همه ما با زوجی آسمانی که سراسر وجودشان مملو از اسوه و الگو بود و در ریز ترین نکات خانه داری ، همسر داری، تربیت فرزند و … می توانیم به آنها اقتدا کنیم، آشنا هستیم . حضرت زهرا (س) و حضرت علی(ع) انسان هایی شیفته بودند که با الهام از عشقی درونی ، خانه ای پر مهر را گستردند. روزى امیرالمؤمنین على (ع ) از فاطمه (س) طعام خواست، آن حضرت جواب داد: در نزد من چیزى نیست، جز آنكه دو روز پیش، آن را به تو خوراندم و من آن را براى خود و حسن و حسین نگه داشته بودم. على علیهالسلام فرمودند: چرا در طول دو روز مرا مطلع نكردهاى، تا برایتان چیزى تهیه مىكردم؟ فاطمه (س) گفت: من از خدایم شرم كردم تو را به كارى بگمارم كه قدرت تهیه و خرید آن را ندارى.
حضرت امام باقر علیهالسلام مىفرمایند: «براى زن هیچ شفاعتى به اندازهى رضایت شوهر مفید و ثمربخش نیست…. » (4)
فاطمه (س) با الهام از دستورات الهى و پدر بزرگوارش، نسبت به امیرالمؤمنین فوقالعاده علاقهمند بود و هرگز برخلاف رضاى او گام برنمىداشت و برخورد و زندگیش با مولا طورى بود، كه غمها و غصههاى وارده در بیرون از خانه، با دیدار فاطمه (س) برطرف مىشد، و حضرت على علیهالسلام خود در این باره مىفرمایند: سوگند به خدا، من هرگز زهرا را به خشم نیاوردم و او را به كارى مجبور نساختم تا اینكه مرا در فراقش گرفتار ساخت و متقابلاً او نیز مرا خشمگین نساخت، و هیچ وقت نافرمانى نكرد و هرگاه من با او دیدار مىكردم، غمها و غصههایم از دلم برطرف مىشد. (1)این حدیث از عشق و علاقهى شدید متقابل دو همسر معصوم حكایت مىكند، كه در طول زندگى آنان نه تنها كوچكترین اختلافى پیش نیامده است، بلكه مشكلات خارجى و اجتماعى با دیدار محبتآمیز آنها مرتفع مىگردید. گریه فاطمه (س) براى على (ع) در حال مرگ شدت علاقه فاطمه به امیرالمؤمنین را در بر دارد.
و بالاخره چون خبر شهادت زهرا را به على (ع) دادند، آن حضرت در حال حركت به زمین افتاد و هرچه خواست بلند شود ممكن نشد.(2) احادیث و قضایاى تاریخى نشان مىدهد، كه در میان على و فاطمه علیهماالسلام محبت، عشق و علاقهى فوقالعادهاى حاكم بود، كه در فراق فاطمه، على به حالت غشوه مىافتد و صبر و توانش به ناتوانى و كمصبرى تبدیل مىگردد، و فاطمه علیهاالسلام نیز هرگز على و یارى على را فراموش نمىكند. امیرالمؤمنین چون پیكر پاك فاطمه علیهاالسلام را بر خاك سپرد، دست دعا به سوى آسمان برداشت و در حق زهرا چنین دعا كرد: خدایا! من از دختر پیامبرت راضى هستم. بارالها! فاطمه علیهاالسلام نگران و مضطرب بود، تو او را آرامش بخش، خداوندا! زهرا از دوستان و فرزندان مفارقت كرد، تو او را وصل كن. پروردگارا! به فاطمه علیهاالسلام ظلم كردند تو خود حاكم باش. (3) همهى این فرازها نشان مىدهد كه فاطمهى زهرا با داشتن مقام عصمت نسبت به حقوق شوهر چقدر ارزش قائل بوده و چهسان نگران بوده است كه نسبت به مقام ارجدار شوهرش على بن ابیطالب (ع) مسئول باشد .حضرت رسول می فرماید:”هنگامیكه شوق بهشت در دلم پیدا میشود، گلوی فاطمه را میبوسم.”
