تظاهرات خارج کبدی هپاتیت C

 عفونت HCV بجز درگیری کبدی ممکن است برخی تظاهرات خارج کبدی هم ایجاد کند که به ۴ گروه عمده زیر تقسیم می شوند:۱- بیماریهای خونی۲- بیماریهای خودایمنی۳- اختلالات کلیوی۴- بیماریهای پوستی در بین اختلالات خونی شایعترین بیماری همراه HCV کرایوگلوبولینمی ( cryglobulinemia EMC Essential mixed ) می باشد. پیشنهاد شده هر بیماری که دارای تظاهرات EMC است از نظر HCV هم بررسی شود.بیماریهای خودایمنی نظیر تیروئیدیت، سیالوآذنیت و ITP هم ممکن است به وجود آیند. اتوآنتی بادیهای هپاتیت اتوایمون نظیر ANA,SMA,Anti LKM هم ممکن است مثبت شوند.در مواردی از بیماران HCV مثبت ممکن است گلومرولونفریت (MPGN) دیده شود که اغلب همراه EMC است. انواعی از واسکولیتها در هپاتیت C گزارش شده ولی مهمترین بیماری پوستی همراه HCV پورفیریای جلدی (porphyria cutanea tarde ) است. تا ماه چهارم به حالت عادی باز می گردد اگر بیش از ۶ ماه ALT بالا بماند باید به فرم مزمن شک کرد. گاهی تمام شواهد سرولوژیک منفی می شوند و ویروس بصورت نهفته در نسخ کبدی باقی می ماند (occult infection ) .هپاتیت C : این ویروس مدتها با عنوان nonA-nonB نام برده می شد و در حدود ۱۲ سال است که از خون بیماران جدا شده است .میزان شیوع بین المللی آن حدود ۳% برآورد می شود. HCV ویروس RNA دار تک رشته ای است که از طریق خون و فرآورده های آلوده، سرنگ مشترک، تماس جنسی، مواجهه شغلی (پرسنل بهداشتی و آزمایشگاهی) و نیز سایر موارد percutaneous منتقل می شود هپاتیت C حاد معمولاً بدون علامت بوده و توجه کسی را جلب نمی کند. علایم دوره حاد non specific است و شامل زردی، خستگی، بی اشتهایی، ضعف و کوفتگی عمومی است. این علایم در کمتر از ۲۵% بیماران دیده می شود و بقیه کاملاً بدون علامت هستند. در مقابل ۸۵% موارد ابتلا، مزمن می شود. میزان ترانس آمینازها و بیلی روبین به اندازه هپاتیت حاد A,B بالا نمی رود. تقریباً اکثریت قریب به اتفاق بیماران در فاز مزمن نمی شود. تستهای سرولوژی برای HCV کلاً به دو دسته تقسیم می شوند. تستهای ایمونولوژیک (نسلهای مختلف RIBA, ELISA ) ، تستهای ملکولی (…,PCR) هپاتیت D : ویروس هپاتیت ی ویروس ناقص RNA دار بوده که برای تکمیل سیکل replicative خود احتیاج به HbsAg به طور متوسط حدود ۵% ناقلین هپاتیت B به این ویروس هم آلوده هستند. HDV یا همزمان با HBV منتقل می شود (coinfection) و یا بعداً بیمار ناقل را گرفتار می کند (super infection) و اغلب اوقات از طریق drug abuse انتقال می یابد. در حالت co unfection بیشتر بیماران بهبودی کامل می یابند( تقریباً به همان نسبت HBV تنها ) ولی احتمال فولمینانت شدن بیشتر است. در superinfection پیشرفت به سوی سیروز بیشتر از HBV تنها است. واکسیناسیون بر علیه HBV مانع اکتساب HDV هم می شود.ویروس هپاتیت E از طریق مدفوعی دهانی منتقل می شود. راه انتقال فرد به فرد نادرست است مهمترین عامل آلوده کننده که اغلب اپیدمی های این ویروس ناشی از آن است، آب آلوده می باشد عفونت با HEV مثل هپاتیت self limit A بوده و سکل خاصی نمی گذارد.ویروس هپاتیت G هنوز تحت مطالعه است و به نظر می آید پاتوژنز آن بیشتر شبیه به ویروسهای C,B باشد.برخی ویروسها دیگر به ویژه CMV, EBV در حین درگیری جنرال ممکن است کبد را هم درگیر کنند. درمان این ویروسها هم supportive است. در صورت آلودگی با هرپس سیمپلکس مصرف آسیکلوویر مانع فولمینانت شدن می شود.