145 مقاله
پودر کیش و مات برای بیرون کشیدن موشها از سوراخ و کشتنشان ،آب و پودر لباسشویی را قاطی میکردیم و درون سوراخ میریختیم و به این وسیله آنها کیش و مات میشدند. چون موشی زنده دستگیر میشد آن را مانند توپ به دوردست می فرستادیم و تا حد امکان از
تانک و بولدوزر یکبار دو بولدوزر در پشت خاکریز ماندند. برای اینکه بتوانیم آنها را به عقب بیاوریم، بچهها تانک سوخته ای رابا دستگاهی دیگر یدک کشیدند و آن را دورتر از منطقه قرار دادند تا عراقیها تانک را میزدند بولدوزرها نجات یافتند. منبع: کتاب فرهنگ جبهه تایرهای بلاگردان
تسبیح فشنگی با فشنگهای استفاده شده تسبیح میساختیم. اول فشنگها را گرم و سرب آن را خالی می کردیم، سپس نوک آنها را سوهان میزدیم و سوراخ کوچکی در آن تعبیه میکردیم. آن وقت فشنگها را با آبلیمو میشستیم تا خوب براق شود. بعد نخی را که از موشکها به
تفنگ ایرانی داشتم میرفتم دستشویی که بین راه به چند نفر از گشتیهای عراقی برخوردم، تنها بودم و چاره ای ندیدم جز اینکه با آفتابه به آنها حمله کنم. آب آن را خالی کردم و آن را با دو دست گرفتم و به عربی فریاد زدم:«دست ها را بالا ببرید
تله نارنجک در عملیات نصر۷ برای جلوگیری از نفوذ عراقیها نارنجک را تله میکردیم. به این صورت که ضامن آن را میکشیدیم و آن را با اهرم در حالت بسته زیر سنگ میگذاشتیم. بعد آن سنگ را به نقطهای اتصال میدادیم به نحوی که اگر پای کسی به نخ تله
توپ دستی عراقیها در جبهه به اسلحه ژ- سه توپ دستی میگفتند و از آن ترس زیادی داشتند. وقتی برای دیده بانی به ما نزدیک می شدند، شعلهپوش آن را باز میکردیم و چندین گلوله به طرفشان شلیک می کردیم. چون صدای سلاح با این کار تقویت میشد آنها فکر
آب پاکتی در منطقه فاو آب آشامیدنی را در پاکتهای مخصوص شیر به ما میدادند، هر یک پاکت جیره روزانه چهار نفر بود. بچهها برای اینکه بیآب نمانند سوراخهای کوچکی در ظرفهای آب خود ایجاد میکردند تا اینگونه مصرف آب خود را به حداقل برسانند. منبع: کتاب فرهنگ جبهه
آتش همزمان بعد از عملیات کربلای ۴ در خرمشهر، در مرز گمرک روی اسکله مستقر بودیم تعداد ما در آن محور هشت نفر بود که خط را پدافند میکردیم برای تظاهر به اینکه نیروهای زیادی در محور مستقر هستند شبها هرکدام با فاصلهی حدود ۳۰ متر از همدیگر و با
آرامگاه لباس تابستان سال ۱۳۶۶ در جزیره مجنون جمعی از بچهها در محاصره عراقیها قرار گرفتند. آنها وسایلشان را در کمینها دفن کرده و روی یک سنگ نوشتند آرامگاه برادر فلانی تا بعد از بازگشت وسایل را پیدا کنند. بعد از مدتی نیروهای خودی آن محل را از دست عراقیها
آی با کلاه دوستی داشتیم به نام «حسین مرندی» که شجاعت خاصی داشت. در پشت خاکریز به ردیف کلاههای آهنی را سرچوب می کرد و خودش ده یا بیست متر آن طرف تر میایستاد. وقتی عراقیها شروع به تیراندازی میکردند از زاویهای دیگر نگاه می کرد و دهانه آتش تیربار
الاغ در نقش تانک عراقیها شب نسبت به تردد نیروهای شناسائی و هجومی حساس بودند. دکتر چمران گفت:«بر پشت چند الاغ یک تراورس چوبی باد و فانوس آویزان روشن کنیم و بفرستیم جلوی دید دشمن. آنها به گمان اینکه تانکها به سمتشان میآید آنجا جهنمی برپا کردند که اگر بر
الاغ مسلح در عملیات مرصاد منافقان با زور و تهدید، الاغ و قاطر روستاییان اطراف محل درگیری را میگرفتند تا مجروحان خود را حمل کنند. اهالی چارهای جز تسلیم نداشتند و الا همان بلایی سرشان میآمد که سر روستاییان دیگر آورده بودند و از طرفی چون میدانستند احشام خود را
