دانستنی ها

تعبیری در سوره علق آیات 15 و 16 آمده است که می فرماید: «کلا لئن لم ینته لنسفعا بالناصیه* ناصیه کاذبه خاطئه؛ حاشا که اگر از کارش دست برندارد در قیامت موی پیشانی او را خواهیم گرفت(یه دوزخ) می کشانیمش، این پیشانی دروغگوی خطاکار». پیشانی دروغگو، یعنی این سیمای دروغگو، سیمایی که مردم فکر می […]

علماى اخلاق به پیروى از قرآن مجید و روایات اسلامى اهمیت فوق العاده اى براى ذکر، به عنوان یکى از شاخه هاى مهم عبادت در پاکسازى روح و جان و بیدارى و آگاهى و تهذیب نفس قائل هستند و براى هر مرحله از مراحل سیر و سلوک، اذکارى ذکر کرده اند مثلا در مرحله توبه،

خداوند در سوره نور می فرماید: «الله نور السموات و الارض مثل نوره کمشکوة فیها مصباح المصباح فی زجاجه الزجاجه کانها کوکب دری یوقد من شجرة مبارکة زیتونة لا شرقیة و لا غربیة یکاد زیتها یضیی ء و لو لم تمسسه نار نور علی نور یهدی الله لنوره من یشاء و یضرب الله الامثال للناس

یک وقتی مجله ای با دختر یکی از رجال مصاحبه ای کرده بود، نوشته بود که او فلج است در اثر اینکه از کوه پرت شده است. آنگاه حرفهای کودکانه ای از او نقل کرده بود که خیلی عجیب بود. از جمله از او می پرسند تو هیچ وقت شده از خدا بخواهی که تو

تعبیر قرآن این است که «کفرنا بکم» قرآن می‏گوید از اینها یاد بگیرید: «قد کانت لکم اسوة حسنة فی ابراهیم والذین معه» از ابراهیم علیه السلام و ابراهیمیان (آن کسانی که با ابراهیم بودند، تربیت شدگان‏ ابراهیم، آن گروه و لو شاید کم بودند) از اینها یاد بگیرید، چه درسی؟ درس کفر را از اینها

خداوند در سوره مومنون آیات 1 تا 11 می فرماید: « بسم الله الرحمن الرحیم قد أفلح المؤمنون* الذین هم فى صلاتهم خاشعون* و الذین هم عن اللغو معرضون * و الذین هم للزکاة فاعلون* و الذین هم لفروجهم حافظون *إلا على أزوجهم أو ما ملکت أیمانهم فإنهم غیر ملومین* فمن ابتغا وراء ذلک فأولئک

سوره بقره آیه 264: «یا ایها الذین آمنوا لاتبطلوا صدقاتکم بالمن و الاذی کالذی ینفق ماله رئآء الناس و لایومن بالله و الیوم الاخر فمثله کمثل صفوان علیه تراب فاصابه وابل فترکه صلدا لایقدرون علی شیء مما کسبوا والله لا یهدی القوم الکافرین؛ ای کسانی که ایمان آورده اید بخشش های خدا را با منت و آزار،

لازمه اینکه سراسر عالم خلقت به یکدیگر وابسته باشد این است که وحیی و نبوتی و رسالتی و هدایتی هم برای انسان وجود داشته باشد. گذشته از اینکه خود وحی پیامی است از نادیده به سوی دیده ها، هدف این پیام نیز متصل کردن این دو حلقه هستی به یکدیگر است، یعنی در انسان –

در اصول کافی از زراره نقل می کند که گفت:  با برادرم حمران – یا برادر دیگرم بکیر – بر امام باقر علیه السلام وارد شدیم، من به امام گفتم: ما افراد را با شاقول اندازه می گیریم، هر کس مانند ما شیعه باشد، خواه از اولاد علی و خواه از غیر آنها، با او

یک حیوان پستاندار، انسان یا غیر انسان، یک زن آبستن می‏شود، کم کم بچه در رحم او رشد می‏کند. اولا قبل از اینکه این زن به دنیا بیاید با او دستگاهی به نام ” ”پستان” ” ساخته شده که با پستان مرد فرق می‏کند. ماههای آخر حملش که می‏شود تدریجا این پستان بزرگ می‏شود و

