بردباری، بی تابی و تعجيل در كار خير

بردباری، بی تابی و تعجيل در كار خير

بردباري   مقام بردبار     كادَ الحَليمُ أنْ يَكونَ نَبِيّاً.(3/1288؛ بحار: 43/70)     آدم بردبار به پيامبري نزديك است. بي تابي صداهاي ناخوشايند در نزد خدا    صَوتانِ يُبغِضُهما اللَّهُ: اعْوالٌ عند مُصيبَةٍ، ومِزْمارٌ عند نِعمةٍ.    (2/712؛ تحف العقول: 40) دو آواز است كه خداوند دشمن دارد: شيون و فغان در

امر به معروف و نهي از منكر

امر به معروف و نهي از منكر

مقام خليفه اللهي در امر به معروف و نهي از منكر     مَن أمَرَ بِالمَعروفِ ونَهي عَنِ المُنكَرِ فهُوَ خَليفَةُ اللَّهِ في الأرضِ، وخَليفَةُ رَسولِهِ. (8/3698؛ مستدرك الوسائل: 12/179)     هر كه امر به معروف و نهي از منكر كند، او جانشين خدا و جانشين رسول او در زمين است.

بخشندگي

بخشندگي

بخشندگي، صفت الهي     السَّخاءُ خُلُقُ اللَّهِ الأعظَمُ.(5/2426؛ كنزالعمال: 15926)     بخشندگي خوي بزرگ خداوند است. نزديك بودن انسان بخشنده به خداوند     السَّخِيُّ قَريبٌ مِنَ اللَّهِ، قريبٌ مِن الناسِ، قَريبٌ مِن الجَنَّةِ.    (5/2428؛ بحار: 73/308) شخص بخشنده به خدا، نزديك است؛ به مردم نزديك است؛ به بهشت نزديك است.

بدزباني

بدزباني

 پيامد بدزباني و زشت گويي     ما كانَ الفُحشُ في شي‏ءٍ قَطُّ الّا شانَهُ، ولا كانَ الحَياءُ في شي‏ءٍ قَطُّ الّا زانَهُ.     (9/4542؛ بحار: 79/111) زشت گويي( و زشت كرداري) هرگز در چيزي نبود، مگر اين كه آن را عيبناك گردانيد و شرم و حيا هرگز در چيزي نبود

تجارت

تجارت

تبليغ دروغ از كالا     ثلاثةٌ لا يَنْظُرُ اللَّهُ الَيهِم… والمُزَكّي سِلْعَتَهُ بالكَذِبِ.(2/620، بحار: 75/211)     خداوند به سه گروه نگاه نمي كند… و گروهي كه از كالاي خود تبليغ دروغ كنند.  كاسب راستگو، همنشين شهدا     التّاجرُ الأمينُ الصَّدوقُ المسلِمُ معَ الشّهداءِ يَومَ القيامةِ.  (620/2؛ كنزالعمال: 9216) كاسب درستكارِ

برادري

برادري

 مؤمنان، برادر يكديگر     المؤمنونَ اخْوَةٌ، تَتَكافي دِماؤهُم، وَهُمْ يَدٌ علي مَن سِواهُم، يَسْعي بذِمّتِهم أدناهُم. (1/64؛ امالي مفيد: 18)     مؤمنان برادرند، خونشان برابر و در برابر ديگران يكدست اند. و كمترين آنان (مي‏تواند) كسي را در امان همه مسلمانان درآورد.  ازدياد برادران     استكْثِروا مِن الاخوانِ؛ فانَّ لكلِّ

پیری و پیشه وری

پیری و پیشه وری

پيري  پيري و جوان شدن آرزو     يَهرَمُ ابنُ آدَمَ وتَشِبُّ مِنهُ اثنَتانِ: الحِرصُ والأمَلُ.(14/6658؛ تحف العقول: 56)   آدمي‏زاد پير مي‏شود و دو چيز در او جوان مي‏گردد: آزمندي و آرزو. حرص پيران به دنيا     يَهرَمُ ابنُ آدَمَ ويَشِبُّ مِنهُ اثنانِ: الحِرصُ علَي المالِ، والحِرصُ علَي العُمرِ. (14/6658؛ الخصال:

پرخوري

پرخوري

 پرخوري عامل بيماري روح و جسم     مَنْ قَلَّ طُعْمُهُ صَحَّ بَطْنُهُ وَصَفَا قَلْبُهُ، وَمَنْ كَثُرَ طُعْمُهُ سَقُمَ بَطْنُهُ وقَسَا قَلْبُهُ. (1/156؛ تنبيه الخواطر: 1/46) آن كه غذا كم خورَد، معده ‏اش سالم ماند و صفاي دل يابد. و هر كه پرخور باشد معده ‏اش بيمار و قلبش سخت شود.

