امام رضا

با عرض سلام و تشکر از بانی هایی که این سفر را برای ما فراهم کردن در این وسط من که بعد از 41 سال توانستم حرم آقا را از نزدیک زیارت کنم عقده دلم را پیش آقا وا کنم خیلی دوست داشتم با خانواده خدمت آقا باشم و تنهایی هم حس غریبانه دیگری داشت

شخصی به نام ابواحمد، عبداللّه صفوانی حکایت کند: روزی به همراه قافله‌ای از خراسان عازم کرمان شدم ، در بین راه دزدان و راهزنان ، راه را بر ما بستند و تمام اموال و وسائل ما را غارت کرده و به یغما بردند. در این میان ، یکی از همراهان ما را که مشهور بود،

در منابع از حرکت إمام رضاعلیه السلام از اهواز به تستر (شوشتر) و همچنین دزفول ( مرآت البلدان، 498/1. ) یادی نشده است، هر چند که این دو شهر از نواحی خوزستان به شمار می رفته اما با توجه به صراحت منابع که مسیر حضرت رضاعلیه السلام را از اهواز به سمت فارس مکرراً ذکر

نکاتی درباره اربق و اربک یاقوت حموی معتقد است که اربق و اربک دو منطقه جداگانه در خوزستان است، اربق از نواحی رامهرمز است و اربک شهر و ناحیه ای است از اهواز که ( معجم البلدان، 188/1؛ مرآت البلدان، 30/1. ) دارای قراء و مزارع است و نیز پلی دارد که در تاریخ غزوات

دسیسه‌ای دیگری شبهه‌ها و وسوسه‌های عمران چنان از دل وی گریختند که گویی اشباح مه گون از برابر خورشید حقیقت دور شدند. عمران حس کرد که دوباره متولد شده است. حاضران پراکنده شدند. در زیر نور مهتاب، عمران به سوی خانه امام ره می‌سپرد. عموی حضرتـمحمد بن جعفر (ع) ـبه دوست امام می‌گفت: “ای نوفلی!

ورود إمام رضا(ع) به اهواز إمام رضاعلیه السلام از بصره به سوی اهواز حرکت کرد ولی از جزئیات مسیر حرکت ( الخرائج و الجرائح، ص 104. ) إمام علیه السلام و منزلگاههایی که حضرت در آن توقف فرمود منابع هیچ گزارشی ارائه نکرده اند. آنچه مسلم است منازلی را که قدامة بن جعفر شصت و

شیخ صدوق به سند خود از أبو الحسن صانع و او از عموی خود نقل می کند که: من با حضرت رضاعلیه السلام تا خراسان همراه بودم و با ایشان مشورت کردم درباره قتل رجاء بن أبی ضحاک که آن جناب را به خراسان آورد، پس آن جناب مرا از این فکر نهی کرد و

اهواز در اواخر سال 51 ه’ ق توسط أبو موسی اشعری در زمان زمامداری عمر بن خطاب فتح شد. ابن حوقل که کتاب خود صورة الأرض را در سال علیه السلام (1) صلی الله علیه واله 3 ه’ ق تألیف کرده است، حدود خوزستان را به شرح ذیل وصف می کند: حدود خوزستان و موقع

راه كنوني بصره به اهواز، براساس نقشه هاي جديد امروزه از بصره به «العشار» (Ashar -Al) با عبور از شط العرب و از آن جا به سمت «تنومه» (Tanumeh) و سپس «يمين» (Yamin) و «جاسم» (Jasim) و سپس از مرز ايران به سمت «شلمچه» (shalamcheh) و از آن جا به «مندوان» (Mondocan) و «حسينيه» (Hoseyniyeh)

ناصر خسرو كه در سال 438 ه’ ق از شهر ابلّه ديدن كرده در سفرنامه خود مي نويسد: شهر ابلّه بر كنار نهر است و نهر، بدان موسوم است، شهري آبادان ديدم با قصرها و بازارها و مساجد و اربطه (رباطها = كاروانسراها) كه آن را حدّ و وصف نتوان كرد و اصل شهر بر

