امام زمان (ع)

عصر غيبت، عصر دوري عموم مردم از ملاقات با امام زمان (عج) است امام، هادي بشر است، دوري از اين هدايت گر آيا چيزي جز گمراهي و قساوت قلوب در پي خواهد داشت؟ پس انسانهايي که طالب هدايت اند چه خواهند کرد؟ طبق بيان نوراني امام سجاد (ع): خداوند به چنين افرادي درک و فهمي […]

جوان مى گويد: «به دليل مسموميّت، چند روزى در بيمارستان نمازى شيراز بى هوش بودم. پزشكان از مداواى من قطع اميد كرده بودند. برادرم كه در آن لحظات كنار تخت من بود، مى گفت: ديدم كه خط صافى روى صفحه اى كه نوار قلب را نشان مى داد، ظاهر شد. او گريه مى كند و

از کارهايي که رسم ادب و شيوه اظهار محبت خالصانه است، همراهي در مصيبت هاست. براي توضيح مطلب به برخي از رنجها و مصيبت هاي آن حضرت اشاره مي کنيم تا شايد دلهاي زنگار گرفته از گناه مان بيدار گشته و به نور آن امام جلا يابد: مستور بودن آن حضرت و محجوب بودن ما

 يكى از خدام حضرت رضا(عليه السلام) مى گويد: «براى كشيدن دندان، پيش دكتر رفتم. دكتر گفت: غده اى كنار زبان شما است كه بايد عمل شود. من موافقت كردم، امّا پس از عمل، لال شدم و قادر به حرف زدن نبودم. همه چيز را روى كاغذ مى نوشتم و با ديگران به اين وسيله ارتباط

زمان دقيق ولادت با توجه به روايات شيعه و سنّي زمان دقيق ولادت آن نور الهي در پانزدهم شعبان سال 255 هجري بوده است. باردار نور يکي از ويژگي هاي زمان حمل امام زمان ـ ارواحنا فداه ـ اين بود که تا زمان ولادت آثاري از حمل در جناب نرجس خاتون (مادر بزرگوارشان) ديده نشد.جريان

 اين جانب «ع ـ م» فرزند حسين، ساكن شاهرود، در اثر اصابت ضربه اى به جمجمه ام بى هوش شدم و به بيمارستان منتقل و بعد از 48 ساعت به منزل انتقال يافتم; در حالى كه در اثر آن ضربه، قوه گويايى خود را از دست داده و لال شده بودم. به چند دكتر در

نام مبارک امام زمان عليه السلام محمدبن حسن عسکري است، القاب مشهور حضرت عبارت است از: مهدي موعود و قائم و صاحب الزمان عليه السلام و… ايشان بنا بر مشهور در سال (255) هجري قمري [1] در شهر سامرا متولد شد و در سال (260) يعني در سن پنج سالگي به مقام خلافت عظمي و

«سال ها پيش كه به مسجد جمكران مشرف مى شدم از حاجى خليل قهوه چى كه در آن زمان خادم مسجد جمكران بود، شنيده بودم كه فردى به نام حسين آقا، مهندس برنامه و بودجه با هدايت آقاى حاج خلج قزوينى به مسجد جمكران مشرّف شده و شفا گرفته است. سال ها منتظر فرصت بودم

عقيده شيعيان اثني عشري اين است که امامت از اصول اعتقادي است نه از فروع؛ و تعيين امام با خداوند است نه با انتخاب مردم، و نيز عقيده دارند که بعد از رسول خداصلي اللَّه عليه و آله دوازده نفر به نصّ پيامبر گرامي به عنوان امام معصوم معرفي شده اند. اولين امام شيعه علي

برادر «ح» مى گويد: «غروب ماه مبارك رمضان، موقع افطار بود كه بر اثر انفجار ترقه، آتش سوزى مهيبى رخ داد و دو برادرم سوختند; محمّد رضا 65% و مجتبى 35% . آنها را در بيمارستان سوانح و سوختگى شهيد مطهرى بسترى كرديم. روز بعد كه به بيمارستان مراجعه كردم، نتوانستم آن دو را بشناسم.