تهمت و ترحم

تهمت و ترحم

تهمت  سزاي تهمت به مؤمن     مَن بَهَتَ مؤمناً أو مؤمنةً أو قالَ فيهِ ما ليسَ فيهِ أقامَهُ اللَّهُ تعالي يومَ القيامةِ علي تَلٍّ مِن نارٍ حتّي يَخرُجَ مِمّا قالَهُ فيهِ.(2/592؛ بحار: 75/19)     هر كس به مرد يا زن مؤمن بهتان زند يا درباره او چيزي بگويد كه از

بخل

بخل

بخيل ترين مردم    انَّ أبخَلَ الناسِ مَن ذُكِرتُ عِندَهُ ولَم يُصَلِّ عَلَيَّ.(7/3164؛ كنزالعمال: 2144)     بخيل‏ ترين مردم، كسي است كه نام من نزد او برده شود و بر من درود نفرستد. كم آسايش ترين مردم     أقلُّ النّاسِ راحةً البخيلُ.(1/446؛ بحار: 73/300)     آدم بخيل، كمترين آسايش را

توكل

توكل

 توكل به خدا، راه كسب تقوا     مَن أحَبَّ أن يَكونَ أتقَي النّاسِ فلْيَتَوكَّلْ علَي اللَّهِ(14/7038؛ معاني الاخبار: 196)     هر كه دوست دارد با تقواترين مردم باشد، بايد به خدا توكّل كند. توكل بر خدا، نيروبخش انسان مؤمن     مَن أحَبَّ أن يَكونَ أقوَي النّاسِ فلْيَتَوكَّلْ علَي اللَّهِ تعالي.  

بهشت و بهشتيان

بهشت و بهشتيان

 بيشترين سبب ورود به بهشت     أكْثَرُ ما تَلِجُ بهِ اُمَّتي الجَنّةَ: تَقْوي اللَّهِ وحُسْنُ الخُلقِ.(2/796؛ كافي: 2/100)     امّت من بيشتر به سبب دو چيز وارد بهشت مي‏شوند: خدا پروايي و خوشخويي سه خصلت بهشتي     ثلاثٌ مَن لَقِيَ اللَّهَ عزّ و جل بهِنَّ دَخلَ الجَنّةَ مِن أيِّ بابٍ

توانگري

توانگري

 توانگري، پشتيبان پرهيزكاري     نِعمَ العَونُ علي تَقوَي‏اللَّهِ الغِني.(9/4402؛ مستدرك الوسائل: 13/1)     توانگري، چه نيكو ياوري است براي پرهيزگاري از خدا. راه ثروتمند شدن     مَن أرادَ أن يَكونَ أغنَي الناسِ فَلْيَكُنْ بما في يَدِ اللَّهِ أوثَقَ مِنهُ بما في يَدِ غَيرِهِ.(9/4406؛ كافي: 2/139)     هر كه مي‏خواهد توانگرترين

بلا و گرفتاري

بلا و گرفتاري

بي بلا، منفور خدا     انَّ اللَّهَ يُبغِضُ العِفْرِيَةَ النِّفْرِيَةَ الّذي لَم يُرْزَأْ في جِسمِهِ ولامالِهِ.    (2/572؛ بحار: 81/174) خداوند انسان شيطان صفتي را كه بلاي جسمي و مالي نمي‏بيند دشمن دارد.  پرورش مؤمن با بلاء     انَّ اللَّهَ لَيُغذّي عَبدَهُ المؤمنَ بالبلاءِ كما تُغذِّي الوالِدَةُ ولَدَها باللَّبَنِ.  (2/574؛ بحار:

تعصب

تعصب

پرهيز از تعصب [بي جا و بي مورد]     مَن تَعَصَّبَ أو تُعُصِّبَ لَهُ فقَد خَلَعَ رِبْقَ الايمانِ مِن عُنُقِهِ.(8/3794؛ كافي: 2/308)     كسي كه تعصّب بورزد يا برايش تعصّب بورزند، حلقه ايمان را از گردن خويش باز كرده ‏است. خالي كردن قلب از تعصب [بي جا و جاهليت]    

بی نیازی، برکت و اطعام

بی نیازی، برکت و اطعام

بي نيازي بي نيازترين مردم     اِرْضَ بِقَسْمِ اللَّهِ تَكُنْ أغنَي الناسِ.(5/2092؛ بحار: 69/368)     به قسمت خدا راضي باش، بي‏نيازترين مردم خواهي بود. بركت  عوامل بي بركتي     أرْبَعٌ لا تَدخُلُ بَيتاً واحدةٌ مِنهُنَّ الّا خَرِبَ ولَم يَعْمُرْ بالبَرَكةِ: الخِيانةُ، والسَّرِقةُ، وشُربُ الخمرِ، والزِّنا.(1/488؛ بحار: 79/19)     چهار چيز

