بخشندگی، صفت الهی
السَّخاءُ خُلُقُ اللَّهِ الأعظَمُ.(۵/۲۴۲۶؛ کنزالعمال: ۱۵۹۲۶)
بخشندگی خوی بزرگ خداوند است.
نزدیک بودن انسان بخشنده به خداوند
السَّخِیُّ قَریبٌ مِنَ اللَّهِ، قریبٌ مِن الناسِ، قَریبٌ مِن الجَنَّهِ. (۵/۲۴۲۸؛ بحار: ۷۳/۳۰۸)
شخص بخشنده به خدا، نزدیک است؛ به مردم نزدیک است؛ به بهشت نزدیک است.
تَجافَوا عن ذَنبِ السَّخِیِّ فانَّ اللَّهَ آخِذٌ بیدِهِ کُلَّما عَثَرَ.(۵/۲۴۳۰؛ کنزالعمال: ۱۶۲۱۲)
از خطای بخشنده درگذرید؛ زیرا که هر بار بلغزد، خداوند دست او را میگیرد
برترین بخشندگی
أجْوَدُ النّاسِ مَن جادَ بنَفسِهِ ومالِهِ فی سبیلِ اللَّهِ.(۲/۹۱۰؛ نوادر راوندی: ۲۰)
بخشنده ترینِ مردمان کسی است که جان و مال خود را در راه خدا ببخشد.