روایت شده كه روزى حضرت على علیهالسلام و همسرش حضرت زهرا علیهاالسلام به صحرا رفته به هنگام خوردن خرما با گفتن كلماتى مزاح كردند. على (ع) فرمود: اى فاطمه! رسول خدا مرا بیشتر دوست مىدارد. حضرت زهرا (س) گفت: از سخن تو عجب است! آیا مىشود پیامبر اكرم (ص) تو را بیش از من دوست داشته باشد در حالى كه من میوهى دل او و عضوى از پیكرش و شاخهاى از شاخسارش مىباشم و غیر از من فرزندى ندارد؟! على (ع) فرمود: اى فاطمه! اگر سخن مرا قبول ندارى بیا تا نزد پدرت حضرت رسول (ص) برویم! سپس آن دو با هم نزد پیامبر رفتند. حضرت فاطمه پیشدستى كرده گفت: اى رسول خدا! كدام یك از ما دو نفر نزد تو محبوبتریم؟ من یا على؟! رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله فرمود: تو به من محبوبترى و على از تو براى من عزیزتر است. (5)
مباهات حضرت علی به همسری فاطمه (س) شخصیت بزرگی چون علی(ع) به همسری فاطمه(س) افتخار می كند و همسری با او را برای خود فضیلت و ملاك برتری بر دیگران و شایستگی پذیرش مسئولیت های سنگینی چون رهبری جهان اسلام می داند. در جریان شورای شش نفره كه برای تعیین خلیفه تشكیل شده بود حضرت خطاب به سایر اعضا فرمود: «آیا در بین شما به جز من كسی هست كه همسرش بانوی زنان جهان باشد؟»
تنها تسلی بخش علی(ع)
حضرت بعد از شهادت فاطمه خطاب به ایشان فرمودند: با چه كسی آرامش یابم ای دختر محمد؟ من به وسیله تو تسكین می یافتم؛ بعد از تو با چه كسی آرامش یابم . پس از او آسمان و زمین در نظرم زشت می نماید و هیچ گاه اندوه دلم نمی گشاید. چشمم بی خواب، و دل از سوز غم سوزان است.
حال شما قضاوت کنید خانه ای که ساکنان آن سرشار از مهر و وفا و دوستی هستند و در عشق ورزیدن نسبت به هم با تمام وجودشان سرمایه گذاری می نمایند و به طریقی حتی راه و رسم عشق ورزی را می آموزند شایسته سرمشقی برای عشاق نیستند؟ آیا بهتر نیست با وجود چنین الگوهایی عاشق، در برگزاری روزهایی مثل ولنتاین که ریشه در فرهنگ بیگانه دارد و تفسیر عشق آن با آنچه ما عشق می خوانیم متفاوت است؛ تجدید نظر کرده و روز عشاق را روزی مرتبط با الگوهای اصیل خودمان قرار دهیم؟ و رفتار آنان را بهانه ای برای اظهار علاقه ومحبت بدانیم؟پی نوشت ها:
1ـ بحارالانوار، ج 43، ص 134- عوالم، ج 11، ص 328- جلاءالعیون شبر، ج 1، ص 170.
2 ـ جلاءالعیون 1، ص 219 و بحار ج 43 ص 187
3ـ خصال، ج 2، ص 373- بحارالانوار، ج 103، ص 256- 257- عوالم، ج 11، ص 521.
4ـ سفینه، ج 1، ص 561: لا شفیع للمرأة انجح عند ربّها من رضا زوجها.
5ـ فاطمه الزهراء علیهاالسلام بهجة قلب المصطفى/ احمد الرحمانى الهمدانى/ ص 287.
6-بحار الانوار ج42
