فرقه های سری

کابينه رژيم صهيونيستي در تاريخ 5/7/1950 قانون بازگشت را به تصويب رساند که به موجب آن هر يهودي قانوناً ـ به مجرد آنکه يهودي باشد ـ حق بازگشت و سکونت در اسرائيل را پيدا مي کند. متن اين مصوبه بدين شرح بود: هر يهودي حق دارد که به اين سرزمين بازگردد و با مهاجرت به […]

صهيونيسم نام يک جنبش فعال سياسي در سده اخير مي‌باشد که به ‌واسطه گستردگي فعاليت‌هاي آن نام آن هر روزه در رسانه‌ها شنيده مي‌شود. با توجه به عدم آشنايي افکار عمومي و بسياري از اهل فن با ماهيت اين جريان سياسي و خلط اين موضوع با مباحث اسرائيل که فقط يکي ازدستاوردهاي صهيونيسم است اين

جناح راست افراطي در طول تاريخ ايالات متحده نقش آشکار و نهاني را ايفا کرده است. شايد بتوان گفت، اوج تأثير اين جناح بر سياست‌هاي خارجي آمريکا پس از روي کار آمدن جورج دبليو بوش نمايان شده است. البته در اين ميان نبايد از هواداران اسرائيل سخن نگفت. برخي از فعال‌ترين عناصر پشتيبان «آزادي عراق»

صهيون در زبان عبري، به معناي پر آفتاب و نيز نام كوهي در جنوب غربي بيت‌المقدس است. كوه صهيون زادگاه و آرامگاه داود پيامبر(ع) و جايگاه سليمان (ع) بود. گاه اين واژه نزد يهوديان به‌معناي شهر قدس، شهر برگزيده و شهر مقدس آسماني به‌كار مي‌رود؛ ولي در متون ديني يهود، صهيون به آرمان و آرزوي

خلاصه تاسيس دولت ملي انحصارگراي يهودي در فلسطين به دهه ????، زماني که «تئودور هرزل»، روزنامه‌نگار «ويني» صهيونيسم سياسي را به شکل عيني و ملموسي مطرح کرد، بازمي‌گردد. از اين زمان، اين صهيونيسم سياسي بود که به سوي قانونمند شدن پيش رفت و به عنصر مرکزي ماهيت دولت اسرائيل تبديل شد و هنگامي به اهدافش

 اسراييل : شكست صهيونيسم سكولار و پيروزي مذهبي‌ها از دولت يهود تا « دولت توراتي» در جامعه‌ي اسراييل شكافي افتاده است‌‌. منظور شكاف بين يهوديان و عربها نيست‌. خير اين شكافي است بين خود يهوديان‌: بين بنيادگرايان مذهبي و سكولاريست‌ها‌. افرايم كيشون طنز‌نويس اسراييلي در سال‌هاي پنجاه -‌البته به طنز- پيشنهادي كرد كه امروز -‌البته

 صهيونيسم از زمان شكل گيري به عنوان يك جنبش و پس از آن تاسيس رژيم اسراييل با سيطره بر رسانه هاي گروهي و وسايل ارتباط جمعي , افكار جهانيان را به تسخير خود درآورد. يكي از مهمترين ابزارهاي تبليغاتي كه اين جنبش توانست در خدمت خود درآورد , سينما است , زيرا اين مقوله به

يهوديان معاند و فاسق، در طول تاريخ چند هزار ساله، عامل جنگ و تباهي و بر پاکننده فساد و تباهي در جهان بوده اند. اکنون، مصداق کامل يهوديان معاند و فاسق، بدون شک صهيونيستهايي هستند که از هيچ گونه جناياتي خودداري نمي کنند. اين گروه بقدري جنايت پيشه هستند که مورد انتقاد شديد عامه يهوديان

«صهيونيستها با انگيزه حکمراني، رياست طلبي، توسعه طلبي، جهانخواري، کينه جويي و انتقام از ديگر اديان و اقوام به ان تصرف فلسطین و تشکيل يک دولت تحميلي به نام اسرائيل اقدام کردند و نام آن را متظاهرانه دفاع از هويت يهوديان و تقويت دين يهود و انجام وظيفه ديني و توراتي براي تحقق وعده تورات

 سازمان موساد*، كه مسئوليت جمع آوري اطلاعات انساني، عمليات مخفي و ضدتروريسم را برعهده دارد، تمركز خود را بر ملت هاي عرب و سازمان هاي عربي در سراسر جهان معطوف كرده است.اين موسسه همچنين مسئول جنبش مخفي مهاجران يهودي براي خروج آنها از سوريه، ايران و اتيوپي و مهاجرت دادن آنها به اسرائيل مي باشد.

