دسته بندی :امامت

علی علیه السلام فرمود: خدا پیغمبرش را در زمان انقطاع پیامبران و اختلاف مردم فرستاد، به وسیله او رسالت تمام شد و وحی خاتمه یافت. (1) حضرت علی علیه السلام فرمود: پدر و مادرم به فدایت یا رسول الله! بواسطه مرگ تو چیزی قطع شد که بواسطه مرگ دیگران قطع

عدم تصریح قرآن به اسامی مطهر اهل‌بیت (ع) و امامان شیعه (ع) سبب دل‌مشغولی من شده است. وقتی امامت از ارکان اساسی ساختمان فکر و رفتار دینی و الاهی است، چرا نام دوازده پیشوای شیعه در قرآن ذکر نشد تا موجب تقویت یقین مؤمنان باشد و حجت را بر مخالفان

امام صادق (ع) فرمود: خداي تبارک و تعالي ابراهيم را بنده خود برگزيد قبل از آنکه پيامبر شود، و او را پيامبر نمود قبل از آنکه رسول شود، و او را رسول خود ساخت پيش از آنکه خليل شود، و او را دوست گرفت قبل از آنکه او را امام

ام البنين چه مي كني ؟ اين نوزاد كيست ؟ كه دور سر حسين مي گرداني ، چقدر زيبا و پر فروغ است ؟ام البنين تو از احوال همسرت علي آگاهي ، چرا به بازوان اين نوزاد خيره شده است ؟ تو هم همان چيزي را حدس مي زني كه

« انما ولیکم الله و رسوله والذین آمنوا الذین یقیمون الصلوة و یوتون الزکوة و هم راکعون » « ولی شما تنها خدا و رسول او و کسانیکه ایمان آورده اند؛ همان کسانی که نماز را بر پا می دارند و در حال رکوع نماز زکات می پردازند، می‎باشند.» (مائده

مصونيت از خطا و فراموشكارى و گناه يكى ديگر از شرائط عمومى امامان راستين است و در واقع تمام دلائلى كه دلالت بر معصوم بودن پيامبران الهى دارد دلالت بر عصمت امامان (ع) نيز دارد چرا كه مسئوليت آنان تا حد زيادى شباهت به يكديگر دارد. درست است كه پيامبر

امامت در لغت به معناى پيشوايى و رهبرى است و هر كسى كه متصدى رهبرى گروهى شود (امام) ناميده مى شود خواه در راه حق باشد يا در راه باطل. چنانكه در قرآن كريم، واژه (ائمه الكفر) درباره سران كفار بكار رفته است، و كسى كه نماز گزاران به او

قل لا أسألکم علیه أجرا إلا المودة فی القربی ( شوری / 23) (ای پیامبر)، بگو من از شما هییچ مزدی در برابر رسالتم نمی خواهم جز محبت و مودت در حق خویشاوندانم. عبارت فوق که بخشی از آیه 23 سوره مبارکه شوری است به آیه مودت معروف است. در

بحثی مطرح است که آیا غیر مسلمانان که موحد و به قیامت معتقدند و برای خدا کار می‏کنند وضعشان چگونه است ؟ در میان اهل کتاب مردمی یافت می‏شوند که نه مسیح را فرزند خدا می‏دانند و نه عزیر را ، و نه ثنوی و آتش پرستند ، نه می‏گویند

اصل امامت، باور همگانى مسلمانان بوده و هست، دلايل نقلى، عقلى، جامعه شناختى و… پشتوانه‏ى اين باور مى‏باشد با ره آورد بيشتر اين ادله، اثبات امامى است كه: داراى ملكه‏ى عصمت و معرفى شده از جانب خدا باشد؛ از آنجا كه مشرب عقل مورد تأييد شرع و مقبول همگان است

متكلمان شیعه نبوت و امامت را از طریق « قاعده لطف» ثابت و حتى واجب دانسته اند. براساس این قاعده كه یك قاعده عقلى است، بر خداوند واجب است كه از راه لطف و رحمت بربندگان خود، پیامبران و اگرنه امامانى را در میان بندگان گسیل دارد تا راه و

