دسته بندی :امام علی

مردم در این وقت برای شناسائی ظالمین به خود به حرکت در می آیند، و هر یک گریبان ظالمی را که به او ستم کرده میگیرد و دست از او بر نمی دارد. پس هیچکس باقی نمی ماند که از برای او در نزد شخص دیگری مظلمه ای باشد مگر

در «نهج البلاغه» وارد است که: آگاه باشید که ظلم بر سه گونه است: ظلمی که مورد آمرزش قرار نمی گیرد، و ظلمی که رها نمی شود، و ظلمی که آمرزیده میشود و مورد بازخواست و مؤاخذه واقع نمی گردد. اما ظلمی که آمرزیده نمی شود، شرک به خداوند متعال

در «نهج البلاغه» وارد است که: «سئل علیه السلام: کیف یحاسب الله الخلق علی کثرتهم؟ فقال علیه السلام: کما یرزقهم علی کثرتهم. فقیل: کیف یحاسبهم و لا یرونه؟ فقال علیه السلام: کما یرزقهم و لا یرونه؛ از أمیرالمؤمنین علیه السلام پرسیدند: چگونه با وجود کثرت مخلوقات خداوند از آنها حساب

در صدر اسلام، قانون در اجتماع مسلمین قوی بود، گریبان نزدیکان و خویشان زمامداران را نیز می گرفت. وقتی که علی علیه السلام مطلع شد که دخترش از بیت المال مسلمین گلوبندی را به عنوان عاریه – البته با قید ضمانت – گرفته و در روز عید از آن استفاده

در روایت آمده است که علی علیه السلام در پای دیواری نشسته بود، متوجه شد که دیوار شکسته است و ممکن است فرو ریزد، فورا برخاست و از آنجا دور شد. مردی اعتراض کرد که از قضاء الهی می گریزی؟ یعنی اگر بنا باشد تو بمیری خواه از کنار دیوار

از رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم سؤال شد: حرزهایی به عنوان استشفا مورد استفاده قرار می گیرد (مطابق نقل غزالی در احیاءالعلوم از دوا و حرز هر دو سؤال شد)، آیا می تواند این امور جلوی قدر الهی را بگیرد؟ فرمود: انها من قدر الله (بحارالانوار

عدالت یکی از مسائلی است که به وسیله اسلام حیات و زندگی را از سر گرفت و ارزش فوق العاده یافت. اسلام به عدالت، تنها توصیه نکرد و یا تنها به اجراء آن قناعت نکرد بلکه عمده اینست که ارزش آنرا بالا برد. فرد باهوش و نکته سنجی از امیرالمؤمنین

در بصائرالدرجات ص 24 با سند متصل خود از بعضی از اصحاب امیرالمؤمنین علیه السلام نقل کرده است که: عبدالرحمن بن ملجم مرادی با جماعتی از مسافرین و وافدین مصر در کوفه وارد شد، و آنها را محمدبن ابی بکر «ره» فرستاده، و نامه معرفی آن مسافرین و وافدین در

از فرمایشات امیرالمؤمنین علیه السلام است که: «فَإن الْغَایَةَ أَمَامَکُمْ، وَ إن وَرَآءَکُمُ الساعَةَ تَحْدُوکُمْ تَخَففُوا تَلْحَقُوا، فَإنمَا یُنْتَظَرُ بِأَولِکُمْ ءَاخِرُکُمْ؛ ای مردم! لقاء خدا، نتیجه اعمال، بهشت و دوزخ، در جلوی شماست و مرتباً بسوی آن حرکت می کنید و بدان نزدیک می شوید و آن ساعت مرگ و

خطبه ای هست که امام علی علیه السلام در آن، خلقت همه طیور ولی بیشتر خلقت طاووس را توصیف کرده است، یعنی عجایب خلقت طاووس را به عنوان دلیلی بر وجود خداوند بیان کرده است. در آخر خطبه می فرماید: «سبحان من ادمج قوائم الذرة و الهمجة الی ما فوقهما

