پرسش ـ براي كنترل چشم در اجتماع چه راه كاري را پيشنهاد ميكنيد؟ و آثار چشم چراني چيست؟
پاسخ ـ اگر نگاه شما بهصورت خيره و عمدي نيست و در اثر برخوردهاي اجتماعي ايجاد ميشود، به آن حساس نباشيد، اما اگر به صورتي درآمده كه گناه تلقي ميشود، براي درمان آن بايد مراحلي را طي كنيد. در مرحله اول به برنامه زير به دقت عمل كنيد و در عدم تخلف از آن سختگير باشيد:
1 . هر روز صبح بعد از نماز با خداي خود شرط كنيد كه هرگز نگاه عمدي به نامحرم نكنيد و هم از او در اين مسير استعانت جوييد.
2 . در طول روز كاملاً مراقب خود باشيد و هرگاه نفس شما را وسوسه كرد بلافاصله با آن برخورد نموده و جلوي تخلفش را بگيريد.
3 . شب بعد از نماز چند دقيقه كارهاي روزانه خود را محاسبه كنيد و در جدولي موارد تخلف يا اطاعت خود را يادداشت نماييد.
4 . نسبت به موارد عدم تخلف خداي را سپاس گزاريد و در موارد تخلف استغفار و خود را تنبيه و سرزنش كنيد و تصميم جدي تري براي مجاهده با نفس در روز بعد بگيريد. اين برنامه را تا مدتي ادامه بدهيد.
5 . نمازهاي خود را با توجه و حضور قلب و دقت كامل بخوانيد، زيرا نماز بزرگترين عامل بازدارنده از كژيهاست و ميزان قبولي نماز هركس متناسب با قوت بازدارندگي آن از فحشاست. بنابراين هر قدر نماز بهتر باشد ديگر اعمال نيز بهتر خواهند بود و هراندازه نماز از حقيقت اصلياش دور گردد ديگر كنشها نيز به ناهنجاري خواهد گراييد.
توجه به يك نكته كه ميتواند انسان را در كنترل چشم خويش و بازداري آن از نگاه به نامحرم بلكه حتي از فكر اين گناه باز دارد، ضروري است و آن اينكه آدمي فكر كند و دريابد كه از نگاه به نامحرم چه سود و زياني نصيبش ميگردد و آيا سود آن بيشتر است يا زيان آن؟ سود آن لذت غريزي و شهواني نفس است كه البته زودگذر و كوتاه زمان است. ضرر و آثار آن چند چيز است، ازجمله: قساوت دل، زايل شدن روحيه عبادت در انسان، ضعيف شدن اراده و از همه مهمتر مشغول شدن فكر و ذهن و دل انسان بدون رسيدن به هيچ نتيجه مطلوب و زمينهسازي براي گناهان بزرگ ديگر مانند روابط نامشروع، خودارضايي، مزاحمت براي نواميس مردم، اختلاف با همسر و…است. بسياري از اضطراب ها و غم و غصه ها و تشويش خاطر جوانان در اثر عشقهاي مجازي به وجود آمده و نقطه آغازين آن عشقها نيز نگاه هاي خارج از محدوده مجاز شرعي ميباشد.
حال آيا درك آن لذت زودگذر ارزش مبتلا شدن به اين مشكلات را دارد؟