یکی از ادله عقلی که معمولا دانشمندان و فلاسفه شیعه در اثبات امامت از آن بهره می گیرند ” قاعده امکان اشرف” است. از ویژگی های مهم این برهان، این است كه همراه با اثبات اصل وجود امام، استمرار وجود مبارک او را در گستره ی عالم بشریت تا آخرین

از متون ديني اين چنين استفاده مي‌شود كه مقام امامت رفيع‌تر از مقام نبوّت و رسالت است و جز اندكي از بندگان مخلص خدا، همچون انبياي اولوالعزم و امامان دوازده‌گانه(ع) كسي بدان راه نمي‌يابد. امام صادق(ع) مي‌فرمايند: «… آن پيامبري كه در خوابش [حقايق را] مي‌بيند و صدا[ي خاص] را

علما و محدثان شيعه و سني نقل كرده اند كه پيغمبر اكرم (صلي الله عليه وآله) در موارد مختلفي خطاب به اميرالمؤمنين (عليه السلام) فرمودند: موقعيت تو نسبت به من مانند موقعيت هارون (عليه السلام) نسبت به موسي(عليه السلام) است جز اين كه پس از من پيامبري نخواهد بود؛ يعني

پاسخ: علويّون امروزه در شمال لبنان و ساحل سوريه و كوه هاي علويين و مناطق اسكندرون و بعضي مناطق جنوبي تركيه ساكن هستند.[1] از نظر اعتقادي عقائد آنها از عقائد شيعه اثني عشري جدا نيست؛‌ زيرا علويين مانند شيعه اماميه(اثني عشري) به رسالت حضرت محمد بن عبدالله ـ صلّي الله

پاسخ: با صرف نظر از كج انديشي ها در تلقي نصوص و آيات الهي و سخنان رسول اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ، آنچه مبدأ و مبناي تفرّق و تشتّت و به وجود آمدن مذاهب و فرق مختلف گرديد. قدرت طلبي ها و مقام خواهي هايي بود كه

پاسخ: در ديدگاه شيعه، امامت يكي از اصول دين اسلام است كه ايمان و عمل هيچ كس، بدون قبول كردن اهل بيت عصمت و طهارت ـ عليهم السّلام ـ قبول نيست. چرا كه قرآن كريم اتمام دين و اكمال آن را در ساية امامت دانسته و براي همين، وقتي پيامبر

پاسخ: علماء، امامت را به رياست عامة ‌شخصي تعريف كرده?اند كه توسط پيامبر به نص آشكار تعيين شده باشد و آن شخص در نزد شيعه علي ابن ابي طالب ـ عليه السّلام ـ و يازده فرزند او هست كه يكي پس از ديگري جانشين آن حضرت مي?باشند.[1]اسماعيليه به اين اصل

از جمله مفاهيم بسيار مهم و کليدى در کلام مسيحيت، مفهوم لطف [Grace] است. متناظر با اين مفهوم، در کلام شيعى قاعده لطف قرار دارد که از مسائل پراهميت است و کاربردى گسترده دارد. در بدو امر، ممکن است اين سؤال به نظر آيد که چه نسبتى بين اين دو

پاسخ: به اعتقاد شيعه اثني عشري امامت تنها يك مقام حكومت ظاهري نيست، بلكه يك مقام بسيار والاي معنوي و روحاني است، و امام علاوه بر رهبري حكومت اسلامي، هدايت همه جانبه را در امر دين و دنيا بر عهده دارد. و همچنين اماميه بر اين عقيده‌اند كه بايد در

عقيده شيعيان اثني عشري اين است که امامت از اصول اعتقادي است نه از فروع؛ و تعيين امام با خداوند است نه با انتخاب مردم، و نيز عقيده دارند که بعد از رسول خداصلي اللَّه عليه و آله دوازده نفر به نصّ پيامبر گرامي به عنوان امام معصوم معرفي شده