بررسي صهيونيسم و تفکر درباره جلوه‌ها و جوانب گوناگون آن، امري دشوار و دراز دامن است و اقتضا دارد که با حوصله و صلابت ويژه‌اي به آن پرداخته شود؛ زيرا در اين حوزه کاملاً‌ ويژه، مسأله‌اي که پژوهشگر، متفکر، منتقد و … با آن روبه‌رو است، امر علمي محض با شرايط حاکم بر مسائل و

برخي پژوهشگران تمايل دارند که صهيونيسم را به علت يهودي بودن اصول و ريشه هاي آن جنبشي يهودي بنامند. برخي نيز بر آن رفته اند که صهيونيسم جنبشي نازيستي، نژادپرستانه و پيرو   است و جنبه انحرافي تمدن غرب و دمکراسي است. اما نگاه دقيق به جنبش صهيونيسم از طريق در نظر گرفتن موقعيت تاريخي

کتاب «بن مايه‌هاي ديني و تاريخي صهيونيسم» نوشته سميه خزائي، به تمايزات ديني و تاريخي يهود با حزب سياسي صهيونيسم پرداخته و با کندوکاوي محققانه، نشان داده است که صهيونيسم از دل ايدئولوژي ديني ـ يهودي برنخاسته، بلکه پشتوانه شکل‌گيري آن ايدئولوژي سياسي و فکري غرب است و ارتباطي به دين يهود ندارد. يهود به

بررسي تاريخ سياسي اروپا و روند شکل گيري صهيونيسم نشان مي دهد که ريشه هاي صهيونيسم عمدتا غيريهودي است و آن را بايد در نظام هايي چون جنبش اصلاح ديني در اروپا ، ظهور  پيورتين ها در انگلستان ، جنگهاي تجاري هلند و بريتانيا، رقابت بريتانيا و فرانسه و انگيزه هاي امپرياليستي و مذهبي انگليس

يهود مادامي كه خود را ملّت برگزيده خداوندو بقيّه را حيوانات انسان نما مي‏دانند، از ارتكاب هيچ جرم و جنايتي مضايقهنكرده،به هر عمل ناشايست و خطرناكي دست مي‏زنند بنا بر اين نبايد تعجب كنيم وقتي بشنويمكه يهود داراي دو عيد مقدّس است كه اين عيدها بدون تناول خون تمام نمي‏شود: اول ـ عيد يوريم در

محاسبي موسس اين مکتب حارث بن اسعد محاسبي است.وي از مردم بصره و ساکن بغدا بود و در سال 243 درگذشته است. اعتقاد محاسبي بر رضا بود . در مورد اين واژه دو معني متصور است: 1- مقام 2- احوال در مورد رضا دومعني را بيان مي کنند: 1- رضاي خدا از انسان : برابر

در طول‌ تاريخ‌ گروهي‌ از اقليت‌ يهودي‌ که‌ به‌ حضرت‌ عيسي(ع) نگرويده‌ بودند متکبرانه‌ خدا را در انحصار خود مي‌پنداشتند و همواره‌ خود را تافته‌اي‌ جدابافته‌ احساس‌ مي‌کردند. حس‌ قدرت‌طلبي‌ آنان‌ موجب‌ شده‌ بود تا همواره‌ عليه‌ قدرت‌هاي‌ زمان‌ خود فتنه‌انگيزي‌ کنند و آرزوي‌ تجديد امپراطوري‌ داوود و حکومت‌ يهود را در دل‌ بپرورانند و

مي خواهيم درباره اين مطلب صحبت کنيم که «عرفان چيست؟» خواستگاه عرفان چه چيزي است؟ و چگونه مي توان عرفان را مطالعه کرد؟ نکته اول اين است که ما به عرفان چه نگاهي داشته باشيم و آيا عرفان هم مثل ساير علوم نظير مثل فلسفه، کلام، تفسير و… يک علم محسوب مي شود؟ يا خير.

