گاه چنين پنداشته مى شود كه وجود تفاوتها درميان موجودات , نوعى تبعيض و بى عدالتى است; از اين رو, با اعتقاد به عدالت ورزى خداوند همخوانى ندارد. اين تفاوتها گاه در ميان اشيايى است كه به انواع مختلف موجودات تعلق دارند. براى مثال, گفته مى شود كه چرا خداوند
يكي از معاني حكمت، غايتمند بودن فعل است. غايتمندي فعل يكي از ويژگيهاي فاعل حكيم است. آن دسته از متكلمان كه به اصل حسن و قبح عقلي اعتقاد داشته و عدل و حكمت الهي را براساس اين اصل تفسير كردهاند، بر غايتمند بودن آفرينش تأكيد ورزيدهاند و بر اين عقيدهاند
مصاديق عدل الهي مصاديق كلي عدل و حكمت الهي عبارتند از: 1. عدل و حكمت در آفرينش و تدبير: يعني خداوند هر موجودي را با توجه به استعداد و قابليت ذاتي او ايجاد كرده، و متناسب با غايت مطلوب آن موجود، اسباب و شرايط لازم براي نيل به آن غايت
جايگاه بحث شرور در الهيات يكي از بحثهاي مهم و ديرينه در الهيات، بحث شرور است كه در موارد مختلف مطرح گرديده است. يكي از موارد طرح اين بحث در الهيات در مسئله توحيد در خالقيت است. زيرا دو گانه پرستان به دو آفريدگار عقيده داشتهاند يكي آفريدگار خير و
اصل تکلیف در همه انسانهای ملکف ثابت است، خواه انگیزه خیر در آنها غالب باشد یا انگیزه شر. این خلقت با عدل الهی هم منافاتی ندارد که کسی بگوید: خداوند مایه فطری غالب در گروهی را خیر و مایه فطری در گروهی دیگر را شر قرار داده است و بدینوسیله
موضوع كاستى ها و نارسائى ها در كتابهاى عقايد در مراحل مختلف مطرح گرديده و احيانا تصور شده كه بلاها و گرفتاريها با چهاراصل مسلم در تضاد است: 1 – توحيد در خالقيت. 2 – نظام احسن. 3 – حكمت خداوند. 4 – عدل الهى. و ما در اينجا
انسان موجودي است مختار كه در طول زندگي با گزينش آزاد خويش به سوي كمال و سعادت و يا در جهت سقوط و شقاوت ، حركت ميكند بديهي است كه دراين مسير سرنوشت ساز نيازمند آگاهيهاي لازم و شناخت كافي نسبت به كمال و راه نيل به آن خوهد بود
انگيزه از كيفر يا تشفى خاطر استيا عبرتگيرى ديگران و جايگاه هر دو زندگى دنيوى است، و در سراى ديگر هيچيك از دو ملاك وجودندارد توضيح اين كه: انتقام از قاتل در زندگى دنيوى جنبه تشفى دارد چنانكهمىفرمايد: (…ومن قتل مظلوما فقد جعلنا لوليه سلطانا فلا يسرف فى القتلانه كان
هدف اين مقال پاسخ به يك رشته پرسشها است كه افراد ناآگاه و جسور، آن را به عنوان اعتراض بر عدل الهى مطرح مىنمايند. اين پرسشها بر چهار محور دور مىزنند: 1- عدل الهى و فاعليت انسان. 2- عدل الهى و علم و اراده پيشين خدا. 3- عدل الهى و