بالن شمعی منورهای پرتاب شده در شب جهت شناسایی و نوع تحرک نیروها و جابهجایی جنگ افزار به کار میرفت و دیدهبانها آنها را گراگیری میکردند. با یک منور تمام نیروها به سمت آن تیراندازی میکردند. بهترین نمود این مسئله هدفگیری منور با ضدهوایی برای نشان دادن مهارت در سرنگونی
بلندگو یکی از شبها قرار شد. خطبه های نماز جمعه که به زبان عربی از مقام معظم رهبری گفته میشود توسط بلندگویی در خاکریز عراقیها پخش شود. برای اجرای این برنامه همراه با شهید ناجی باید از روی آکاسیو شناور از منطقهی آب گرفته عبور میکردیم. به سختی رد شدیم،
سخن گفتن از شهیدی با ابعاد گوناگون، از اسوهای که جمع اضداد بود، از آهن و اشک، از شیر بیشه نبرد و عارف شبهای قیرگون، از پدر یتیمان و دشمن سرسخت کافران بسیار سخت بلکه محال است. سخن گفتن از شهید دکتر مصطفی چمران، این مرد عمل و نه مرد
در عملیات فتح المبین به همراه تیمسار حسنی سعدی از راه زمینی به منطقه درگیری رفتیم. من طبق دستور جهت شناسایی وضعیت دشمن با یکی از گردانها جلوتر رفتم. ساعاتی بعد همان گردان به محاصره نیروهای عراقی در آمد و من هم در حلقه محاصره گیر کردم. اولین کاری
ارتفاعات صخره ای لک لک سردشت سپیده دم یکی از روزهای مردادماه سال۱۳۶۶ هنگامی که یکی از تیم های عملیاتی گردان نوهد لشکر۲۳ از ماموریت برون مرزی به سمت پایگاه های خود در نوار مرزی منطقه سردشت بازمی گشت، مورد کمین و تهاجم نیروهایی از دشمن قرار گرفت که شب
ارتفاعات صخره ای لک لک سردشت سپیده دم یکی از روزهای مردادماه سال۱۳۶۶ هنگامی که یکی از تیم های عملیاتی گردان نوهد لشکر۲۳ از ماموریت برون مرزی به سمت پایگاه های خود در نوار مرزی منطقه سردشت بازمی گشت، مورد کمین و تهاجم نیروهایی از دشمن قرار گرفت که شب
هشت سال دفاع مقدس با تمام فراز و نشیب های فراوان گاه خاطرات تلخ و شیرینی به همراه داشت که شنیدن برخی از این خاطرات خود بیان کننده حقیقت جنگ است. اسماعیل دهقان از رزمندگانی است که پزشکان از درمانش اظهار ناامیدی کرده و قرار بود برای درمان به سوئد
تاریخ دفاع مقدس ما مملو از رشارت ها و سلحشوری های مردان و زنان این سرزمین است که گمنامی را از خود به یادگار گذاشته اند با توجه به مطالب کمی که از این شهید به یادگار داشتیم شما عزیزان را به خواندن این مطلب که در روزنامه جمهوری اسلامی
اول حاج مهدی و حالا سید محمد نیست این بار معما دو تا میشود . بچههای تعاون گردان فوری جست و جو را شروع میکنند. ساعتی بعد در کمال تعجب و حیرت پیکر سید محمد را در حالی که در کنار پیکر مطهر حاج مهدی زارع افتاده است پیدا میکنند.
خاطراتی از دیده بان جنگ، تقی عزیزی، درباره ی عملیات کربلای یک ابتدای جنگ به عنوان سرباز وارد ارتش شده، آموزش های تخصصی دیده بانی دیده و در عملیات های مهم دو سال اول نیز شرکت داشته است. بعد از آن به عنوان بسیجی به جبهه ها آمده و تقریباً
«ممد خمپاره» ستاد جنگهای نامنظم از شهید چمران میگوید محمد نخستین یا همان «ممد خمپاره» ستاد جنگهای نامنظم، کولهبار خاطراتش را آورده بود تا برایمان از شهید چمران بگوید. پای حرف که باز شد،ناخودآگاه همراه او از خیابان ثارالله تهران حرکت کردیم و چند روز همراه یک عده جوان کم
خاطرات حاج عباس کیانی از جمع آوری شهدا نمی گذاشتم شهدامون تو خط یا تو سنگر بمانند، سریع آن ها را می رساندم به کانکس و سردخانه. اول یک سردخانه داشتیم بعد دو تا سردخانه شدند. کار من و بچه هایی که با من کار می کردند، جمع آوری شهدا
اوایل زمستان سال ۶۱ بود. برای نخستین بار پس از طی یک دوره ۴۵ روزه امدادگری به جبهه اعزام شده بودم. عملیات والفجر مقدماتی در پیش بود و نیروهای زیادی از سراسر کشور راهی مناطق عملیاتی شده بودند. زیادی نیروها و بلاتکلیفی و بیکاری قبل از عملیات، آه و ناله
