پرسش : اگر شخصي در محيط و خانواده اي باشد كه گناهي را انجام مي دهند و اوحتي اجازه اظهار نظر ندارد، چه برسد كه بخواهد جلوي آن گناه را بگيرد، و فرد هم در آن محيط هيچ پناهگاه ديگري نداشته باشد، و نتواند از آن خانه بيرون برود، تكليف آن شخص چيست كه در گناه اطرافيانش سهيم نشود؟ پاسخ: چون خود ايشان اهل اين گناه نيستند پس گناه آنها را به حساب ايشان نمي نويسند، مگر اينكه ايشان در شرايط امر به معروف و نهي از منكر قرار داشته باشد كه در اين صورت تكليفش نهي از منكر است. ولي از ظاهر سؤال برمي آيد،كه اين شرايط هم جمع نيست، چون ظاهراً نهي از منكر ايشان هم تأثيري درافراد ندارد. البته اينكه فرمودند: امكان هجرت نيست، اين امر بيشتر عنايت ميخواهد. چه مشكلي دارد كه انسان خيلي محترمانه با پدر و مادرش صحبت كند و بگويد كه من از اين گناهي كه در خانه ميشود ناراحت هستم و با اجازه شما و يابدون اجازه شما چون يك امر واجب در كار ميباشد ميخواهم بروم جاي ديگري زندگي كنم؟ و بنده توصيهاي براي پدر و مادران عزيزي كه چنين محيط هايي برايفرزندانشان ايجاد ميكنند، دارم و آن اين كه، حالا بر فرض كه خداوند را همقبول نداشته باشيد، و دين و معاد را قبول نداشته باشيد، سعادت خودتان را كه مي خواهيد، سعادت فرزندانتان را كه ميخواهيد! گناه ريشه انسان را نابود ميكند، يعني هويت انساني را ميسوزاند. خوب چرا بايد فضا را آنقدر تنگ كنيد كه فرزند شما كه متدين ميباشد، احساس كند كه دارد در جهنم زندگي ميكند؟ وبه همين دليل توصيه ميكنم آن پدران و مادران عزيز هم مقداري تجديد نظر كنند. اگر آنها ميخواهند مرتكب گناه شوند و شيطان آنها را گمراه كرده است،ديگر فضا را براي ديگران فراهم نكنند، كه هم بار گناه خودشان بر دوششان باشد و هم بار گناه ديگران. به هر حال برحسب آنچه كه در سؤال آمده، بر گردنايشان هيچ تكليفي نيست، ولي بايد خودشان در آن گناه شركت نكنند. مثلاً اگر نواري گذاشته ميشود گوش نكنند. گوش نكردن با نشنيدن فرق دارد، اگر بدوناراده بشنود ايرادي ندارد و يا نگاه نكنند و… .
زندگي در محيط گناه آلود