نسبت دنیا و آخرت نسبت بدن و روح، یعنی نسبت ظاهر به باطن است، دنیا و آخرت دو جهان کاملا مجزا و منفصل از یکدیگر نیستند، عالم دنیا و آخرت و یا به تعبیر دیگر ملک و ملکوت مجموعا یک واحد است همچون ورق کتاب که دارای دو صفحه است، و یا همچون سکه ای

انسان منهای ایمان، کاستی گرفته و ناقص است. چنین انسانی حریص است، خونریز است، بخیل و ممسک است، کافر است، از حیوان پست تر است. در قرآن کریم آیاتی آمده است که روشن می کند انسان ممدوح چه انسانی است و انسان مذموم چه انسانی است. از این آیات استنباط می شود که انسان فاقد

یکی از مسائل بسیار اساسی که فرق اسلام را با سایر ادیان و بالخصوص مسیحیت بلکه با جمیع ادیان روشن می کند این است که از نظر مسیحیها ایمان یک امر قلبی است و می بینید همین تبلیغ را در همه جا کرده اند و حتی بسیار از مسلمین هم گاهی همین حرفها را می

ممکن است سؤال شود مگر ممکن است خداپرستی ناآگاهانه باشد؟ جواب این است: بله، حتی ما خداشناسی ناآگاهانه هم داریم یعنی همه مردم فطرتشان – و در اصطلاح امروز ناآگاهانه – خدای خودشان را می شناسند. تفاوت افراد مردم در خداشناسی در مرحله آگاهانه است. این مطلب اگر دیروز یعنی در قرون گذشته باور کردنش

در فرهنگ دین اسلام زندگی مادی و معنوی و نیز زندگی فردی و اجتماعی از همدیگر جدا نیستند، مؤمن راستین کسی است که هم زمان با تلاش برای بهره مندی کامل از آثار یاد خدا در زندگی و تلاش برای دستیابی به فضائل اخلاقی و ارزشهای ایمانی و نیز هم زمان با اهتمام برای اقامه

خداوند در قرآن می فرماید: «اولم یروا الی الطیر فوقهم صافات و یقبضن ما یمسکهن الا الرحمن انه بکل شی ء بصیر؛ آیا به پرندگان بالای سرشان ننگریسته اند که بال هایشان را باز و بسته می کنند؟ آنها را جز (خدای) رحمان نگاه نمی دارد. مسلما او به هر چیزی بیناست» (ملک / 19)

سوره بقره آیه 153: «ای افرادی که ایمان آورده اید، از صبر – و استقامت – و نماز کمک بگیرید زیرا خداوند با صابران است.» پیام آیه: اولاً نگبانی و پاسداری از هر گوهر ارزشمند – مادی یا معنوی – نیازمند ابزاری مناسب با حفظ آن چیز است همانگونه که تنها راه حفظ و پاسداری

در عرف ما اينطور معروف است كه به بعضی از افراد می‏گوئيم مؤمن. می‏گوئيم فلان كس مرد مؤمنی است. مقصود اينست كه مرد عابد و متعبدی‏ است. يعنی واجباتش را انجام می‏دهد، مستحبات را هم زياد انجام می‏دهد، زيارت می‏رود، نافله می‏خواند، ذكر زياد می‏گويد. اما درباره فرد ديگری‏ كه دارای اين مشخصات نيست، می‏گوئيم

خداوند در سوره ملک آیه 29 قرآن کریم می فرماید: «قل هو الرحمن؛ او همان خدای رحمان است»، «امنا به؛ ما به او ایمان آورده ایم»، ما به او آرامش پیدا کرده ایم، ما به او پناه برده ایم. اصلا کلمه ” امن ” از همان معنای باب افعالی است که درواقع به معنی ”

خداوند در برخی آیات حکم را روی فرد می برد و می فرماید هر فردی که این مقررات را بشکند به خود ستم کرده است. اما در برخی دیگر از آیات می فرماید: «و کاین من قریه عتت عن امر ربها و رسله فحاسبناها حسابا شدیدا و عذبناها عذابا نکرا»؛ و چه بسیار شهرها که