 اهانت به اميرالمؤمنين عليه‏ السلام  حال و هواى مركز حاكميت اسلامى به شكل ديگرى درآمده و جامه‏ى خلافت و حكومت تن‏پوش ديگران شده بود و خليفه‏ى بلافصل پيامبر نيز چاره‏اى جز تحمل محروميت و مداراى با معماران شبكه‏ى براندازى سقيفه بنى‏ساعده نداشت. در حقيقت با يك لعاب مردمى راه و

شهادت بر او     وليد بن عقبه در زمان حکومت عثمان والي کوفه بود يک روز صبح نماز را در حالت مستي اقامه نمود و به جاي دو رکعت چهار رکعت نماز خواند و بعد گفت:«مي‌خواهيد بيشتر بخوانم». اين خبر در شهر پيچيد،« ابوزبيب بن عوف» و «جندب بن زهير

منتقب نهم اشتراك حضرت صديقه سلام‏اللَّه‏عليهاست با اميرالمؤمنين و يازده فرزند معصومش، در محدث بودن (يعنى شنيدن حديث فرشتگان). منصبهاى الهى سه قسم است: نبوت، رسالت، و امامت. علماى عامه در كتب خود نقل كرده‏اند كه عبداللَّه بن عباس آيه‏ى (و ما ارسلنا من قبلك من رسول و لا نبى)

آماده نبرد  پيامبر(ص) در ماه شوال به يارانش اعلام نمود، تا براي جنگ با سپاه كفر آماده شوند، آن شب عبدالله در پوست خود نمي‌‌گنجيد. پيامبر (ص) از آنان براي جنگ با كفار ياري خواسته بود و اين براي او افتخاري بس عظيم به شمارمي‌رفت. پاسي از شب گذشته در

ازدواج دو ستاره  بزرگان قريش به خواستگاري دختر رسول خدا(ص) آمدند، اما حضرت (ص) به تمامي آنها پاسخ منفي داد. انصار مدينه به علي (ع) گفتند: «گويي فاطمه (س) تنها براي توست.» حيدر كرار با چهره اي شرمگين به ديدار رسول خدا (ص) رفت و عرض كرد: «يا رسول الله

در سایر مسائل الهیات اگر شبهات و اشکالاتی هست، برای طبقه متکلمین و فلاسفه و اهل فن مطرح است. آن مطالب هر چند دشوار باشد ولی چون از قلمروی افکار عامه مردم خارج است، اشکال و جواب آنها هر دو در سطحی بالاتر از سطح درک توده طرح می شود.

پرسش  ـ طبق آيه ابتلا مي‏دانيم كه مقام امامت بالاتر از مقام نبوت است. آيا مقام و منصب امامت حضرت علي(ع) و ائمه(ع) با مقام انبياءاولوالعزم برابر است؟ آيا حضرت ابراهيم(ع) كه داراي مقام نبوت و هم امامت بودند از حضرت علي(ع) بالاتر نيستند؟ لطفاً با دليل عقلي توضيح بفرماييد.

پرسش. چرا جايگاه زن در رسيدن به مقام پيامبري يا امامت ناديده گرفته شده است؟ پاسخ: ماهيت كمال انسان و درجه قرب الهي ارتباطي به مذكر يا مؤنث بودن سالك و رهرو مسير ندارد بلكه با ايمان و عمل صالح است كه مراتب قرب طي مي‏شود. در قرآن كريم ملاحظه

ضرورت شناخت امام     مَن ماتَ وَهُوَ لا يَعرفُ امامَهُ ماتَ مِيتةً جاهليّةً.(1/218؛ بحار: 23/76)     هر كه بميرد و امام خود را نشناخته باشد به مرگ جاهلي مرده ‏است.  فرمان نبردن از حاكم جور     لا طاعةَ لِمَنْ لَمْ يُطِعِ اللَّهَ.(1/234؛ كنزالعمال: 14872)     از كسي كه فرمانبردار خدا