن و در عبادت به معنی این است که در مقابل هیچ موجود دیگر و هیچ فرمان دیگری این حالت را نداشته باشد؛ بلکه نسبت به غیرخدا حالت عصیان و تمرد داشته باشد.
پس همواره انسان باید دو حالت متضاد داشته باشد؛ تسلیم محض خدا و عصیان محض غیرخدا. این است معنی ایاک نعبد و ایاک نستعین؛ خدایا تنها تو را می پرستیم و غیر تو را نمی پرستیم.
باید توجه داشت اطاعت آنهائیکه خداوند دستور اطاعت آنها را داده مثل پدر و مادر؛ امام و رهبران جامع الشرایط همه در واقع اطاعت خدا است. زیرا چون خدا گفته است اطاعت می کنیم و هر رشته ای که به اینجا برسد عبادت خدا است ولی هرچه در کنار خدا قرار بگیرد؛ یعنی در عرض خدا قرار بگیرد نه در طول؛ شرک است.
