سخن آخر

اشد تا روزی بیشتر از اینها بدانیم ، و چیزهایی بخوانیم و بنویسیم که پس از خواندن
ونوشتن آنها این احساس در ما بیدار شود که « انسان تر » و « عاشق تر » شده ایم .
فراموش نکنیم سخن آن عارف شوریده حال را که گفت :
آدمی نه چنان است که هرچه« بیاموزد »، « بداند »
و نه چنان است که هر چه بداند ، در آن « مقام » باشد ،
زیرا که از « آموختن » تا « دانستن » راه بسیار است ،
واز « دانستن » تا به « عمل آوردن » عقبات بی شمار .
پس هر کس که این رساله بخواند باید گمان نبرد که آنچه
« مراد گوینده » است تمام معلوم کرده ،
و هر کس مراد گوینده را معلوم کند باید که این دعوی نکند که این « مقام » وی گشت.
و آن که در این « مقام » باشد او را حاجت به « گفت » زبان نباشد که من در این مقامم ،
اقوال و افعال وی خود گواهی دهد  که وی در این « مقام » است .
« بهترین » فرصتها ،
از بدترین« تهدیدها » ساخته می شود،
عمیق ترین « شادی ها »،
از دل عمیق ترین « غم ها » حاصل می شود ،
روشن ترین « آگاهی ها »
 ، از تاریک ترین « جهل ها » زاده می شود ،
پایدارترین « تعادل ها »
 ، در « ناپایدار » ترین حالتها برقرار می شود .