در اين بخش، بخشي از رفتار و عقيده شيعه مذکور مي گردد تا پيروان ائمّه طاهرين عليهم السلام و شيفتگان حضرت مهدي عليه السلام خود را با آن منطبق و ارزيابي نمايند.شعار شيعه اَلْحَقُّ مَا رَضيْتُمُوهُ وَالْباطِلُ مَا اَسْتَخْطُمُوهُ وَالْمَعْرُوفُ مَا اَمَرْتُمْ بِهِ والْمُنْکَرُ ما نَهَيْتُمْ عَنْهُ [1] . حق چيزي است که شما (خاندان

از اموري که امروز شايع شده است: سرگرم کردن افراد به يک سلسله خوابها و مکاشفات است. بايد توجه داشت که خواب از نظر علمي براي خود بيننده خواب حجّت نيست تا چه رسد به ديگران، و از خواب بدتر مکاشفاتي است که بعضي ها مدعي آن هستند. امروز در اثر پخش بعضي از مکاشفات

مرحوم محدث نوري در کتاب نجم الثاقب چنين آورده است: شيخ فاضل حسن بن محمدبن حسن قمي، معاصر شيخ صدوق در تاريخ قم نقل کرده از کتاب مونس الحزين في معرفة الحق واليقين از مصنفات شيخ ابي جعفر محمدبن بابويه قمي به اين عبارت: باب بناي مسجد جمکران از قول حضرت امام محمد مهدي عليه

مرحوم آيةاللَّه حائري مرقوم داشته اند: جناب آقاي حاج شيخ عبداللَّه مهرجردي، از وعاظ مشهور خراسان بوده و متجاوز از چهل سال است که ايشان را به خوبي مي شناسم و آدم فاضل و درست و با محبتي است؛ ايشان در اواخر سلطنت رضا پهلوي – که بر اهل علم خيلي سخت گرفته بود –

1 – مرحوم آيةاللَّه بروجردي، مرجع علي الاطلاق تشيع، به فرموده مرحوم آيةاللَّه حائري با کمال دقتي که در رجال و فقه احاديث داشته، حديث مسجد جمکران را پذيرفته و آن را تصحيح نموده است. 2 – مرحوم آيةاللَّه حجت کوه کمره اي. 3 – مرحوم آيةاللَّه حاج سيد محمد رضا گلپايگاني، مرجع تقليد معروف

منظور نگارنده اين نيست که همه خواب ها باطل و يا همه مکاشفات توهم وخيال است، بلکه مقصود ارائه راه اعتدال و جلوگيري از افراط و تفريط است؛ نه چنان است که همه را تأييد توان کرد و نه چنان است که همه را تکذيب نماييم. در هر حال، در شرع مقدس حجّيت آنها مردود

يکي از علماي زاهد مشهد مقدّس، مرحوم آيت اللَّه حاج شيخ حبيب اللَّه گلپايگاني بود. نگارنده او را ديده و به منزلش هم رفته و در مسجد گوهرشاد که امامت داشت به او اقتدا کرده بودم. آيت اللَّه آقاي وحيد خراساني – سلمه اللَّه – فرمود: شيخ حبيب اللَّه از کساني است که در تربيت

ويژگي اول: از روايات فراوان اين مسأله استفاده مي شودعلاوه بر اين، آيه «…اِنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّلِحُونَ»و آيات ديگر دلالت مي کند که يک زماني صالحان حاکم زمين مي شوند. يکي از خصوصيات اين حکومت که با حکومت هاي ديگر خيلي تفاوت دارد، حکومت واحد جهاني بودن است. حکومت هاي متعدد نيست. شما مطلع

دولت مصلح حکومتي جهاني و فراگير است، و حکومت هاي جهاني به لحاظ مبناي غير الهي و ابزارهاي غير مشروع محکوم به نابودي مي باشند. پيش از هر فرضيه و گمان بايد پذيرفت که محتوا و قالب سياسي در حکومت مصلح موعود نبايد و نمي تواند در نمونه هاي تاريخي مشابه داشته باشد. اعلان قرآن

فرض کنيد مهم ترين ويژگي هاي حکومت امام مهدي (ع) ويژگيهاي حاکم نمونه ويژگيهاي حاکم اسلامي است. منجي يعني نجات دهنده يا نجات بخش. خود واژه به معناي رها بخشيدن و قيد و بند را از کسي بر داشتن است. کلمة منجي در اديان مختلف بکار رفته است و قديمي ترين ديني که درباره اين