چون ماندن امام رضا علیه السلام در مرکز خلافت برای مامون مشکلاتی به وجود آورده بود، نمی‌دانست که چگونه از امام رهایی یابد و مشکلات گذشته پیش نیاید. بدین وسیله به این فکر افتاد تا از امام درخواست رفتن به عراق نموده و در آن‌جا آن حضرت را وادار به اقامت اجباری کند. محمدبن عبدالله

خلق نیکوی حضرت هنوز کاروان به شهر نیشابور نرسیده بود که از دوردست ، کوه های بینالود آشکار شد. از دره هایی که باران های بهاری در آن ها راه های پر پیچ و خم ترسیم کرده بود، عبور کردند. سیلاب به سوی جنوب شرقی ره می سپرد. کاروان به نیشابور رسید؛ به شهر مردان

به نظر من زیارت رفتن زیارت رفتن پول نمی خواهد، دعوت از طرف خود حضرت می خواهد، من خودم اصلا حتی خرجی روزمره هم نداشتم ولی دل عاشق و خراب حضرت را داشتم. روزی رفتم قائمه روضه به در قائمه اعلامیه سفر مشهد را زده بود ایستادم بخوانم بعد با خودم گفتم تو که پول

از آنجا که در آغاز تمام سطح زمین را آب حاصل از باران‌های نخستین گرفته بود، از روز دحوالارض این باران‌ها در گودال‌ها جمع کردید و سطح خشکی‌ها پدید آمد و روز به روز گسترده‌تر شد.بنابراین دحوالارض را می‌توان زادروزی برای شروع دوره‌ای جدید برای خلقت زمین دانست. در هیاهوی زندگی های پر استرس و

از بصره تا سوق الاهواز امام عليه السلام هنگامي كه از بصره خارج شد به استناد منابع و تواريخ معتبر، از طريق بصره وارد سوق الاهواز (خوزستان) شد. ابن رسته در الاعلاق النفيسة، ابن حوقل در صورة الأرض جيهاني در إشكال العالم، اصطخري در مسالك الممالك و قدامة بن جعفر در كتاب الخراج منازل و

شفیعه صغری دلا اگر بهمی از غشاوه های ذمائم ویا بهم وغمی ز ارتکاب ذنب وجرائم ویا که خائفی از آنکه در دم مردن نباشدت به دل ایمان مستقری وقائم مباش دل غم وخرم همی نشین به زمین که پاس حرمت آن را گرفته اند اعاظم زمین قم که عجب تربتی  است خاک شریفش در

ابو علی محمد بن احمد معاذی فرمود شنیدم از ابو نصر مؤدب می فرمود: روزی وادی سناباد را سیل فرا گرفت و آن زمان سناباد در بلندی واقع شده بود و مشهد مقدس و محل قبر شریف حضرت امام رضا (علیه السلام) در پائین قرار داشت من دیدم آن سیل عظیم رو به مشهد شریف

خبر از فرزند و قیافه او در شکم مادر مرحوم شیخ صدوق و دیگر بزرگان آورده اند، به نقل از شخصی به نام عبداللّه بن محمّد علوی حکایت کرد: پس از گذشت مدّتی از شهادت حضرت علی بن موسی الرّضاعلیهما السلام روزی بر ماءمون وارد شدم و بعد از صحبت هائی در مسائل مختلف ،

حکم نماز دو نفر مسافر وارد خراسان شدند و خدمت امام رضا (ع) رسیدند تا حکم نمازشان را بپرسند که آیا نماز آنها در سفر 2 رکعتی است یا 4 رکعتی؟ حضرت به یکی از آنها فرمود: نماز تو 2 رکعتی است و به دیگری فرمود نماز تو 4 رکعتی است. آن دو مسافر تعجب

جلسات علمی از برنامه ها و جلساتی که امام در مرو داشت تشکیل جلسات علمی و برنامه های مناظره و احتجاج بود. مأمون علمای مختلف را جمع میکرد و مجالسی از بحث و احتجاج تشکیل میداد و امام را دعوت میکرد که با آنها بحث و مناظره کند. در مورد انگیزه مأمون به این امر