تقوا

تقوا

 بزرگ و فراوان بودن عملِ همراه با تقوا     كُن بالعَمَلِ بالتَّقوي أشَدَّ اهتِماماً مِنكَ بالعَمَلِ بغَيرِهِ؛ فانّهُ لا يَقِلُّ عَملٌ بالتَّقوي، وكَيفَ يَقِلُّ عَملٌ يُتَقَبَّلُ ؟!(14/7002؛ بحار: 70/286)     به عملِ با تقوا بيشتر اهتمام داشته باش تا به عملِ بدون تقوا؛ زيرا هيچ عملي كه با تقوا توأم

پارسايي

پارسايي

پارسايي، اساس ايمان     لكلِّ شَي‏ءٍ اُسٌّ، واُسُّ الايمانِ الوَرَعُ.(14/6754؛ كنزالعمال: 7284)     هر چيزي بنيادي دارد و بنياد ايمان پارسايي است. پارسايي، ملاك و معيار دين     مِلاكُ الدِّينِ الوَرَعُ.(14/6754؛ كنزالعمال: 7300)     قوام دين بر پارسايي است.  برترين بخش دينداري     أفضَلُ دِينِكُمُ الوَرَعُ.(14/6754؛ بحار: 70/304)     برترين

تكبر

تكبر

 متكبران، منفورترين‏ ها     أمقَتُ الناسِ المُتَكبِّرُ.(11/5084؛ بحار: 73/231)     منفورترين مردمان، شخص متكبّر است.  بدترين بندگان خدا     ألا اُخبِرُكُم بِشَرِّ عِبادِ اللَّهِ؟ الفَظُّ المُتَكبِّرُ، ألا اُخبِرُكم بخَيرِ عِبادِ اللَّهِ ؟ الضَّعيفُ المُستَضعَفُ.(7/3246؛ كنزالعمال: 5944)     آيا شما را از بدترين بندگان خدا آگاه نسازم؟ درشتخوي متكبّر؛ آيا شما

امت

امت

 بهترين افراد امت     خَيْرُ اُمّتي أزْهَدُهُمْ في الدُّنْيا، وأرْغَبُهُمْ في الآخِرَةِ.(1/194؛ تنبيه الخواطر: 2/123)     بهترين افراد امّت من آنان اند كه به دنيا بي‏اعتناتر و به آخرت مشتاق‏ ترند. گزيده ترين فرد امت     خَيْرُ اُمّتي مَنْ هَدَمَ شَبابَهُ في طاعةِ اللَّهِ، وفَطَمَ نَفْسَهُ عَنْ لَذّاتِ الدُّنْيا وتَوَلَّهَ

تحقير

تحقير

 نهي از تحقير بندگان خدا     لا يَزْرَأنَّ أحدُكُم بأحدٍ من خَلقِ اللَّهِ فانَّهُ لا يَدري أيُّهُم وليُّ اللَّهِ.    (3/1224؛ بحار: 75/147) هيچ يك از شما نبايد احدي از بندگان خدا را خوار و بي مقدار شمرد؛ زيرا نمي‏داند كه كدام يك از آنها دوست و ولّي خداست.  احترام به

ايمان

ايمان

 ترجيح پيامبر بر خود     لا يُؤمنُ عَبدٌ حتّي أكونَ أحَبَّ الَيهِ مِن نَفْسِهِ، وتَكونَ عِتْرَتي الَيهِ أعَزَّ مِن عِتْرَتِهِ، ويكونَ أهْلي أحَبَّ الَيهِ مِن أهْلِهِ، وتكونَ ذاتي أحَبَّ الَيهِ مِن ذاتِهِ.(2/972؛ علل الشرايع: 140)     هيچ بنده‏اي ايمان ندارد مگر آن‏كه مرا از خودش بيشتر دوست بدارد و خاندان

پاكيزگي و پاکدامنی

پاكيزگي و پاکدامنی

پاکیزگی   بناي اسلام بر پاكيزگي     تَنَظَّفوا بكُلِّ ما استَطَعتُم؛ فانَّ اللَّهَ تعالي بَنَي الاسلامَ علَي النَّظافَةِ، ولَن يَدخُلَ الجَنَّةَ الّا كُلُّ نَظيفٍ.(13/6342؛ كنز العمال: 26002)     خودتان را با هر وسيله‏اي كه مي‏توانيد پاكيزه كنيد؛ زيرا كه خداوند متعال اسلام را بر پايه پاكيزگي بنا كرده است و