یکی از سروران عزیز ما که فعلاً از اعاظم اهل نجف اشرف است و حقاً مرد بزرگواری است، نقل فرمود برای من که: ما از نجف اشرف عیال اختیار کردیم و سپس در فصل تابستان برای زیارت و ملاقات ارحام عازم ایران شدیم، و پس از زیارت حضرت ثامن الائمه

حضرت امیرالمومنین علیه السلام در خطبه های خود، در نشست ها و جلسه ها، در سر و علن مردم را بیدار باش میدهد: ای مردم! این روزگار دراز، این ساعات دهر، این طلوع ها و غروب ها، برای شما فقط همین چند لحظه زندگی است؛ اگر در این لحظات کاری

امام علی علیه السلام می فرماید: «وَ اللَهِ لاَبْنُ أَبِی طَالِبٍ ءَانَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْیِ أُمِّهِ؛ سوگند به خدا که همانا فرزند أبوطالب اُنسش به مرگ بیشتر است از انس کودک به پستان مادرش» (نهج البلاغه خطبه5 و از طبع مصری با تعلیقه عبده، ج1 ص41). این جمله آن

حضرت علی علیه السلام در خطبه 203 نهج البلاغه می فرمایند: «أَیهَا الناسُ! إنمَا الدنْیَا دَارُ مَجَازٍ، وَ ا لاْ خِرَةُ دَارُ قَرَارٍ؛ ای مردم! دنیا سرای گذر است و آخرت خانه قرار و همیشگی». ای مردم! دنیا محل عبور است و شما در آنجا درنگ ندارید و پیوسته در

حضرت امیر علیه السلام در خطبه 183 که دعوت می کند به ریاضت شرعی یعنی به نماز و روزه و شب زنده داری ها و انفاق کردن از اموال، می فرماید: اسهروا عیونکم؛ چشمهای خودتان را بیدار قرار دهید و اضمروا بطونکم؛ و شکمهای خودتان به واسطه کم خوری جمع

تلقی افراد از عبادت یکسان نیست، متفاوت است. تلقی نهج البلاغه از عبادت، تلقی عارفانه است، بلکه سرچشمه و الهام بخش تلقی های عارفانه از عبادتها در جهان اسلام، پس از قرآن کریم و سنت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم، کلمات علی و عبادتهای عارفانه علی

بعد از پیامبر اکرم ما بنده ای به این بندگی جز علی علیه السلام سراغ نداریم. تخمین زده اند در حدود چهل و پنج ساعت از ضربت خوردن تا وفات و شهادت ایشان یعنی تا آن لحظه ای که مرغ روحش به عالم ملکوت پرواز کرد فاصله شد و به

« بخشي از خبر طولاني و پرسشهاي فراواني است که شخصي راهبي معروف به شمعون بن لاوي بن يهودا از حواري عيسي عليه السلام از آنحضرت پرسيد و با وجود کثرت سؤال بتمام آنها جواب فرمود و در نتيجه آن راهب ايمان آورد و آنحضرت را تصديق کرد. و آنچه

1 اي علي! خدا خشنود ميشود از بنده اي که بگويد: پروردگارا مرا بيامرز، زيرا کسي جز تو گناهان را نمي آمرزد. ميفرمايد: اي ملائکه ام! اين بنده ام ميداند که جز من کسي نيست که گناهان او را ببخشد. گواه باشيد که او را آمرزيدم. 2. اي علي! بپرهيز

1 . اي علي! مؤمن داراي سه علامت است: گرفتن روزه، خواندن نماز و دادن زکوة، مردان مؤمن نما و متظاهر نيز سه علامت دارند: چون در حضور باشند تملق گويند، در پشت سر غيبت نمايند و چون بکسي مصيبتي رسد سرزنش کنند. ستم پيشه را سه علامت است: پيوسته

اندرزها و حکمتها از پيغمبر(ص) « وصيت آن حضرت به  امام علي (ع)» 1. اي علي! قسمتي از يقين عبارت از آنست که کسي را در مقابل خشم خدا راضي نگه نداري و بخاطر آنچه خدا بتو داده است ديگري را مدح نگوئي، و بدان جهت که خدا چيزي بتو