در آیه 9 سوره جمعه آمده: «یا ایها الذین امنوا؛ ای اهل ایمان!»، «اذا نودی للصلاة من یوم الجمعة»؛ در آن وقت از روز جمعه که فریاد برای نماز یعنی صدای موذن بلند می شود، «فاسعوا الی ذکرالله؛ بشتابید به سوی ذکر حق». مقصود از ذکرالله فقط نماز نیست که استماع خطبه مستحب باشد، به

اندیشه ای خطرناک و گمراه کننده در قرون جدید میان بعضی از دانشمندان اروپائی پدید آمد که در گرایش گروهی به ماتریالیسم سهم به سزایی دارد و آن اینکه نوعی ارتباط تصنعی میان ایمان و اعتقاد به خدا از یک طرف و سلب حق حاکمیت توده مردم از طرف دیگر برقرار شد. مسؤولیت در برابر

نکته ای است که من به تفاسیر که برخورد کردم دیدم این نکته را ذکر کرده اند: در «ولتنظر نفس ما قدمت لغد؛ و انسان باید بنگرد که برای فردا چه پیش فرستاده است» (حشر/18) «نفس»نکره ذکر شده است؛ کانه این است که یک کسی هم پیدا بشود چنین کاری بکند. نه اینکه معنایش این

یکی دیگر از آفات، “جحود” یعنی حالت “ستیزه گری” با حقیقت است. جحود یعنی اینکه آدمی حقیقت را درک کند و در عین حال با آن مخالفت کند به عبارت دیگر جحود این است که فکر و اندیشه به واسطه دلیل و منطق تسلیم گردد و حقیقت از نظر عقل و چراغ اندیشه روشن گردد

در ابتدا مشکل به نظر می رسد که انسان بتواند تصور کند که میان اعمال و خوبی و بدی انسانها با حوادث و جریانات کلی عالم ارتباطی باشد یعنی اینها چیزهایی است که حتی از حد علوم عادی بشر خارج است. بعد از ارشاد و هدایت انبیاء، علم و فلسفه بشر می تواند به اینها

در سوره کریمه قمر آیات 1 و 2 («اقتربت الساعة و انشق القمر؛ قیامت نزدیک شد و ماه بشکافت» و بعد: «و ان یروا آیة یعرضوا و یقولوا سحر مستمر؛ و اگر معجزه ای ببینند، روی برگردانند و گویند: سحری دائمی است») از اول تا آخر این سوره یک روح خاص دارد که همه مطالب

سوره بقره آیه 254: «ای کسانی که ایمان آورده اید از آنچه به شما روزی داده ایم، انفاق کنید پیش از آنکه روزی فرا رسد که در آن نه خرید و فروشی است که بتوانید سعادت و نجات از کیفر را برای خود خریداری کنید و نه دوستی و رفاقت های مادی سودی دارد و

علل و عوامل بسیاری باعث افزایش ایمان به خداوند می شود از جمله : 1- تفکر در صنع الهى: و آن سیر فکرى است که ایمان را تقویت مى کند. على (ع) عادت داشتند که در دل شب به آسمان بنگرند و بر اختلاف شب و روز و نشانه هاى خدا فکر کنند. یکى از

بعضی اینجور خیال کردند حتی خود داروین‏ اینجور خیال نکرد که یک سلسله قوانین طبیعی در زمینه تکامل جانداران‏ کشف کرده‏ اند و همان قوانین طبیعی کافی است برای تکامل جانداران و برای‏ اینکه این نظام موجود به وجود بیاید و دیگر لزومی ندارد اصلی ماوراء الطبیعی ، تدبیری ماوراء الطبیعی ، در کار باشد

وقتی که انسان کلمات و خطابات اباعبدالله (ع) را به خاندان محترمش می بیند که با چه ایمان و اطمینانی به آنها اطمینان می دهد غرق در حیرت می شود: یارب! این چه روحیه و چه ایمان و چه اطمینان است و این تضمین را از کجا گرفته بود؟! در کتب نوشته اند «ثم ودع