امنيّت از آتش رستاخيز عبدالعظيم حسنی گويد: از امام جواد(عليه السلام) شنيدم كه فرمود: «هركس در مسير زيارت پدرم، در اثر باران و يا سرما و گرما، متحمّل اذيّت شود، خداوند پيكر او را بر آتش حرام خواهدساخت.» ابوهاشم جعفری گويد: از حضرت جواد الائمّه(عليه السلام) شنيدم كه فرمودند: «در ميان دو كوه طوس، سرزميني

جنازه ابن شهرآشوب روايت كرده از موسي بن سيار كه همراه امام رضا (ع) بودم و به ديوارهاي شهر طوس نزديك شده بوديم كه صداي شيون و فغاني شنيدم .پس به دنبال آن صدا رفتم ناگهان برخورديم به جنازهاي چون نگاهم به جنازه افتاد ايشان از اسب پياده شد و نزديك جنازه رفت آن را

حجّت و خبر از غيب برخى از تاريخ ‌نويسان از شخصى به نام حسين بن عَمرو حكايت كنند: بعد از شهادت و رحلت امام موسى كاظم عليه السلام عازم مدينه منوّره شدم و به يكى از دوستان خود به نام مقاتل كه همراه من بود گفتم : آيا ممكن است كه فردا نزد اين شخص

امام صادق(علیه السلام) فرمود: «یکی از فرزندانم در سرزمین خراسان که طوس نام دارد به شهادت خواهد رسید… هرکس او را با شناخت و آگاهی به حقّ آن حضرت، زیارت کند خداوند پاداش هفتاد شهید از آنانکه در رکاب پیامبر خدا به جهاد شتافتند و براستی به شهادت رسیدند، بدو ارزانی خواهدداشت.» اباصلت هروی گوید:

ثواب زيارت امام رضا (ع) حضرت موسى بن جعفر (عليه السلام) مى فرمايد : كسى كه قبر فرزندم را زيارت كند براى او نزد خدا هفتاد حج مقبول است . راوى مى گويد : گفتم : هفتاد حج ؟! فرمود : آرى ، هفتصد حج . گفتم : هفتصد حج ؟ فرمود : آرى ،

اباصلت هروى حكايت می‌كند: روزى دعبل خزاعى شاعر اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام – در شهر مَرْوْ به محضر مبارك امام علىّ بن موسى الرّضا عليهما السلام شرفياب شد و اظهار داشت : ياابن رسول اللّه ! قصيده اى در شاءن و عظمت شما اهل بيت ، سروده ام و علاقه مندم آن

مرحوم كلينى به نقل از سليمان بن جعفر حكايت كند: روزى به همراه حضرت ابوالحسن ، امام علىّ بن موسى الرّضا عليهما السلام جهت انجام كارى از منزل بيرون رفته بوديم . پس از پايان آن كار، هنگامى كه خواستم به منزل خود مراجعت نمايم ، حضرت فرمود: امشب همراه من بيا تا به منزل

ادیب نیشابوری ـ محمدتقی (1315ـ1396ق) شیخ محمدتقی ادیب نیشابوری، مشهور به ادیب دوم فرزند اسدالله، در خیرآباد، از بلوک عشق‌آباد نیشابور به دنیا آمد. نخست از پدر خواندن و نوشتن آموخت، و در 18 سالگی به فرمان پدر راهی مشهد شد، و از محضر شیخ عبدالجواد ادیب اول، بهره فراوان برد و در آموختن ادبیات

تبريزی ـ غلامحسين (1260-1359ش) آيةالله حاج شيخ غلامحسين تبريزی معروف به “ترک” در يکی از روستاهای شبستر چشم به جهان گشود، نخست در مدرسه طالبيه تبريز علم آموخت، آن گاه به نجف رفت و از خرمن درس آخوند خراسانی و ملا محمد کاظم يزدی و شريعت اصفهانی خوشه برگرفت. پس از بازگشت به تبريز، به