انصاف و انفاق

انصاف و انفاق

انصاف  مؤمن حقيقي، منصف ترين مردم     مِن واسَي الفَقيرَ، وأنصَفَ النّاسَ مِن نَفسِهِ، فذلكَ المؤمِنُ حَقّاً.    (13/6310؛ الخصال: 47) كسي كه به تهيدست كمك مالي كند و نسبت به مردم از خود انصاف به خرج دهد، چنين كسي مؤمن حقيقي است. انفاق  جزاي منع انفاق     مَن مَنَعَ مالَهُ

پشيماني، پذیرش عذر و اجتناب از حرام

پشيماني، پذیرش عذر و اجتناب از حرام

پشیمانی  بيشترين پشيماني در قيامت     انَّ أشَدَّ النّاسِ نَدامَةً يَومَ القِيامَةِ، رجُلٌ باعَ آخِرَتَهُ بدُنيا غَيرِهِ.    (3/1192؛ كنزالعمال: 14936) پشيمان‏ترين مردمان در روز رستاخيز كسي است كه آخرت خود را براي دنياي ديگري بفروشد (فروخته باشد). پذیرش عذر پذيرفتن عذر عذرخواهان     مَن‏لَم‏يَقبَلِ‏ المَعذِرَةَ مِن‏مُحِقٍّ أو مُبطِلٍ، لَم‏يَرِدْ عَلَيَّالحَوضَ.(8/3534؛

انتظار فرج و امید و آرزو

انتظار فرج و امید و آرزو

انتظار فرج  ظهور حتمي مهدي(عج)     يَلي‏رجُلٌ مِن أهلِ‏بيتي يُواطِيُ اسمُه اسمِي، لَو لَم يَبْقَ مِن الدُّنيا الّا يَومٌ لَطوَّلَ اللَّهُ ذلكَ اليومَ حتّي يَليَ.(1/338؛ كنزالعمال: 3866)     مردي از خاندان من حكومت خواهد كرد كه نامش با نام من يكي است. اگر از دنيا جز يك روز نمانده باشد

امانتداري

امانتداري

امانتداري و ثروتمندي     الأمانَةُ تَجلِبُ الغَناءَ، والخِيانَةُ تَجلِبُ الفَقرَ.(10/4676؛ بحار: 75/114)     امانتداري، توانگري مي آورد و خيانت (در امانت) به فقر مي كشاند.  امانتداري و ايمان     لا ايمانَ لِمَن لا أمانةَ لَهُ.(1/410؛ بحار: 72/198)     آن كه امانتدار نيست، ايمان ندارد.  مهم شمردن امانتداري     لَيس مِنّا

امامت

امامت

ضرورت شناخت امام     مَن ماتَ وَهُوَ لا يَعرفُ امامَهُ ماتَ مِيتةً جاهليّةً.(1/218؛ بحار: 23/76)     هر كه بميرد و امام خود را نشناخته باشد به مرگ جاهلي مرده ‏است.  فرمان نبردن از حاكم جور     لا طاعةَ لِمَنْ لَمْ يُطِعِ اللَّهَ.(1/234؛ كنزالعمال: 14872)     از كسي كه فرمانبردار خدا

اسراف و اسلام

اسراف و اسلام

اسراف نشانه‏ هاي اسرافكار     أمّا علامةُ المُسرِفِ فأربَعةٌ: الفَخرُ بالباطِلِ، ويَأكُلُ ما لَيسَ عِندَهُ، ويَزهَدُ في اصطِناعِ المَعروفِ، ويُنكِرُ مَن لا يَنتَفِعُ بِشَي‏ءٍ مِنهُ.(5/2460؛ تحف العقول: 22)     اسرافكار چهار نشانه دارد: به كارهاي باطل مي‏نازد، آنچه را فراخور حالش نيست مي‏خورد، در كارهاي خير بي‏رغبت است و هر

استفاده از عمر و برنامه ریزی

استفاده از عمر و برنامه ریزی

استفاده از عمر  غنيمت شمردن فرصت‏ ها     مَن فُتِحَ لَهُ بابٌ مِن الخَيرِ فَلْيَنتَهِزْهُ؛ فانّهُ لايَدرِي مَتي يُغلَقُ عَنهُ.(10/4584؛ كنزالعمال: 43134)     هر كس كه دري از خير به رويش گشوده شود، بايد آن را غنيمت شمرد؛ زيرا كه نمي داند آن در، كي به رويش بسته مي شود.

مطلبی پیدا نشد
اشتراک گذاری این صفحه در :
ما را در رسانه های اجتماعی دنبال کنید
به بالا بروید