اين بحث موضوعي است که از سه زاويه فوق مردم را در حکومت مهدي ارزيابي مي کند. اين سرفصل، داراي زير مجموعه هايي است: الف – خواص يا نخبگان؛ ويژگي هاي نخبه به مفهوم رايج را در دولت امام زمان نفي کرده، اما به نخبگان با شرايط و ويژگي هاي انحصاري مي رسد؛ ب –

پايه و مايه مقاومت ها و نگاه به آينده تمامي پيروان اديان الهي، در فراز و نشيب هاي تاريخي، اعتقادي به وجود موعود بوده است. اين باور سرخوردگي ها، بن بست ها و مشقات مادي و معنوي را براي معتقدان قابل تحمل کرده، و آنان را به گشايش اميدوار ساخته است. از اين منظر موعود

عصر ظهور، زمان گسترش و شکوفايي علم و دانايي است، و مدينه فاضله اسلامي، شهر علم و دانش است. با آمدن منجي عالم، همان گونه که ظلم و بيداد جاي خود را به عدل و دادگري مي سپارد، و نابساماني هاي اجتماعي به سامان مي گرايد; جهل و ناداني نيز جاي خود را به علم

در عصر ظهور، به جهت وسايل فوق مدرني که در اختيار مردم قرار مي گيرد، سفر به فضا و کرات بالا، همانند سفرهاي زميني امري عادي خواهد شد. البته روايات اين باب، سفر به آسمان ها را براي خود آن حضرت مي دانند; لکن ظاهرا وضع آن زمان، به گونه اي خواهد بود که سفر

مدينه فاضله اسلامي، در حقيقت آرمان شهر آسايش و رفاه همگاني است. رفاه و تنعم به گونه اي خواهد بود که ديگر نيازمندي در سطح جامعه يافت نمي شود; چون توزيع عادلانه منابع و ثروت جايي براي فقر و طبقه ضعيف باقي نمي گذارد. در آن جامعه، مانند جوامع کنوني عمل نمي شود که بيش

بشر در چندين قرن اخير، براي آسايش تن، هر چه فرمول اقتصادي و سياسي و هر چه امکانات علمي و تکنيکي در اختيار داشته، به استخدام در آورده است تا شايد بتواند آسايش اين جهاني انسان را بدو باز گرداند. حال آن که او، پس از اين همه تلاش، هيچ گونه آرامشي در خود نمي

واقعيت اين است که غيبت کوتاه مدت حضرت مهدي عليه السلام نوعي آماده سازي براي غيبت طولاني بود و غيبت طولاني اش مقدمه ظهور و حضور تمام عيار در جامعه انساني و غيبت صغري يک حالت ميانه اي بود، ميان «غيبت کبري» و «عصر ظهور». در غيبت «کبري» رابطه گسترده و کامل امت باامام راستين

نامه اي ديگر از حضرت مهدي عليه السلام در روز پنجشنبه، 23 ماه ذيحجه به سال 412 هجري به «شيخ مفيد» رسيد که چنين است: «من عبدالله المرابط في سبيله الي ملهم الحق و دليله.» يعني: از سوي بنده (برگزيده) خدا همو که مرزبان دين و مقررات الهي است، به سوي کسي که حقيقت به

همه مي دانيم که زراعت و کشاورزي از منابع مهم ثروت ملي و از موارد اساسي پاسخگويي به نيازهاي مادي جامعه و از وسايل تأمين مواد غذايي در جهان انسان و حيوان است و خداوند آب و خاک را در اختيار بشر نهاده است تا از امکانات و برکات زمين بهره گيرد. از اين رو

از نويد دهندگان به وجود گرانمايه حضرت مهدي عليه السلام چهارمين امام نور، حضرت سيد الساجدين عليه السلام است. بسيار و شايسته ي تعمق و آگاهي است که آن حضرت، در شرايط و روزگار مرگبار و ظالمانه، به اين اصل عقيدتي اشاره فرموده که قلم از بيان آن ناتوان است. آن حضرت هم زمان با