يكى از مهمترين فرقه هاى صوفى در تركيه امروز، فرقه خلوتيه جَرّاحيه در كشور مصر گسترش يافت و از آن به بعد تاكنون در آنجا پابرجا مانده است. اين فرقه رشد قابل توجهى را در قرن سيزدهم هجرى/نوزدهم ميلادى، به ويژه، درنتيجه تعاليم كمال الدين البكرى، مؤسس شاخه «بكريه» خلوتيه، كسب كرد. علاوه بر اين،

نگاهي بر آسيب‌ها و اشکالات فرق صوفيه   بحث پيرامون فرقه‌هاي صوفيه از دو جهت داراي حساسيت و اهميت ويژه‌اي است: نخست آن‌که، اين فرقه‌ها در جوامع اسلامي بسيار متنوع و تأثيرگذارند و به همين دليل، داوري يکساني نيز نمي‌توان بر ‌آن‌ها داشت و لازم است با دقت و بدون پيش‌داوري آن‌ها را گزارش و

وهابي ها، تبليغات سوئي را بر عليه شيعه به راه انداخته و برخي اعمال شيعيان را شرک دانسته و آنها را مشرک معرفي مي کنند. با صرف ميليونها دلار، هزاران کتاب بر عليه شيعه و معتقدات آنها تاليف و در حد وسيعي چاپ و در ميان مسلمانان، خصوصا در ايام حج توزيع کرده اند. قبل

تفاوت عرفان و تصوف   كلمه عارف و عرفان در روايات شيعه بسيار زياد است و چون مخالفت با صوفيه اوج گرفت از اوايل قرن چهارم لفظ عارف را به جاي صوفي براي خود قرار دادند . وشهيد مطهري در بحثي راجع به اينكه عارف از چه زماني باب شده ميگويند كه قدر مسلم اين

تحقيق حاضر بحثي بسيار فشرده در خصوص شبهاتي است که فرقه وهابيت طرح کرده و در ضمن آن به ساير فرقه مسلمين، خصوصاً شيعيان حمله مي کند. لذا در ابتدا لازم است مطالب کوتاهي در خصوص تاريخچه پيدايش فرقه وهابيت و وابستگي فکري آنان توضيح داده شود.اين فرقه توسط محمدبن عبدالوهاب در قرن دوازدهم هجري

تصوف به عنوان يکي از انحرافات جدي در امت اسلام ، دوران پر فراز و نشيبي را طي نموده است ، اهل بيت عليهم السلام به عنوان رهبران الهي از همان ابتداي تشکيل اين جريان به مخالفت با اين جريان پرداختند. اين انحراف از بين اهل سنت آغاز گرديد و تقريبا تا دوران صفويه در

يکي از مسايلي که ابن تيميه بنيان گذار فکري وهّابيت، به نشر آن همّت گماشت اعتقاد به جسمانيت خداوند متعال و اثبات لوازم جسمانيت مانند: قرار گرفتن بر روي کرسي، خنديدن، راه رفتن و مانند اين‏ها براي حقّ تعالي بود. ابن تيميه گفته است: وليس في کتاب اللّه ولا سنّه رسوله ولا قول أحد من

در تعريف لغوي و اصطلاحي شَطَح، اختلافات زيادي وجود دارد. از ديدگاه صوفي، شَطَح در زبان راندن عبارتي است که به ظاهر گزاف و گران و سنگين باشد، مانند «انا الحق» حلاج و «سبحاني ما اعظم شأني» بايزيد بسطامي. و از ديدگاه فقه، يعني به زبان راندن عبارات کفرآميز که منع شرعي دارد. صاحب تاج‏العروس

در تعبيرى كلى، تصوف را مى توان به درونى كردن و تقويت ايمان و عمل اسلامى تعريف كرد; اما قرن هاست كه موافقان و مخالفان، واژه عربى صوفى را در معانى بسيار گوناگونى به كار برده اندکه هم در منابع اصلى و هم فرعى بازتاب يافته است. درباره اشتقاق اين كلمه بحث هاى فراوانى شده

بيش از هزار سال پيش شيخى به نام على بن احمد، از اهالى بوشنج در شرق ايران، شكوه كرد كه كمتر كسى مى داند «تصوف» چيست. او به زبان عربى گفت: «امروزه تصوف نامى است بى حقيقت، اما پيش از اين حقيقتى بود بدون نام.» امروزه در غرب، اين نام بيشتر شناخته شده است، اما

  در جهان اسلام كسى را كه تقريباً به هر گونه رازورزى، مشغول باشد، صوفى مى دانند[1]. اين نام از واژه عربىِ صوف به معناى پشم برگرفته شده است. اين پوشش رسم برخى از نخستين زاهدانى بود كه پيشينيانِ تصوّف متأخر بودند. البته صوفيسم يا تصوّف نوعى فلسفه نيست; بلكه تجربه اى است عرفانى كه

اشاره   اين مقاله در مرحله اوّل به معرفى اجمالى طايفه ملامتيه نيشابور در قرون اوليه پرداخته و سپس به تفاوت هاى نظرى و عملى اين طايفه با صوفيان ديگر، و اينكه آنان در مقابله با زهدفروشى و رياكارى صوفيانه دوران خود نهضتى مبتنى بر بازگشت به خلوص و زهد قرون اوليه اسلامى و دورى