خطبه ای است در نهج البلاغه که ظاهرا علی علیه السلام در روزهای اول خلافت ایراد کرده اند. این خطبه راجع به حق و حقوق است و بسیار خطبه با ارزش و پرمعنائی است. این جمله نسبتا معروف است: «الحق اوسع الاشیاء فی التواصف و اضیقها فی التناصف»؛ حق از

شخصی در حضور امیرالمؤمنین علی علیه السلام شروع کرد به مذمت کردن دنیا. شنیده بود که علی (ع) دنیا را مذمت می کند. ولی نمی فهمید که او (از چه جنبه ای) دنیا را مذمت می کند. او خیال می کرد که وقتی علی (ع) دنیا را مذمت می کند،

4. قال الامام علي‏ – عليه السلام – : لا لِباسَ أجمَلُ مِنَ السَّلامَه. «غرر الحكم، ج 6، ص 380» امام علي‏ – عليه السلام – فرمود: هيچ لباسي زيباتر از سلامتي نيست. 5. قال الامام الحسين‏ – عليه السلام – : بادِروا بِصِحَّه الأجسامِ في مُدَّه الأعمارِ. «تحف العقول،

س ـ چرا اسامي ائمه اطهار(ع) به خصوص حضرت علي(ع) و حضرت امام زمان(عج) در قرآن نيامده است؟ ج ـ هر چند در به اعتقاد شيعه و سني بسياري از آيات قرآن كريم درباره حضرت علي(ع) و ساير ائمه(ع) نازل شده است، (جهت اطلاع بيشتر درباره آيات نازل شده در شأن

پرسش  ـ طبق آيه ابتلا مي‏دانيم كه مقام امامت بالاتر از مقام نبوت است. آيا مقام و منصب امامت حضرت علي(ع) و ائمه(ع) با مقام انبياءاولوالعزم برابر است؟ آيا حضرت ابراهيم(ع) كه داراي مقام نبوت و هم امامت بودند از حضرت علي(ع) بالاتر نيستند؟ لطفاً با دليل عقلي توضيح بفرماييد.

پرسش. چگونه حضرت‏ علي عليه ‏السلام در شبانه ‏روز هزار ركعت نماز مي‏خواندند؟ پاسخ: در پاسخ توجه به چند نكته ضروري است: 1. آنچه در تاريخ در مورد حضرت علي عليه‏ السلام و امام سجاد عليه ‏السلام و برخي ديگر از ائمه اطهار عليهم ‏السلام نقل شده، آن نيست كه

پرسش. چگونه ممكن است از سويي حضرت علي عليه‏ السلام در هنگام نماز خارج كردن تيري از پايش را متوجه نشود و از سويي ديگر متوجه سائلي بشود و در حين نماز انگشتر خود را به او هديه بدهد؟ پاسخ: در مورد حال نماز حضرت علي عليه‏ السلام بايد گفت:

 ترجيح پيامبر بر خود     لا يُؤمنُ عَبدٌ حتّي أكونَ أحَبَّ الَيهِ مِن نَفْسِهِ، وتَكونَ عِتْرَتي الَيهِ أعَزَّ مِن عِتْرَتِهِ، ويكونَ أهْلي أحَبَّ الَيهِ مِن أهْلِهِ، وتكونَ ذاتي أحَبَّ الَيهِ مِن ذاتِهِ.(2/972؛ علل الشرايع: 140)     هيچ بنده‏اي ايمان ندارد مگر آن‏كه مرا از خودش بيشتر دوست بدارد و خاندان

انصاف  مؤمن حقيقي، منصف ترين مردم     مِن واسَي الفَقيرَ، وأنصَفَ النّاسَ مِن نَفسِهِ، فذلكَ المؤمِنُ حَقّاً.    (13/6310؛ الخصال: 47) كسي كه به تهيدست كمك مالي كند و نسبت به مردم از خود انصاف به خرج دهد، چنين كسي مؤمن حقيقي است. انفاق  جزاي منع انفاق     مَن مَنَعَ مالَهُ